ZeeWier Logboek

Lieve Marc

2011-11-24T12:37:00.000-08:00

Marc reken ik tot mijn vriendenkring aangezien ik hem al heel lang ken en de weinige keren dat we elkaar ontmoeten zijn mooie, leuke en onderhoudende momenten. Onregelmatig komen Marc, Gerard-Jan, Martin, Jan en ik samen om het Directieoverleg met een mooie maaltijd een feit te laten zijn en waarin we de Belangrijke Zaken des Levens bespreken. Marc en zijn Maria zijn zwanger. Overigens als laatste in deze Directie samenstelling. Inmiddels is de rest reeds Opa of hebben de kinderen de leeftijd dat we moeten oppassen dat het geen comazuipers worden. Of alleen de wereld rondzeilen zoals ons Zeilmeisje Laura Dekker op haar Guppy (zie de foto).

Opa Jan en ik menen dat Marc de nodige goede tips moet hebben om zijn aanstaande vaderschap in goede banen te leiden. Dit doen we per mail. In deze blog beperk ik me tot mijn eigen correspondentie. Opa Jan mag ook best wel zijn eigen blogs bijhouden vind ik. O ja, Opa Jan heeft een witte Iphone (net als ik) en Gerard-Jan een zwarte. Dat verklaart de sneer in de brief aan Marc.

Lieve Marc,

Ik heb even tijd moeten zoeken om je te antwoorden. Dat komt omdat de agenda van de kinderen mijn leven bepalen. Wat ik daarmee bedoel? Dat legt zichzelf uit over een jaar of 8.

Gefeliciteerd met Jullie Zwangerschap. Ongetwijfeld komt Opa Jan nu brommend uit de hoek met de boodschap dat Maria zwanger is en niet jij. En dat hij mij dat best wel een keer wil uitleggen hoe het werkelijk zit. Zoiets als: je kind groeit in de buik van de moeder. Dus zij is zwanger. Dus jij niet. Fysiek gezien zal hij het bij het juiste eind hebben. Maar aan de andere kant is het nu zaak om je de consequenties en juist handelen toe te lichten.

Gefeliciteerd want je hebt nu de ultieme middelen in handen om business cases thuis zeer snel approved te krijgen. Smeedt het ijzer als het heet is. Zo werkt het bij amerikaanse bedrijven, en zo werkt het nu ook bij jou thuis. Het eerste bewijs dat je zoon je beste vriend is. Als jij nu zegt dat je de beste digitale fotocamera die er te krijgen is (De Nikon D3, ik help je wel, kan ook filmen ), wil kopen omdat je het prille leven van je spruit voor eeuwig goed wilt vastleggen zonder concessies, hiervoor ook een MacBook Pro nodig hebt om de foto's te kunnen omzetten naar glossy albums en een iPad 2 voor het showen van de foto's aan Maria's vriendinnen , dan word je door Maria uitgezwaaid op weg naar de Wall of de Mediamarkt om de creditcard eens goed leeg te schudden zonder nadere tekst en uitleg. Had je een half jaar geleden niet aan durven denken. Als je daar dan toch bent kun je ook een WITTE iPhone voor jezelf aanschaffen. Waarom Wit? Omdat dat een androgyne iPhone is waarmee je ook je zachte kant laat zien. Komt later in de mail weer terug dus houd deze vast. Dat moeten wij mannen toch eens leren. De zakelijke zwarte testosteron uitvoering is feitelijk een signaal aan de buitenwereld dat wij niet van Venus komen...

Op zo'n moment stap je gnuivend in je mooi gelijnde BMW Coupe op weg naar het mekka voor de moderne man en mijn welgemeend advies aan je: geniet van de rit. Voorlopig is dit namelijk je laatste Coupe, laat staan Cabrio die je zult bezitten. De volgende auto zal minimaal een Stationcar of erger: een MPV worden. Ik ben destijds beland in een Espace. Is dus ook mis gegaan. Inderdaad vanuit een 944 via een 406 Coupe uiteindelijk in een ruimte wonder op wielen. Met plakplaatjes op het raam. Baby am Bord op de achterklep. Inmiddels durf ik al weer stiekem naar 308's en 328's te kijken maar ik ben ook al weer 9 jaar verder in het proces en ik wil ook weer de macht terug. Nee, ik lach je niet uit als je in een Opel Zafira komt voorrijden. Of een VW Touran. Dit zijn praktische bolides waar de door Opa Jan benoemde Maxi-Cosi en Maxi Taxi in kan worden opgeborgen zonder problemen. En geloof me maar als ik je zeg dat een opgevouwen McLaren (die hadden wij) niet in de kofferbak van een 911 past. Want daar past niets in. En hoe dit ruimte fenomeen nou tot stand is gekomen... ik weet het niet. Vroeger, een jaar of 40 geleden hadden mijn ouders een Simca 1100. Daar gingen we met z'n 4-en mee naar Parijs compleet met een tent en spullen om de meegenomen aardappels te koken. Mijn zusje en ik hadden ieder 1 tas waar alles voor een week in moest. En dan bedoel ik echt alles. Gelukkig had ik ook niet zo veel in die tijd.

MIjn kids hebben toch een iets andere aanpak gekregen. Als we een avondje op pad gingen moest er mee: Een campingbed (opvouwbaar) een slaapzakuitrusting, een opvouw aankleedkussen, de maxi cosi, een hutkoffer vol met rompertjes, luiers, snoetenpoetsers, billendoekjes, en desinfecterende zooi in een flesje, een melkopwarmapparaat, een batterij flesjes, spenen en vulbekers met poeder en flessen Spa blauw voor het aanmaken. Potjes met fruithapjes met de door Jan genoemde design-lepels Knuffels, en doekjes om kwijl en snot te verwijderen ontbraken ook niet. En dit is de uitrusting voor een enkel avondje. Inderdaad.... een A6 Avant vol met zooi. Ik bespaar je de details van onze vakanties naar de Canarische Eilanden waar genoemde bill of material een keer of 6 uitgebreider was. Was trouwens altijd wel erg leuk, met een baby op het strand...

Jan heeft het niet genoemd, maar maak je vast weerbaar voor het volgende gevecht wat je gaat verliezen. ALLES voor een baby is onbetaalbaar. Maar wordt toch sluimerend naar binnen gehaald zonder dat jij het in de gaten hebt. OOOhhhh.. wat schattig... toch? Wij hadden mazzel: wij hadden van mijn vriendenclub de jongste kids en alle kleren die soms maar 1 keer waren gedragen zijn via onze kinderen en dan nog via mijn zus uiteindelijk bij de Voedselbank terecht gekomen. En ik lieg nu niet: mijn kinderen hebben Armani, Versace en Ralph Lauren designer kleding gedragen. En niet van mijn creditcard want rompertjes van de Hema die na 3 maanden weer weg kunnen doen het niet minder dan de specialties van Le Petit Bateau. Zeilende Snobvrienden van mij hebben zelfs professionele zeilkleding voor hun zoon van 7 gekocht die er na een kwartaal al weer uitgegroeid was, naar ons doorgeschoven. Mijn zoon van 9 draagt dus een Imhoff Gore Tex jas aan boord. Kost 300 piek.Met een automatisch Secumar reddingsvest van een honderdje of 4 uit weer een andere vriendenclub. Als het regent vlucht hij overigens weer naar binnen dus die jas is eigenlijk nergens voor nodig.

En toch zul je merken: jouw zoon zal je op een gegeven moment zien kruipen met kleine Pumaatjes aan en een Lacoste polootje op een GS Raw broekie .En die 300 euri heb jij betaald. Ratio versus Gevoel. En jouw Profuomo overhemd zal nog even in de winkel moeten blijven hangen...

Maar nu komt het mooie van deze mail: ik ga je het ultieme kado voor jezelf beschrijven. Dat is de MaxiCosi draagzak. Ja, die is ontwikkeld voor papa's. Een ingewikkelde stellage die je op je borst draagt en waarin je zoon zit/ligt en naar jou kijkt terwijl jij flaneert door de stad op een donderdagavond. Je kind heeft een typische geur die je heerlijk vindt en als bij-effect heeft dat je weinig eau de toilette gebruikt in die periode. En die geur prikkelt je neus als je door de stad loopt en zorgt dat je er, ondanks de wallen onder je ogen, want van slapen is geen sprake meer en van het leukste bedgebeuren helemaal niet meer, zielsgelukkig uitziet, werkelijk door de leukste jonge vrouwen wordt aangesproken of ze even mogen kijken naar je zak. Laat de hoop maar varen want het gaat om de andere zak die je draagt met je het mooiste kindje ter wereld er in. Uit ervaring, en ik mag dood neervallen als ik nu overdrijf, kan ik aangeven dat ik meerdere malen ben aangesproken door wildvreemde aantrekkelijke dames die ook wel zo'n kindje wilden. Ik heb wel in de verleiding gestaan natuurlijk. Tenslotte help je er iemand mee. Belangeloos. Egoist die ik ben: ik heb altijd nee gezegd... Onnodig om te vertellen dat je dan wel alleen met je kind op pad moet zijn.

Ik vrees dat Martin hier overigens buiten de boot valt met een tweeling: draagzakken voor 2 heb ik niet gezien, overigens ook nooit naar gekeken.

Marc, alle gekheid op een stokje, en hierna ga ik het politieke gevecht met Jan wel weer aan: Welkom in de 2e fase van je leven waarin alles anders wordt en je je huis, vrouw , tijd en auto kwijt raakt aan een klein roze schepsel met jouw ogen, neus en mond waarvan je vanaf het eerste moment zielsveel houdt en alles voor je betekent voor de rest van je leven. En al die kerels die nu meelezen via een witte of een zwarte iPhone zullen moeten toegeven dat ik het nu een keer bij het rechte eind heb.

Sent from my Blackberry... Sent from my iPhone (white) ... lulkoek. Gewoon vanaf de Mac.

Jeroen

Bah Mie Goreng.

2010-11-21T06:47:00.000-08:00

De dagen worden korter, dus we hebben weer wat meer tijd voor het knutselen in de keuken. En dat is goed nieuws want de gezonde en verantwoorde maaltijden zoals in het fotootje is aangegeven zijn wel erg 2009 aan het worden.

Bereid u voor: we gaan Bahmie maken. En dan de echte. Dat vergt eerst wat uitleg. Bah is Chinees voor Varken, dat is zo'n beest met een krulstaart en een neus waar geen verwarring mag ontstaan als was het een wandcontactdoos. En mie is een pasta, gemaakt van meel, olie eieren en getrokken tot dunne sliertjes. Inderdaad, vergelijkbaar met spaghetti. Waarom ik dit schrijf? Welnu, vegetarische Bahmie bestaat dus niet. Want dan ontbreekt de Bah. En bahmie van kip is dus ook onzin. Ik heb overigens geleerd dat Bahmie ook als Bami wordt geschreven. We bevinden ons dus op een glijdende schaal. Garnalen cocktail zonder garnalen...

Genoeg gezwetst, we gaan koken. Daarom leest u dit. In een vorige blog heb ik u reeds kond gedaan van mijn afkeer tegen Conimex. Daar is geen wijziging in ontstaan. Het blijft oneetbaar. Als u daar apert anders over denkt, dan geef ik het op. Dan adviseer ik u www.macdonalds.nl te bezoeken en verdwijn van deze blog.

Voor 4 personen heeft u het volgende nodig:

Bah, dus varkensvlees. Doe maar een pond, want het wordt best lekker. En nu het advies: neem speklappen. Niet gemarineerd, gewoon, beetje doorregen, zonder zwoerd. En snij deze met de Global (heeft u niet naar mij geluisterd de vorige keer?) tot spekjes 0,5 x 1,5 centimeter. Haaks op de draad. Is even een klusje. Maakt u zich geen zorgen, ook de TopSnob slagers hebben speklapjes en niemand staat u aan te staren als u speklapjes bestelt.

Vervolgens pelt en snippert u een grote ui (wederom met de Global) en pers of snij 2 tenen knoflook fijn.

Dan een preitje ragdun in ringetjes snijden en wassen.

Vervolgens een 3/4 spitskool. In kleine stukjes snijden, ook dwars op het blad. Wassen en laten uitlekken in een vergiet.

Dan zet u klaar: een verpulverd runderbouillonblokje, ve-tsin (is een glutaminaat, je hebt een half theelepeltje nodig) en de juiste ketjap: Ik zeg het nog maar een keer: Kaki Tiga uit de plastik container. Moet een zoete ketjap zijn.

Ja, en dan komt de Mie. Ik heb goede ervaringen met mie van het merk Soubry, gewoon te koop bij de Appie, kost minder dan een euro per pak . Neem geen, ik herhaal GEEN, slierten meel van Honig. Is bijna net zo erg als Conimex.

U merkt, voorbereiding, de mis en place, is hier cruciaal. Uw aanrecht staat inmiddels vol met gewassen groentes en een bakje met kleingesneden spek.

U neemt een wok, maakt deze heet en voeg een scheutje zonnebloemolie toe. Eigenlijk moet het reuzel zijn, maar ik zit niet te wachten op uw verwijten dat uw aderen zijn dichtgeslibt door mijn recepten. Dan voegt u het spek toe, goed roeren en dan even een deksel op de wok om het spek te laten garen. Deksel er af en spek een beetje bruin afbakken. Niet droog bakken. Net gaar is goed. Beetje peper en zout toevoegen. Inmiddels is uw wok voorzien van reuzel, afkomstig uit het spek. Daar gaan we de rest in bakken.

Tijdens dit proces heeft u water aan de kook gebracht (sommige mensen hebben een Cooker... de lucky bastards) en hierin dompel je 3 minuten de mie. Daarna de mie afgieten in een vergiet (het klopt, we hebben het over vergiet 3) en als een haas terug naar het spek. Uien en knof meefruiten en vervolgens de prei toevoegen. Vuur niet al te hoog, anders brandt het aan. Blijven roeren. Vervolgens een flinke scheut ketjap toevoegen en het verpulverde bouillonblokje. Nu zeker roeren, want de ketjap kan aanbranden door de suiker. Ve-tsin toevoegen (klein beetje!!!!) vuur hoog zetten en vervolgens de spitskool in delen toevoegen. Roerbakken tot het half gaar is en dan de mie toevoegen. Nog een scheut ketjap er bij en roeren tot alles mooi verdeeld is in de wok. Dit vergt oefening, dus zet het vuur niet te hoog. De spitskool mag niet te gaar worden, moet nog een beetje een bite hebben.

Wat u nu NIET mag doen, is met een vork een spekje uit de bami vissen en proeven. De ervaring wijst uit dat het namelijk niet bij dit ene spekje blijft. Voor je het weet is de bami weer gedegradeerd tot mie zonder bah. Of u moet nog ergens een pond spek hebben liggen.

Goreng betekent gebakken. Dat vind ik wat ver gaan met de bami, dan kan het zijn dat de mie hard wordt. Ik denk dat mijn moeder dit niet met mij eens is.

We zijn er bijna. U hebt wederom een wijntje verdiend. De familie komt snuffelen en vragen wat er zo heerlijk ruikt. Ik eet graag bami met een beetje witte rijst en een klein beetje ketjapsaus. Dit is iets speciaals: neem 1 of 2 gedroogde pepertjes (rawits, zijn 2 cm lang) tussen je vingers en verpulver ze boven een klein bakje, een geperst knoflookteentje, een paar druppels citroensap en een scheutje ketjap toevoegen. Heel goed roeren. Handen wassen, want als je nu aan je ogen komt huil je als een Rotterdammer die een paar weken geleden naar de wedstrijd PSV- Feyenoord heeft gekeken. Even proeven aan je pink. Als het echt heet is, is het goed, want u gebruikt maar een paar druppels.

Familie roepen, beetje rijst op het bord. Eerlijk delen van de spekjes en de mie, zoetzuur augurkje er bij, gebakken uitjes er overheen en een paar druppels van de hete saus draperen over de mie en de rijst. Niet de peperzaadjes eten, of u moet het heerlijk vinden de volgende dag geen gebruik te hoeven maken van een stoel. (denk daar maar eens over na...). Kroepoek van Conimex.. nou ja vooruit. Wijnadvies? Lulkoek. Glas ijswater. Hooguit een biertje.

Ik ben benieuwd. 't is weer eens wat anders. En nu eens niet uit een pakje. En had ik gelijk wat betreft de smaak van het spek? Niet gelukt? Wanhoopt niet. Oefening baart ook hier kunst.

De Zeeuwse Stromen

2010-10-31T12:51:00.001-07:00

In 1981 was Pleun van der Lugt een van mijn helden. Als eerste Nederlander vertrok hij, samen met zijn kat, voor een rondje om de wereld. Hiervoor had hij 286 dagen en een beetje nodig, en dat had onder meer te maken met het zeiljacht waarmee deze avontuurlijke tocht werd ondernomen. De Zeeuwse Stromen is een prachtig gelijnde kitsgetuigde spitsgatter, getekend door Benford, gemaakt van ferrocement, oftewel beton met betonijzer. En dat is uniek. Tegenwoordig praat je over schepen van carbon, epoxy, aluminium, staal en voor de puristen bestaat er nog iets als polyester, maar nee... Pleun koos voor de betonmolen en een vlechtwerk van ijzer. De Zeeuwse Stromen is een meter of 11 lang(net zo lang als Sure Thing maar weegt natuurlijk een tonnetje of 12. En dat gaat niet hard. En zo'n kat is wel leuk maar die helpt voor geen meter mee tijdens het varen. Pleun stamt nog uit de tijd dat gps en satelliettelefoons nog moesten worden bedacht. Laat ik zeggen... het echte werk. Bavaria's bestonden toen nog niet. Als je lekkage hebt op een ferrocementen jacht , dan moet je de zak Knauf Beton in de betonmolen stoppen en het gat dichtsmeren, stel ik me voor. De Betoncentrale komt niet langs op zee. Om de nietsvermoedende lezer een referentiekader te bieden: Onze Laura Dekker, het Zeilmeisje, is vertrokken met een 13 meter tweemaster met 2 motoren (daar zou ik al een blog aan kunnen wijden) en de masten vol met antennes en scanners om maar niet de weg kwijt te raken. En een TV ploeg in het kielzog voor het dekken van de kosten.

Het ontwerp van de Zeeuwse Stromen dwarrelt nog altijd in mijn achterhoofd. Een stoer jacht, zonder poespas (ho, klopt niet, er was een kat aan boord) en overbodige flauwekul. En ik meende dat ze zwart was echter dat kan ik mis hebben.

Vandaag was een mooie dag om de zeilen van de boot te halen. Een stevige klus. Het toeval wil dat Kameraad Henri hetzelfde moest doen op zijn 14 meter Catamaran waarmee de familie een rondje Atlantic had gemaakt. Een goed idee om de klus van 2 schepen samen te doen dachten we zo. Logistiek uitdagend: de Waterman ligt in de buurt van Den Bosch en de Sure Thing ligt in Almere. Aangekomen bij de hypermoderne Waterman kijk ik naar het buurschip, juist klaar om een spitse opmerking te maken over de aftakeling van het hedendaags jachtenaanbod en dat iedereen maar denkt dat hij mag zeilen, lees ik de naam op het wrak naast de Waterman. Mijn hart stond even stil. In verregaande staat van ontbinding ligt De Zeeuwse Stromen te wachten op een nieuwe eigenaar die wel heel erg houdt van restauratief klussen. Het totale teakhouten exterieur is vergaan, de luiken zijn verrot, de trotse Aries stuurautomaat hangt aangeslagen achter de mooie hekstoel. De lieren van het merk Lewmar zijn echter nog in goede staat. En de RVS verstaging lijkt het nog te doen. En..... de ferrocementen romp is hier en daar wel verroest, maar lijkt nog aardig dicht te zitten. Op zo'n moment gaan rare dingen door mij heen. Red de Stromen, Strip de Stromen ( de lieren zagen er nog echt goed uit...) en afzinken op een mooie plek ergens op de wereld...

Het meeste raakte mij het feit dat dit schip wat zich zo fantastisch heeft bewezen hier ligt te wachten op de finaleslag en toch nog steeds trots blijft drijven.

Op het internet is weinig te vinden over de Zeeuwse Stromen. Logisch, in 1981 werkten we nog met logboeken. En niet met blogs. Ik heb een kort filmpje met de Kodak opgenomen en op YouTube gezet. Een ode aan een jeugdheld. Een volgende keer neem ik toch een kijkje binnen in de kajuit. De katteharen zullen inmiddels wel verdwenen zijn....

Roombeek 10 jaar later

2010-07-07T09:22:00.000-07:00

Het voordeel van mijn ambulante status - zo heet dat nou eenmaal- is dat je nog wel eens ergens komt. Deze week kwam het moment dat ik weer eens in Enschede mijn klanten mocht overtuigen van de goede keuze die zij destijds hadden gedaan met de aanschaf van de oplossing welke in mijn aktentas ligt. Altijd weer een genoegen uitgezwaaid te worden door de met emoties overrompelde klant als je de parkeerplaats afrijdt.

Enschede, we hebben er meer dan 10 jaar gewoond in een tijd dat er bepaald nog geen sprake was van bovenmaatse leasebakken van een paar modale jaarsalarissen. Integendeel: op de foto staat mijn eerste studentenflat waar beneden nog net de ingang is te zien van de kelderboxen waar het rijwiel gestald werd, indien er nog sprake was van een rijwiel. Die dingen werden regelmatig zonder mijn toestemming ingezet door andere studenten die geen zin hadden om naar huis te lopen. Ik besloot een ijsje te kopen bij Talamini, de italiaanse ijswinkel waar je nog steeds kunt kiezen uit 30 soorten ijs. Er komt een dag, dan neem ik ze gewoon allemaal. En dan komt de situatie dat je je realiseert dat bepaalde zaken toch zijn veranderd in de 20 jaar dat we niet meer in Enschede wonen. Ik nam het onzalige besluit in de parkeergarage bij het Station, wat overigens niet veel veranderd was, mijn grote Duitse stationcar te parkeren. Vroeger met de Eend (Citroen 2CV6 Club) was dat een eitje, nu bleken de bochten wat ingekort want het inparkeren was een beproeving op zich. Gelukkig zitten er sensoren in de bumper die mij helpen, maar na het uitstappen waarbij de Machtige Torso het een en ander er niet makkelijker op maakte kwam ik er ook achter dat de parkeerplaatsen versmald en ingekort waren. Vroeger waren dingen toch anders. En goedkoper, maar dat is een andere discussie.

3 ijsbolletjes later keek ik eens goed om me heen. De winkels die ik mij herinnerde zijn veranderd in coffeeshops, telefoonwinkels, tattooshops, laten we het anders zeggen, vroeger had ik geen geld om te winkelen, nu vond ik geen passende winkels om de cash-flow aan te passen. De kroegen daartegen waren wel weer bekend, maar mijn vaste plekken aan de bar werden ingenomen door studenten die een andere kijk op de wereld lijken te hebben dan ikzelf. De generatiekloof werd voelbaar. De juwelier waar ik vroeger kwijlend door het raam naar binnen gluurde en in gedachten de Rolex en Ebel om mijn pols kon doen was ook iets van de aantrekkingskracht kwijtgeraakt. Ik voelde me ongemakkelijk in mijn italiaanse pak en schoenen, dus terug naar de parkeergarage.

10 keer steken later eindelijk door de smalle uitgang het drukke verkeer weer in. En omdat ik niet in de file wilde staan, besloot ik de route door Enschede Noord te nemen, precies langs mijn eerste flat die ik deelde met nog steeds mijn goede vrienden De Snor en Mr. B.

De Flat, die nu de Jeker heet stond aan de rand van de wijk Roombeek, waar 10 jaar geleden de SE Fireworks opslag is ontploft en de wijk was daarbij volledig weggeveegd. Roombeek was de wijk waar ik altijd op de fiets (als ik die nog had) doorheen reed om in het Centrum te komen. Een raar gevoel om met de auto door een gebied te komen waar verschrikkelijke dingen zijn gebeurd. De Deurningerstraat op en dan zie je rechts iets wat je niet kunt plaatsen. En dat is een harde confrontatie. Het beeld klopte niet meer met mijn herinneringen en dat gaf mij een onbehaaglijk gevoel. De oude huizen waren vervangen door moderne woningen, een Finexwijk in een oude stad. Het was licht, ruim en comfortabel opgezet. Een stuk Almere in het arbeidersgebied Roombeek. De wegen klopten niet meer, terwijl de navigatie aangaf dat het allemaal wel klopte. De sportwinkel waar ik mijn eerste Kahru loopschoenen heb laten aanmeten: verdwenen. Letterlijk weggevaagd. Ik werd er stil van. Als het een platgebombardeerde wijk was geweest, had ik er iets mee kunnen doen. Nu was ik even de weg kwijt. Er stonden gewoon nieuwe huizen die er niet hoorden. Wat moeten de bewoners een afschuwelijke tijd hebben meegemaakt. Dit komt ook nooit meer goed tussen de oren.

Ik heb de foto's van de Jeker snel genomen, herkende de oude flat ook haast niet meer terug, deze was netjes opgeknapt en de flats heten nu ook appartementen heb ik begrepen. Locaties waar de oude 3 zitsbanken niet meer over de balkonrand naar beneden werden gegooid. Ik wilde weg, Enschede uit. En dat gevoel was nieuw. Er was teveel veranderd voor mij.

Ga ik Enschede mijden in de toekomst? Nee, ik heb er teveel leuke dingen meegemaakt en wil veel dingen herbeleven. Ik had misschien vaker in de stad moeten komen om de veranderingen in mijn tempo mee te maken. Toch is er iets specifieks blijven bestaan. De Talamini 10 ijsjeskaart. Moesten we vroeger voor sparen. Bij wederhelft M was deze kaart een niet onbekend fenomeen. En de Kaart is gelukkig gebleven. 10 ijsjes zijn tenslotte 30 bolletjes. Ik had het kunnen doen....

De kat met vijf levens.

2010-05-24T11:47:00.000-07:00

Een maand of zo geleden is mijn schoonvader overleden. Hoewel we allemaal een keer gaan, blijft dit een gebeurtenis die meestal onverwacht komt en altijd te vroeg. Opa Ubbo is 78 jaar oud geworden en een dag na zijn verjaardag is het licht uitgegaan in zijn eigen huis. Opa Ubbo was reeds langere tijd ziek en de vooruitzichten werden er niet beter op. Het is begonnen met een achteruitgaande longfunctie, gevolgd door uitval van de nierfunctie. In zijn kaak bleek ook carcinoom weefsel te zitten wat verwijderd moest worden en, mede door zijn dialyse was hij op een gegeven moment net zo vaak in het ziekenhuis als in zijn eigen huis. Ongetwijfeld vergeet ik nog heel wat kwalen. Toch was het tussen zijn oren allemaal nog goed in orde en juist dan is nog veel erger voor jezelf als het lijf op is en de hersenen het nog goed doen. Daar komt ook nog bij dat de goede man medicus was dus heel goed wist wat er ging gebeuren. Laat ik samenvatten : hij heeft een zware 10 laatste jaren gehad en deze op een manmoedige manier weten te overwinnen op een manier die, laat ik voor mijzelf spreken, ik niet had vol kunnen houden. Een keer of vier, vijf heb ik afscheid van hem genomen, ik gaf geen cent meer voor zijn leven. En daar kwam de Kat in hem naar boven en wist hij toch nog ergens een leven vandaan te peuteren. En een Kat heeft 7 levens, dus eigenlijk had hij nog twee beurten moeten wachten.

Verder lijden is hem feitelijk bespaard gebleven. Dat is een schrale troost, want ik had nog graag wat bubbels met de man gedronken en een goede traditie was gegroeid dat ik op mijn verjaardag een goede fles whisky aan mijn voorraad mocht toevoegen op zijn kosten. En hij wist drommels goed waar mijn voorkeur naar uit ging. De laatste fles was een Laphroaigh (18yrs) van Islay die hij, uiteraard, zelf had uitgekozen. De tijd van de literflessen Jan Wandelaar met ijs is immers voorbij.

Maar bovenal, ik zal de man missen. Doe ik eigenlijk al.

Als requiem wil ik met de lezer een momentum delen wat ik als een van de meest markante ervaringen met mijn schoonvader heb gedeeld. Zo rond 2005 had Opa Ubbo maanden in het AMC gelegen. Nieren, longen, Intensive Care enfin, ik had hem aan het einde van het bezoek de koude hand geschud en hem een goede reis toegewenst, begeleid door het gezoem van de long en niermachine en bewakingsapparatuur, in de volle overtuiging dat we elkaar voorlopig niet meer zouden zien. Op weg naar huis heb ik mijn ouders opgebeld met de boodschap dat het niet goed was. Om een lang verhaal kort te maken, enige maanden later zat Opa Ubbo weer in zijn eigen huis in Almere, de Kat had een extra leven gescoord. De Sure Thing was inmiddels voorzien van een nieuw teak dek en moest zonder mast worden teruggevaren via het IJsselmeer vanuit Eembrugge naar Almere om getuigd te worden. Ik ben niet zo'n motorboteraar, maar ja, zonder mast zat er niets anders op, letterlijk. En Opa Ubbo besloot als mijn bemanning mee te varen naar Almere. Hij had toch niets beters te doen, vond hij. En sturen had hij ook geen zin in, dus ik zou al het werk moeten doen. Een soort Cruise bij afwezigheid van de MS Henri Dunant, de ziekenboot van het Rode Kruis. De motor bromde goedig en de schroefas had ik te strak gedraaid dus de afdichting liep warm. Dus ik zal me vreselijk op te winden dat dit niet goed was en Opa Ubbo, tegen zijn principes in, stuurde de Thing keurig onder de Hollandse Brug door terwijl ik lag te sleutelen in het veel te warme motorcompartiment. 'Had je het maar moeten laten doen en niet zelf liggen klussen...' En op het IJsselmeer aangekomen sprak hij de legendarische woorden: ' Ik had niet verwacht dat ik ooit nog met jou een tocht op je boot zou maken. Dat is me toch mooi weer gelukt. Magere Hein was er niet op tijd bij. Ik vind dat we dus wel een biertje hebben verdiend...' . Twaalf uur 's middags varend op de plof en autopilot op een verlaten IJsselmeer trok ik 2 halve liters uit de koelkast, maakte toostjes zalm en we toostten op een goed vervolg. Het zonnetje kwam erbij en er was weinig wind. Even vergat ik de warmlopende schroefas en het anker wat gloeiendegloeiende nog achterin de auto lag. Evenals de reddingsvesten. Voorbereiding is alles. Ook ontbrak de marifoon, want de antenne zit in de mast en die was er niet. Ik had bijvoorbeeld ook een fototoestel mee kunnen nemen...Ik moest dus maar vertrouwen op zijn engeltjes op zijn schouder dat er geen problemen tijdens de toch zouden komen. Die zijn er overigens ook niet geweest.

Opa Ubbo heeft in zijn eigen huis het licht uitgedaan. Zijn verjaardag heeft hij nog met zijn kinderen en kleinkinderen gevierd en het was een dag dat hij zeer goed te pas was, scherp, cynisch humoristisch en onderhoudend. En hij was tot op de laatste dag de grootste fan van mijn fotografische resultaten en ook deze dag moest hij verplicht mijn laatste 30 macrofoto's bekijken en voorzien van commentaar.

Deze dag heeft hij ook alle dingen gegeten en gedronken die hij eigenlijk niet mocht maar ja... je wordt maar 1 keer 78 jaar oud.

Vanavond neem ik een klein glaasje Laphroaigh 18 yrs. Uit de fles. Met een glimlach. Slainte.

Sláinte is commonly used as a drinking toast in Ireland,Scotland and the Isle of Man, literally translating as "health"

Van XP naar OSX

2010-04-21T12:14:00.000-07:00

In huize ZeeWier hebben veel Apple Computers gestaan. Van de sjouwable Mac Plus tot een Macintosh Quadra en een Power PC, allemaal voorzien van Mac OS en een ingebouwde rekenmachine van het merk Motorola. Helemaal toeval was dat niet. De wederhelft heeft lang de rekeningen betaald met de verkoop van Apple Macintoshes en wie appelen vaart die appelen eet. Zo hebben we ook een Newton PDA, de eerste Apple PDA, zeg maar de grootmoeder van de iPhone in huis gehad. Tot op de dag van vandaag kan ik het ding niet betrappen op enig nut boven de Succes Agenda, behalve dat de Newton altijd een uitdaging vormde of die 't wel deed of niet. En de Succes Agenda doet het altijd en synchroniseert net zo beroerd als een Newton. Op een gegeven moment vond de Grote Schoonmaak plaats en zijn alle Mac's naar de lokale Kringloopwinkel gebracht, zij het met bloedend hart. Dus het zakelijke en niet zakelijke werken op de PC's werd uitgevoerd op een steeds zwaarder zuchtende Windowsmachine die als doping werd voorzien van extra geheugens insteekkaarten en hoopvolle klopjes op de lawaaiige kast waarin 2 ventilatoren de restwarmte de kamer inblies.

En dan komt het mooie moment. De MediaMarkt folder valt in de bus ( u kent de MediaMarkt wel, dat is de zaak waar u 1 keer per maand van uw CFO naar toe mag..) en daarin stond de ultieme machine met een substantiele korting, laten we zeggen voldoende om uw business casus thuis enigzins te ondersteunen.

De iMac.

Vroeg op, Sophie in brullende looppas uitlaten en voor de koffie naar Luilekkerland voor Gadgetfreaks. En al snel bleek dat meer liefhebbers dit plan hadden opgevat. Beetje duwen met de ellebogen om vooraan te komen (nerds kunnen wel gamen maar niet vechten...) en toen met een bibberend glimlachje... "ik wil een iMac 27" Een meewarige glimlach van de appleboer... die was er al niet meer maar de 21.5" was er nog wel. Och vooruit dan maar. Had ik ook weer budget voor een harddisk in de toekomst. Van een pallet (!) werd een prachtige doos met handvat aangereikt en kon de tocht naar de kassa beginnen. Onderweg krijg je de boze blikken van mannen die de business case thuis nog niet rond hadden. En de goedkeurende blikken van jongens met petjes achterstevoren die begrijpelijk glimlachen.

En dan komt er een feestje wat nog niet is verzonnen door de Windows mannen. Het uitpakken van een iMac. Net als de iPod, de iPhone en ongetwijfeld de iPad weet Apple je dag goed te maken door alles in te pakken als een kadootje. Met vloeipapier, keurig gevouwen, En dat mag jij uitpakken. Het afrekenen van een iMac aan de kassa ben je voor jaren vergeten, want dit feest is de waardering van Apple aan jou. Denk hier maar eens over na. Het inpakken heeft functioneel geen waarde, daarom stopt een Windowsboer alles in plastic zakken waar kinderen in stikken.

De iMac is een prachtig ding om te zien. Alleen daarvoor zou je hem al willen hebben. Ik overdrijf graag maar 10 minuten stond alles opgesteld, hubje erbij voor de 2 printers en de iPhone dockingstation, muis en keyboard werken draadloos en hebben al een batterijtje aan boord en dan een druk op de knop. Tijdens het booten voor de eerste keer ga ik op zoek naar de CD's met drivers voor de randapparatuur.

Ik kom terug en wat schetst mijn verbazing. Alles werkt al. Het rare ding heeft de printers zelf geinstalleerd en vraagt wat we gaan doen, want we zijn ready to go als ik even het password geef van mijn wireless network. Verbazingwekkend. De Nikon ingeplugd en de foto's staan op iPhoto. Als muziekfreak ben ik helemaal bezeten van Garageband, het is de eerste softwarematige oplossing die in staat is een Fender Rhodes piano na te bootsen zonder dat ik verschil hoor met the Real Thing. En zonder latency (vertraging).

Ik verdien reeds vele jaren de boterham met IT en word daarin natuurlijk ook zakelijk geconfronteerd met IT infrastructuur en ik weet niet hoe het u vergaat, maar het installeren van 200 drivers, config.sys ellende en vastlopende drivers en software... je kunt er een dagtaak mee vullen. En velen doen dat uit arren moede ook maar.

Ik werk niet bij Apple en dit testimonial zou wellicht anders doen vermoeden. Maar tot de dag van vandaag ben ik fully amazed over de manier waarop dit systeem zijn werk doet en hoe mooi het er allemaal uitziet. Ik ben wel als de dood dat er wat kapot gaat. Waarom? Ik heb geen flauw idee waar de harddisk van het ding zit en hoe ik hem open moet schroeven. Er hangt 1 TimeMachine backup schijf aan en mijn MP3's en foto's staan op een andere schijf. En die dingen hoor ik als enige draaien want volgens mij zijn ze vergeten een ventilator in mijn iMac te schroeven. Met een opgenomen vermogen van 80 Watt (!!!) is dat niet echt nodig natuurlijk.

Een Meesterlijk Ding. Het nodigt weer uit een blog te gaan schrijven. En daarvan ziet u eindelijk weer eens een pennevrucht. Volgende keer gaan we weer een recept onder handen nemen.

Apple-moes, Hete Bliksem, Rode Kool met Appeltjes, Glaasje Appelcider. Apfelstrudel of een Appeltaart? U ziet het... de inspiratie komt al...

Slamat Makan

2009-05-02T08:36:00.000-07:00

In deze weblog ga ik een oude belofte inlossen. Ooit heb ik een keer voor een aantal collega's een pannetje hete kip, in vaktaal Ajam Pedis, samengesteld. Dit pannetje is tot de laatste druppel saus leeggelikt. Jaren is aan mijn hoofd gezeurd naar het recept hiervan. Welnu Bram, hier komt ie dan.

Dit recept vergt wat voorbereiding en is gedimensioneerd voor 4 personen. Het belangrijkste voor een succesvolle ajam pedis begint met het volgende: gooi alles waar Conimex op staat weg. Echt weg, uw voorraadkast uit, de vuilnisbak in. Conimex heeft ongelooflijk haar best gedaan om iets te maken wat eetbaar zou moeten zijn, helaas is dit niet iedere fabrikant gegeven, en zeker Conimex niet. Als u deze belangrijke stap heeft gezet, is de weg naar de toko de volgende. En dan bedoel ik een echte toko, waar de Surinaamse en Indische bevolking haar weg allang weet te vinden en waar het zo heerlijk ruikt en het water in de mond behoort te lopen. Ik waarschuw u vooraf: geef niet toe aan de behoefte al die uitgestalde heerlijkheden te proeven. U loopt hiermee een serieus gevaar definitief MacDonalds af te zweren en dan bent u mede verantwoordelijk voor het werkloos maken van duizenden McD medewerkers wereldwijd.
Bij deze toko, die vanaf nu uw maandelijkse uitstapje zal worden( wedden?) , koopt u een potje (ik koop altijd een kilo, blijft maanden goed) sambal oelek, dus de echte en nu het belangrijkste: de goede ketjap manis van het merk Kaki Tiga, hetgeen 3 benen betekent. Neem gewoon de plastic literverpakking want u zult na dit gerecht nooit meer een andere ketjap willen gebruiken. Is in een maand het target een keer niet gehaald en moet de broekriem worden aangehaald, dan is Ketjap A een alternatief. Dus geen kikkoman saus of zo. Die hoort in de Japanse keuken thuis. Door de aanschaf van deze ketjap heeft u reeds de status van Kokki weten te bereiken. Ook neemt u een zakje (diepvries) blaadjes van de sinaasappelboom, mee, in het jargon daon djeroek poeroet. Probeert u het maar eens bij de balie te vragen. U krijgt een glimlach, want uw uitspraak deugt niet en een zakje blaadjes vol met een heerlijk aroma. Goed om een voorraadje in de vriezer te hebben. De rest van de boodschappen kunt u bij Appie halen.
En dan komt het mooie: in de Indische keuken zijn de hoeveelheden ingredienten nooit vastgelegd. Inderdaad, we doen maar wat. En daarom is het zo lekker.

U doet uw kookschort aan, schenkt een lekker glaasje wijn in en u snijdt een kip volgens de regels der kunst in 10 stukken. U leest het goed. Een kip. Daarin zijn veel soorten en maten beschikbaar. Vriend Theo heeft de ervaring uit het ouderlijk huis dat een kip pas in de keuken komt als de laatste kakel nog na-echoot. Verser kan dus niet. Ik heb geen kippenren in de tuin dus het wordt een beest van zo'n 1200 gram van de poelier. Neem dus geen hormonale opblaaskip van 800 gram. Ik heb ook goede ervaringen met een scharrelkip van AH. Kip moet een beetje vet zijn, voor de smaak.

U snippert een grote ui van goede kwaliteit . 2 uien mag ook. U kneust of perst 3 tenen knoflook. Professionals malen deze ingredienten fijn in een oelekan (vijzel en een steen) met wat zout. Als ik tijd heb doe ik dit ook, Maar inmiddels kan ik dit met de vlijmscherpe Global ook heel fijn gesnipperd krijgen. Vertel dit overigens niet aan mijn moeder want een Global is tenslotte een Japans mes en dat kan niet goed zijn. In een grote braadpan doet u een scheut zonnebloemolie en hierin fruit u het uien/knoflook mengsel met hieraan toegevoegd ca. 4 eetlepels suiker op hoog vuur. Als het mengsel heerlijk gaat ruiken voegt u hieraan zeker 3 eetlepels sambal oelek toe. Meer mag, maar een halve pot is overdreven. Niet schrikken, de suiker neemt de hitte wat weg. Als de sambal ook begint te borrelen voegt u de stukken kip toe en bakt deze aan door het mengsel in de pan. Let er op dat de zaak niet gaat aanbranden. Vervolgens voegt u een stevige scheut (een koffiekopje) ketjap en 3 kopjes water toe, Blijf roeren en blijf mengen van de kip en zorg dat de kip niet aan de bodem kleeft. Verpulver (ik doe dat met de Global) een kippenbouillonblokje en voeg dit ook toe op het moment dat de vloeistof kookt. Zet dan het vuur laag. Voeg nu 4 blaadjes daon djeroek poeroet toe en zorg dat deze in de vloeistof staan. Laat het geheel een kwartier op middel hoog vuur sudderen en verdeel dan opnieuw de kip door de vloeistof die zich steeds meer als een saus gaat gedragen. Bedruip de kip met deze saus. Opnieuw een kwartier sudderen op middel hoog vuur en dan het vuur heel zacht zetten. En een half uur laten staan. De kip moet gaar zijn maar niet te gaar, want dan valt ie uit elkaar. En de smaak wordt steeds beter naarmate de saus zich langer in kan werken in de kip. Met andere woorden: wilt u vandaag hete kip eten, dan had u deze gisteren klaar moeten maken...

U heeft dan wel een nieuw glaasje wijn verdiend. Was en kook de rijst en stoom deze gaar. In noodgevallen moet u het met snelkookrijst doen. Dan kom ik niet bij u eten. Probeer een keer een zakje Surinaamse rijst. Maak sperzieboontjes schoon en kook ze al dente. Maak wat rauwkost van ijsbergsla en komkommer. Breng de kip op temperatuur als u wilt gaan eten
Proef de saus. Deze moet zoet/heet zijn en ook een heerlijke geur afgeven. Zout is veelal niet nodig. Schep rijst op een bord, doe de groente er bij, een stuk kip en schenk saus over de rijst en de groente. Beetje kroepoek en gebakken uitjes er bij en een glas ijswater, voor de duidelijkheid, die moet ernaast, maken het geheel af. Te weinig saus lost u op door iets ketjap en water toe te voegen tijdens het garen.

De volgende keer moet u wat experimenteren met de hoeveelheden kruiden en vloeistoffen. Mijn ajam pedis is nooit hetzelfde en komt toch altijd op. Ik hoor graag uw reacties.

Poepslurpstekker

2009-04-05T12:36:00.000-07:00

Onze overheid heeft de onverkwikkelijke taak op zich genomen voor ons te denken. Op zich is dit niet zo raar, wij zijn namelijk absoluut niet in staat zelfstandig te denken, laat staan op een bepaald niveau. Tenslotte zijn wij zelf verantwoordelijk voor de samenstelling van onze Overheid door het rood maken van een vlakje een keer per 4 jaar. Dus eigen schuld, dikke bult. Maar daar gaat mijn beschouwing deze keer niet over. We beginnnen met een inleiding.
Ook op een boot draait het organisme gewoon door. Darmen en nieren worden tijdens een zeiltocht niet stilgelegd. En dat betekent dat - vroeg of laat- de sanitaire ontspanruimte dient te worden bezocht. En dat vergt opnieuw wat uitleg. Het toilet is veelal een wat klein uitgevallen pot met een pomp met veel snuivende kleppen en afsluiters. die de restanten naar buiten pompen, de plomp in en met wat geluk onder de waterlijn. En nu heeft onze overheid bepaald dat dit lozen in het oppervlaktewater niet is toegestaan. U heeft nu 3 opties: U zorgt voor een tank waarin de restproducten worden opgeslagen, U onthoudt uzelf van toiletbezoek echter ik kan u verzekeren dat nergens zo lekker de Computable leest als op de eigen pot of - en ik maak nu geen grappen - u doet uw behoefte op een puts, dit is een emmer aan een touw en leegt deze emmer in het water. Dit leest u goed. Het uitpompen is verboden, maar het legen van de emmer met inhoud mag wel.
De eerste optie wordt het meest aanbevolen. U zorgt voor een geurdichte tank ergens in het schip waar het toilet op loost. Die tank zit op een gegeven moment vol en dan kan deze worden leeggezogen op een jachthaven waar u eigenlijk helemaal niet naar toe wilt. Met veel geslobber worden de resten van de nasi goreng van de vorige dag uit uw schip gezogen via de zogenaamde poepslurpstekker. Je moet er niet aan denken dat de zaak vastloopt. Of dat je de stekker aansluit op de vulaansluiting van de drinkwatertank en de stekker drupt nog wat na na het leegslurpen van het grote Duitse zeiljacht wat voor u lag en waarvan de eigenaar met veel bier en braadworst de vorige avond heeft doorgebracht. Ja, u trekt nu uw neus op.

Natuurlijk, het is asociaal het onderwaterlijn toilet te gebruiken als u in een jachthaven ligt of op een plek waar de buurkinderen een rondje langs uw boot zwemmen. Dan dienen we het waltoilet te gebruiken. Daar is geen discussie over. Nu weet je ook eens hoe het voelt met een rolletje pleepapier onder de arm naar het toiletgebouw te lopen zoals het al jaren toegaat op campings. Maar nu komt het kromme: de beroepsvaart is vrijgesteld van de verplichting voor een vuilwatertank. Deze watergebruikers poepen dus blijkbaar schoon. Of niet. Of eten geen nasi goreng. Onder beroepsvaart vallen ook de schepen van de Bruine Vloot, Klippers en Aken van 25 meter en langer waarop een stuk of 30 passagiers worden verscheept. Poepen en piesen ook niet. En het blijkt dat ook vissen, vogels en andere dieren niet per se gebruik behoeven te maken van een vuilwatertank.

Sure Thing heeft geen vuilwatertank. Geen idee waar deze tank moet worden geinstalleerd. Onder de motor is een optie, maar dan moet eerst de motor er uit. En daar heb ik niet veel trek in. Goede raad is duur. Maar ik heb een puts, dus bij Hoge Nood kan ik altijd het noodscenario toepassen. Maar onder de streep... ik ben in ernstige overtreding.

Op de HISWA zag ik een mooie optie. Een plastic zakje wat op het toilet wordt gebonden en wat na gebruik kan worden dichtgebonden en in de prullenbak kan worden geworpen. Poepen in een zakje. Altijd leuk om mee over te gooien op de kant. Of als grap in de kuip van de buurman achter te laten als aandenken. Een buurman die wel een vuilwatertank heeft. Of een buurman met een Duits zeiljacht waarvan het merk begint met een B.

Bakboord = Links

2008-10-12T07:13:00.000-07:00

Ze zijn weer vertrokken. Ik heb het over de stoere mannen in hun Volvo Open 70 zeilboten. Vroeger heette dit overigens de Whitbread Round The World Race . De associatie met bier was blijkbaar onvoldoende om het grote publiek en masse aan de buis gekluisterd te krijgen. Dus Volvo, altijd in voor een geintje, besloot in mijn fantasie via zeilen de naamsbekendheid te verhogen. Ik begrijp er overigens niet veel van, een bierflesje drijft tenminste maar een XC90 gaat onherroepelijk onder water zodra deze water ziet. Onder de streep gaat het in de race allemaal om hetzelfde: in een high-tech zeilboot ter waarde van een Formule 1 racewagen zo snel mogelijk een groot deel van de Aarde rondvaren. En dat zonder motor, dat is de essentie van de sport. Vanmiddag liet de vaderlandse tv wat beelden zien van dit nautische geweld. Je moet maar lef hebben. Om er een schepje bovenop te doen vertelde Hans Bouscholte, een man met ervaring, dat rond de evenaar de golven ongeveer een meter hoog zijn, zoiets als het IJsselmeer bij 6B maar rond de 40e graad zuid golven ontstaan van 10 meter hoog. "Dat is pas echt mooi..", glunderde Bouscholte die ik hierbij direct een plaats in een gekkenhuis toedicht.

De Race is overigens wel een activiteit voor echte mannen. Kou, vocht, ontberingen, geen MacDonalds om de hoek zo'n 9 maanden lang. Ik houd wel van een stukje varen, maar dit gaat wel wat te ver. En het gaat dan ook akelig hard, per dag worden circa 450 zeemijlen onder de kantelbare kiel weggeveegd. Utrecht-Parijs en weer terug. Ik denk dat de Sure Thing met een beetje geluk en normale golven een 100 mijlen per etmaal kan verplaatsen. En dan heb ik het niet gek gedaan denk ik dan maar.

*****

Tja, en toen stopte deze tekst. Blijkbaar ben ik ergens door lastig gevallen. Om toch maar wat op mijn blog te plaatsen post ik hem maar. Misschien krijg ik er inspiratie door...

Hallo Bandung

2008-08-28T13:56:00.000-07:00

Ongetwijfeld herkent u dat. Gebouwen die een bepaalde angst inboezemen. Mijn eerste herinnering is achter het huis van mijn grootouders in Almelo. Daar stond een kerk, weliswaar modern, maar voorzien van een klokketoren. In mijn verbeelding werd die klokketoren steeds groter als je er langer naar keek. Vooral bij bewolking, waarbij het wolkendek langs de toren gleed gaf het beeld bepaald iets macabers waar ik de koude rillingen van kreeg. Toeval bestaat misschien niet, maar deze week reed ik in de buurt van deze klokketoren. Ik voelde die angst ergens ver in mijn onderbewustzijn. Angst en iets spannends tegelijk.
Toch is deze angst niets vergeleken met mijn gevoel bij Gebouw A van Radio Kootwijk. Kijkt u maar eens naar de foto. Ik zal u in het kort iets over dit gebouw vertellen wat in het midden van de Veluwe ligt. Gebouw A is een langegolfzender die in de jaren '30 van de vorige eeuw werd gebruikt om radioverbindingen tot stand te brengen tussen Nederland en Nederlands-Indie. Nu bellen pubers met hun gsm-etje naar Ome Ko in Australie en het enige wat ze bezighoudt is het snel dalen van het beltegoed. Maar vroeger was dit natuurlijk iets heel bijzonders. Op het internet heb ik fantastische sites gevonden over Radio Kootwijk die het lezen meer dan waard zijn. En ik vraag me ook nog steeds regelmatig af hoe de afstemming tussen de bouw van de zender in Bandung en de zender in Kootwijk tot stand is gekomen. Even met de opzichter in Bandung bellen dat de schaft is begonnen ging natuurlijk niet. Denkt u hier maar eens over na. "Oeps, kristalletje vergeten in te pakken..." dat werkt natuurlijk niet als het schip naar de Oost reeds vertrokken is. En ook de KLM vloog wat minder frequent naar de andere kant van de wereld.
Later werd de zender van Radio Kootwijk ingezet voor de diensten van Scheveningen Radio (PCH). In mijn beeld zag ik schepen in monstergolven met Juffrouw Scheef spreken over een stroeve wind over het dek. Toch knap dat dat in die tijd allemaal mogelijk was.En dit is doorgegaan tot eind jaren '80. Daarna kwamen satellietverbindingen die betrouwbaar waren en waarschijnlijk ook goedkoper. En Juffrouw Scheef mocht met pensioen. Het "Hello All Ships..this is Papa Charlie Hotel Scheveningen Radio.." is verstomd.
Maar terug naar Radio Kootwijk. Het zenderpark bestaat niet meer, een paar zielige GSM-mastjes staan waar vroeger de enorme antennes waren opgesteld. Wat er nog wel staat is Gebouw A, ook wel De Kathedraal genoemd. Het is grijs, verweerd, kleurloos en staat op de hoogte midden in het bos. Als je er naar toe rijd, rijd je ook door een prachtig woud en eensklaps doemt Gebouw A op. Als een groot monster wat uit de aarde komt. Intrigerend en Angstaanjagend tegelijk.
Deze week was ik in de buurt van Kootwijk en had een conferencecall gepland tijdens mijn autorit. Ik rijd met het blik naar Radio Kootwijk, weg van de snelweg. Het miezerde een beetje en ik rijd door het dichte bos. En daar staat eensklaps Gebouw A, aan het einde van de weg, klaar om mij met huid en auto te vermorzelen. Een monster wachtend op de prooi. Ik stap uit, zie de gebouwen waar vroeger de techneuten in huisden om de gloeiende lampen en brommende spoelen in leven te houden. Voor mij als matig praktizerend zendamateur een droomomgeving. Die gebouwen staan nu leeg en zien er verlaten en verwaarloosd uit. En, om het decorum volledig te maken, ik hoorde militairen met de mitrailleur MAG oefenen. Oorlogsgeluiden, de Veluwe, een draconisch gebouw, bewolking en motregen....
En toch heeft Radio Kootwijk een prachtige historie achter de rug. Contacten met Nederlands Indie, contacten met scheepvaart en nu ziet het er verwaarloosd en verlaten uit. Een paar kleurige vlaggen proberen nog een luchtige sfeer te geven. Alles bij elkaar wordt deze omgeving tekort gedaan. Hier staat een stuk Nederlandse Historie, het centrum van de Wereld.
Ik had geen fototoestel bij me behalve mijn iPhone met de zeer beperkte ingebouwde camera. Alle foto's zijn dan ook onderbelicht. Ik moet dus nog een keer naar Radio Kootwijk toe vrees ik. Ik huiver al bij de gedachte dat ik dan een rondje om Gebouw A ga lopen...als ik durf.

ZeeHond

2008-08-16T12:24:00.000-07:00

Het bewijs is geleverd! Sophie is een Hond oftewel een Canis Familiaris L, en dat betekent dat het kan zwemmen. Waar wij als mensen weken, maanden of jarenlang moeten beulen in zwembaden om diploma´s A, B en C te halen zakt Sophie in het water, beweegt haar voorpoten en stuurt met haar staart. Het wil trouwens niet zeggen dat teckels gek zijn op zwemmen. Logisch, want kieuwen en een vissenstaart ontbreken bij een teckel. Sophie kent haar veilige omgeving en dat is nog steeds de vaste wal of een teakhouten dek. En een zwemmende teckel vormt ook een makkelijke prooi voor het zeehondencentrum in Pieterburen waar ze alleen maar vis toegediend krijgen Maar ja, wat mot, mot, als het water boven poothoogte stijgt, en dat gaat snel bij een teckel, dan moeten de Van den Hoogenbandjes worden ingezet. Voor alle zekerheid is Sophie ook in het bezit van een heus teckelreddingvest. ´t Ziet er niet uit, zo´n oranje ding, maar ook een zwemmende teckel wordt in hoge golven moe als de baasjes met alle zeilen omhoog het varend gevaar moeten wenden om de overboord gevallen Hond op te pikken.
Als een teckel nat wordt, blijft er niet veel hond over. De Baard en Snor hangen er treurig bij en het koppie wordt er erg smal van. Maar dat is niets vergeleken met de Beschuldigende Blik die je als baasje krijgt toegeworpen als het Grote Zwemmen heeft plaatsgevonden . En die blik blijft wel even, hoewel excuses in de vorm van `ga je mee uit´ of ´mmmmm dat is lekker!´de doorlooptijd van de blik aanmerkelijk kan verkorten. En voor je het weet is de Baard en de Snor weer uitgevouwen en is het opnieuw zoeken van nieuwe activiteiten een feit.
En toch is mijn Sophie een zeegaande hond. De reden hiervan is dat een tocht van 11.00 AM vanuit Harlingen tot 19.00 PM Enkhuizen zonder plassen poepen of zenuwachtige zaken heeft plaatsgevonden. Ik had mijn teakhouten dek als hondentoilet ter beschikking gesteld en dat is nogal wat, maar nee, mijn kleine Heldin heeft gewacht tot we in de Compagnieshaven lagen afgemeerd en pas dan na een nuffig wandelingetje over de steiger richting het gras werd het achterlijf in het gras neergelaten.
Nu nog leren luisteren...

Spring in 't water

2008-08-07T05:29:00.000-07:00

Drie volle weken hebben wij luxueus gekampeerd op onze 33 voet Sure Thing. Ik zou ook kunnen zeggen - ons 10 meter zeiljacht, echter levert dit een minzame grijns op. 10 meter lengte, vroeger een respectabel stuk boot, is inmiddels gedegradeerd tot de afmetingen die gebruikt worden voor salonsloepen en RIBS – dit zijn een soort rubberboten met 2 motoren er achter met een totaal vermogen waar een Porsche jaloers op wordt . De typeaanduidingen zoals 240 en 280 op deze motoren hebben overigens geen enkele relatie met het IQ van de bestuurder. Maar goed, terug naar de bootjes in de haven. En niet zonder jaloezie kan ik gewoon stellen: 42 voet is de norm. Zo’n 14 meter boot dus. Onder de streep kom ik dus een dikke 3 meter tekort, want mijn boot is uiteraard 10 meter voor de havenmeester, maar 11 meter met alle toeters en bellen er voor en er achter. Voor diegenen die nu wenkbrouwen fronsen: in een jachthaven betaal je per lengte van de boot. En als ik ook een 42 voeter wil hebben moet ik op de kleintjes blijven letten tenslotte.
Maar waar gaat het nu om? Welnu, de nieuwe norm is niet meer hoe mooi, zeewaardig of degelijk is de boot, neen neen, size matters. En dat een boot veelal een ontwikkeling was van – beginnen in een 6 meter dopje en via 3 andere jachten op de felbegeerde 13 meter schoonheid terecht komen – is helaas niet meer aan de orde. Tot mijn schrik tref je nu in jachthavens eigenaren aan van 13, 14 meter zeiljachten die waarschijnlijk via Yacht Vision, het ergste tv programma wat te vinden is op de kommersjeele zenders, het besluit hebben genomen ook maar te gaan zeilen. Waren het vroeger de Duitsers die de havens onveilig maakten, nu zijn het de nieuwe Yachties die, gespeend van ervaring en kennis ligplaatsen innemen. Let op: je herkent ze aan gloednieuwe Gaastra bootschoenen en handschoentjes waarmee het stuurwiel wordt bediend. Heeft u wel eens een bemanningslid van een Fries skutsje met handschoenen aan gezien?
Arrogantie is mij niet vreemd maar een weldenkend mens moet het met mij eens zijn dat het meren (= aanleggen oftewel de boot met touwtjes vastleggen aan de wal of een andere boot) een bepaalde ervaring vereist. Laat ik zo stellen: het zou kunnen beginnen met een vorm van concentratie. U vaart namelijk met uw boot richting mijn boot. Als u mijn boot beschadigd, is mijn vakantie verknald en u bent uw no-claim kwijt. U moet van mij aannemen dat ik er met open mond vrij dom heb uitgezien toen een schipper van een dergelijk jacht van Duitse makelij merk beginnend met een B. tijdens een ingewikkelde aanleg-manouevre zijn rinkelende gsm opnam en een volledig verhaal afstak met de beller terwijl vrouwlief voor de derde keer een meertros ( het touwtje om de boot vast te leggen) volledig in de knoop naar de nieuwe, angstige buren gooide. Op het middenschip stond zoonlief reeds klaar met walstroomaansluiting om deze in brullende looppas naar de kant te brengen om de laatste walstroomaansluiting te annexeren, overigens zijn goed recht. Dochterlief bleef SMS-end liggen op het voordek en misschien was dat wel verstandig ook, dan kon ze niets fout doen. Toen pa uitgebeld was werd het jacht op 2 lijntjes vastgezet (spring? Wat is een spring?) en een lijntje op de wal is blijkbaar niet genoemd in de management summary van Schipperen voor Dummies.

Goed, een prijskaartje dus. Een 42 voeter begint bij 50K euro (een barrel) en loopt door tot de moeilijke prijsklasses (een Hutting van een tonnetje of 4, maar over het algemeen past bovenstaand profiel bemanning niet bij deze stereotiepe eigenaren) , zeg maar een 125K euro zwart geld. Een nachtje liggen in een Ijsselmeerhaven kost 1.25 per meter, een euro toeristenbelasting per nacht, een euro stroom en een euro per douche per persoon. Dus een 26 euro voor een nachtje ben je wel kwijt. Die worden opgehaald door een vriendelijke havenmeester. En die willen nog wel eens helpen bij het vastleggen met een spring. (een spring?)

En niet te vergeten de Gaastra bootschoentjes. Euro 69,00 in de aanbieding.

Overigens: een spring is een meertros die van voren naar achteren of vice versa op de wal of het buurschip wordt belegd. Zorgt er voor dat de schepen niet heen en weer schuiven ten opzichte van elkaar.

iPhony

2007-12-26T08:13:00.000-08:00

Ik dateer nog uit de tijd dat we leerden schrijven met een kroontjespen. Gezien mijn IT opleiding die plaatsvond in de oertijd ben ik, heel degelijk, opgeleid met programmeertalen in de taal C, Pascal, COBOL, Basic en nog een paar die ik gelukkig ben vergeten. Niemand kan zich dit heden ten dage voorstellen, maar om een Kompjoeter te programmeren maakten we gebruik van ponskaarten. Die zagen er uit als een Girokaart (???) met allemaal rechthoekige gaatjes erin. En ponskaarten maakte je op een ponsmachine, zoals de oplettende lezer zal begrijpen. Mocht je nu in staat zijn de ponskaarten in de juiste volgorde in de ponskaartlezer te stoppen dan kon de rekenmachine bijvoorbeeld voor je uitrekenen wat het vijfde getal van Fibonacci was. Een enorme overwinning waar de Mensheid met graagte op zat te wachten. Omtwikkeling gaat snel in deze wereld en voor ik het wist had ik een IBM PS/2 Model 50 onder de tafel staan waarop de scripties in WP4.2 werden opgemaakt op DOS 3.30. En ik wist toen al dat het werken met een command editor niet ideaal was. Toen stond Steve Jobs van Apple op en presenteerde de Macintosh. Een klein doosje schoof je over de tafel en het ding verplaatste dan een pijltje op het scherm. A child can do the laundry. Als arme studenten konden wij geen Mac betalen. Dus het werd een kloon, de zogenaamde Atari 1040ST met, en dat was uniek, een 20 Megabyte harddisk. Voor iPodgebruikers .. dit is circa 20 minuten MP3 muziek in lage kwaliteit. En we hadden een herriemakende matrixprinter waarop de scripties werden geprint. De scripties waren blijkbaar goed genoeg om een stap te maken in IT/carriere/makend Nederland en voor we het goed en wel in de gaten hadden verkocht wederhelft M. Apple Macintoshes aan grootgebruikers in Nederland.
Ik heb heel wat Mac´s voorbij zien schuiven in huize ZeeWier. MacPlusjes, een Macbook, een Newton, een peperdure Quadra waar nu spelletjes op gespeeld worden, een PowerMac maar nog geen iMac. Ik heb namelijk zoveel XP machines om me heen verzameld dat ik al bijna begin te wennen aan de onvriendelijkheid van Windows. En Apple is ook geen Apple meer. Volkomen dummies konden vroeger nog wel een brief tikken op een Mac, tegenwoordig moet je ook al kennis hebben van moderne zaken anders komt je brief niet uit je netwerkprinter. Die zijn tegenwoordig ook al onmisbaar.
En toen kwam het ultieme Apple gadget in mijn leven. De iPhone.

Voor de experts.. ik heb een iPhone uit produktieweek 47, bootloader 4.6x, OTB 1.1.2 firmware 1.1.1, modemfirmware 04.02.13G. Meegenomen om mee te bellen, maar dat is het enige wat het fraaie ding niet kan. Dus niet bellen. Ja, hij kan internetten via mijn WiFi, YouTuben, muziek en videootjes afspelen, 2000 foto´s laten zien maar gloeiendegloeiende.. niet bellen! Daarvoor moet ik mijn nokiaatje 9300i of mijn Qtec uit de tas pakken. En als je Phone van het woord iPhone vertaalt betekent dit dus echt TELEFOON.
Het schijnt allemaal heel simpel te zijn. Je activeert je iPhone, jailbreaked het systeem, upgrade het naar een hogere versie met iTunes want dan upgrade je ook de baseband, dan downgrade je met oktoprep aan, opnieuw jailbreaken in de flightmodus en dan zit je in versie 1.1.2. en unlocken met Apptapps. Wat ik hier schrijf is echt waar. Ik heb het namelijk al 200 keer geprobeerd tot ik er achter kwam dat ik een iPhone heb die nog niet gekraakt kan worden. Shit happens. Een Apple is toch zo eenvoudig...en gebruiksvriendelijk

Ik moet nu wachten tot de hackers in de wereld in staat zijn software te ontwikkelen waarmee mijn glanzende schoonheid kan bellen. Of ik moet een abonnement in de VS afsluiten bij AT&T. Dan kan ik ook bellen. Het schijnt dat onze kroonprins en zijn vrouw ook zo´n Iphone hebben meegesmokkeld. Haha! zouden zij nu ook aan het jailbreaken en unlocken zijn? `Alex! je moet iBrickr gebruiken..!´

Met weemoed denk ik even terug aan de eerste Mac. Computeren voor dummies. MacWrite vraagt vriendelijk: Wilt u afdrukken? Klik ja of nee. En dan zoemde de MacPrinter en had je je brief.

Superlative Chronometer

2007-11-07T11:48:00.000-08:00

Ik heb een manie. Ik durf het ook toe te geven. Ik ben gek op horloges. Het is een erfelijke belasting. Mijn Grootvader Laas (dit is een Friese naam en al mijn neven hebben net zoals ik deze naam in hun voornamen) bleek in het bezit van meerdere klokjes die voor mijn Grootmoeder Jannie tot na zijn dood zijn verstopt. Achter de kast bleken geheime vakjes te bestaan waar de tikkende eenheden in waren opgeborgen. Let wel: tikkende eenheden. In die tijd was er van elektrische quartz uurwerken nog geen sprake. De lijn zet zich voor in het bezit van mijn eigen vader, zijnde 2 automatische Zwitserse horloges, een Omega Seamaster en een Mido Seastar. Dunne, elegante klokken die al vele decennia hun kunstje uitvoeren: de tijd aangeven met een redelijke nauwkeurigheid.
Ikzelf heb mezelf verwend met 3 zwitserse chronometers en een gewoon zwitsers horloge en wat los, niet bijzonder spul. Overigens: een chronometer is een horloge wat een zware duurtest heeft doorstaan en zijn nauwkeurigheid onder extreme omstandigheden (discotheken, sauna's surfplanken, bungeejumpen en brute sex) blijft bewaren. Een effectief voorbeeld van het nut hiervan was het gebruik op schepen. Om de positie te bepalen werd met een sextant een hemellichaam geschoten waarmee met de juiste tijd (en daar had je de chronometer voor) de positie kon worden bepaald. En dat was weer handig voor de planning qua fouragering. Om de les compleet te maken: een chronograaf is een horloge of chronometer met een stopwatch er op. Zeker als het een mechanisch uurwerk betreft is dit een ingewikkeld machientje want er lopen feitelijk 2 klokken naast elkaar waarvan er één kan worden stilgezet.
Maar goed, waarom horloges? Ik vind dat een man beperkt met sieraden om moet gaan. Dat is mijn mening en niet iedereen deelt deze mening. Ik draag geen oorbellen, piercings op rare plaatsen of zware gouden kettingen. Ik draag daartegen wel altijd een horloge. Op een net pak een staalgouden vintage Rolex (Oyster Date uit 1974) en op dit moment mijn nieuwe aanwinst: het klokje op de foto, de ultieme duikersklok, hoewel ik niet duik. Ik word wel eens geconfronteerd met de vraag: 'waarom in hemelsnaam een Rolex..?' Het antwoord is simpel: ik kan een Jaeger-LeCoultre Regulateur á Tourbillon niet betalen. En ook de Audemars Piguet Offshore (pffff wat een mooie klok) valt buiten het budget. De kinderen moeten ook nog studeren.
Mijn omgeving weet dat ik al heel lang gek ben op Rolex. Wat is zo bijzonder aan Rolex? Niet iedereen weet dat Rolex het eerste waterdichte horloge was waar Het Kanaal mee is overgezwommen. En ook is niet algemeen bekend dat Rolex het eerste automatische horloge heeft ontwikkeld. En weinig bezitters van een Panerai weten dat de eerste Panerai's waren voorzien van een Rolex caliber (zo heet het mechanische binnenwerk). Maar met de volgende zinnen hoop ik meer begrip voor deze eigenaardige liefhebberij te kweken. Ik vind de techniek zo mooi. Het horloge bestaat uit een paar honderd radertjes en wieltjes en palletjes die, mits goed op elkaar afgesteld in staat zijn een door een veer 3 wijzers perfect in balans de tijd te laten weergeven. En die veer wordt weer opgewonden door de beweging van de pols. En de regelaar van het geheel, de balans van mijn Rolex, draait 28800 keer per uur heen en weer. Dit is 8 keer per seconde. Ik zie de secondewijzer dan ook daadwerkelijk met 8 schokjes per seconde bewegen. En ik weet dat het caliber met de hand in elkaar is gezet door een bezeten horlogemaker. Als alles perfect in elkaar is gezet gaat het hele uurwerk bewegen. Ik vind dat toch wel iets bijzonders terwijl een aantal van mijn trouwe lezers al 20 zinnen geleden zijn afgehaakt. Mannen die gek zijn op horloges zijn ook vaak bezeten van snelle auto's met complexe motoren onder de (achter)kap waar 4 kleppen per cylinder zijn gemonteerd. Of van dakconstructies van cabrio's die in 20 secondes wegvouwen. Of van schaatsenrijders die 25 rondjes 32.0 kunnen rijden in Thialf . En voor de meeschrijvers onder ons: mijn horloge behoort 252.288.000 tikjes per jaar te maken, waarbij hij maximaal 40 tikjes per dag de mist in mag gaan (+/- 5 secondes afwijking per dag is de norm voor een chronometer) Dit zijn totaal 14600 foute tikjes per jaar...

Ik kan me voorstellen dat er nu lezers zijn die naar hun voorhoofd wijzen. Inderdaad. Het kwartsklokje van de kijkshop van vijftig piek is nauwkeuriger dan mijn Superlative Chronometer. Alleen... elke keer dat ik op mijn Rolex kijk geniet ik van het feit dat onder de zwarte geemailleerde wijzerplaat bovenbeschreven mechaniek loopt. En zij die dit verhaal weten te waarderen waarschuw ik bij deze. Je loopt een grote kans net zo'n maniak als yours truly te worden. Welkom bij de club.

Sophie is in da house

2007-08-23T01:40:00.000-07:00

Iedereen heeft een archilleshiel. Bij de een is het een Bugatti uit 1967, een ander dweept met zijn 42 voeter Koopmans kotter, weer een ander zoekt het in een Corneille waarvan er 50 zijn gemaakt, IK heb het met ruwharige teckels. Als het gelach verstomd is zal ik uitleggen waarom.
In mijn jonge jaren (papa vertelt..) draaide alles in ons huiselijk gezin om de ruwharige teckel Frouk. Frouk is vernoemd naar het boek Jelle van Sipke-Froukjes, een boek van Nienke van Hichtum. (googelen!). Zij kwam van een houtvester die een complete roedel van dit type hond in huis had en bleek alle kenmerken te missen die een ruwharige teckel prijswinners maken op hondententoonstellingen. Nou, dat kwam goed uit. Geen haar op ons hoofd die dacht aan het bezoeken van tentoonstellingen. Al ras kwamen wij er achter dat teckels, of eigenlijk Dashonden, een zeer apart slag hond is. De beste vergelijking is te maken met een reguliere zoon van een jaar of 6 in een doorsnee gezin. Als je roept komen ze niet, als je ze iets voorzet moeten ze het niet om vervolgens 3 borden van het 'vieze spul' in het verteringskanaal te proppen. Alles wat beweegt is interessant en moet meegesjouwd worden naar een Veilige Plek zijnde een Hut. Daarnaast hebben zo ook sterke karaktertrekken van een dochter uit hetzelfde gezin. Luisteren ook niet, tot het hun uitkomt. Pikken ook zaken als overhemden uit de voorraad van Pa (altijd de gestreken exemplaren!). En aan het einde van een dag vol met tegendraadse acties komen ze 's avonds tegen je aanliggen in je luie stoel, vol overgave het vertrouwen gevend. Inderdaad, jes smelt en bent alle acties van de dag vergeten. Vanuit een schuin oog wordt zowel de Mens als de TV in de gaten gehouden. En op het moment dat het interessant wordt op de buis ga je zenuwachtig snuffelend richting deur, wetende dat per omgaande je Mens achter je aan loopt met plastic zakjes en Hondensnoepjes. Kicks voor nix... toch..? En toch... teckels zijn volgens mij de enige honden die ook een gruwelijke hekel hebben aan regen. Tenslotte word je er nat van en ook de lage buik wordt nat in het hoge gras.
Van dit fenomeen maak ik inmiddels gebruik om de Macht over de Dashond terug te krijgen. Ik heb de paraplu tenslotte. En een barometer met regenaanduiding. En een gore-tex jas...de beste verdediging is de aanval.

Sophie is sinds 3 weken een onlosmakelijk deel van ons gezin. Formeel was ze mijn verjaarskado. Ze is echter een kado voor ons allen. En ze ontwikkelt zich volledig als ZeeTeckel. Dus ze is Zeewaardig op de SureThing, ook bij een vervelende hoge deining. En autorijden in een bench gaat heel goed. Ook beginnen de nachten weer terug te komen in de oude vorm. In het begin moest er om 04.00 uur nog een plas worden gedaan. En dat heeft zich verplaatst naar 0700 uur des ochtends. Ook niet de meest lekkere tijd, maar heilig vergeleken bij het tijdstip waarop de wereld behoort te slapen.
Alle grappen over teckels terzijde, het opgewekte karakter van ons Woeste Beest maakt veel in je los. Lekker even wandelen met een doel (het uitwringen van je teckel) tussen de klussen door is een kadootje, zelfs als het regent. Het terugvinden van je sokken in een hondemand is dan wat minder, maar de overwinningsgrijns van Sophie maakt veel goed. Ik ga maar even op zoek naar de riem. Een hi-tec ding met 2 knoppen er op en 5 meter lijn. Met een teckel er aan die precies de andere kant uit gaat waar jij naar toe wilt....

Te Land ter Zee en ....

2007-06-07T08:00:00.000-07:00

Het was een mooie maandagmiddag zo in de laatste weken van het fiscale jaar. Dit zijn periodes waarbij de lucht van transpiratie slechts moeizaam door de ventilatie worden weggezogen. Stapels dossiers, overbelaste PC's en gestressde collegae. Vele lege bekertjes met koffie. Just an ordinary day at the Office. Op een dergelijk moment, waarbij je je serieus afvraagt of je voor dit vak op de Aarde bent gezet schuift Chef A. een stoel naast je en vraagt met een vriendelijke grijns of je het druk hebt.

Enige uitleg is op zijn plaats. Voorwaardescheppend medewerker A. is iemand die zonder blikken of blozen aan je durft te vragen of het buiten regent, als jij met een doorweekte Hugo Boss op de werkvloer verschijnt. "Nee, ik sta altijd met mijn pak aan onder de douche.." En dit is slechts een mild voorbeeld. Dus na zijn vraag heb ik even de tijd genomen om na te denken over een goed antwoord. En dat had ik niet op voorraad. Immers, ik had het druk. Ik kwam niet verder dan het open antwoord... "Hoezo..?"

"Dan gaan we wat leuks doen.." was het antwoord. "Zoals een stukje vliegen..". Ook hier hoort wat ondertiteling thuis. Chef A. is namelijk een ervaren piloot van sportvliegtuigen. Een dergelijk voorstel dient dan ook uiterst serieus te worden genomen. Op zo'n moment is de laptop in een paar secondes in de hibernate stand gezet. Neem van mij aan dat het afscheid van The Firm een kwestie van minuten was. Binnen afzienbare tijd reden we in A's gloednieuwe Fuenfer richting Viegveld Hilversum. Voor alle duidelijkheid: A. is niet de hoofdpersoon uit de vorige blog. Laat ik me beperken tot de opmerking dat ik met die bewuste hoofdpersoon niet snel in een vliegtuig zal stappen. Laat staan in een kist waarbij je schouder aan schouder zit.

Ik heb best wel veel in vliegtuigen gezeten maar dan met vriendelijke cabin crews die slidebars checken en elegant laten zien hoe zwemvesten moeten worden opgeblazen. Van dit alles was nu geen sprake, geen belastingvrije spullen, en geen dekentjes. Maar checklists, headsets en een stuurknuppels tussen de benen. En heel veel metertjes voor je neus die in een hoog tempo door A. worden uitgelegd. Omhoog met die kist. En dat gaat sneller dan je denkt. Voor je het weet draait de helse machine en hangen we aan de vleugels in de lucht.

Zij die dit nog nooit hebben gedaan: dit is iets totaal anders dan in een 747 naar Griekenland. De aarde is inderdaad rond (dit wisten we al van het varen op zee, echter dit is nog confronterender) maar het mooie is dat het land onder je zich ontvouwt als een kaart. En zij die me kennen weten dat ik niet kan .. kaartlezen. In het leger heeft mij dit reeds de nodige schrobberingen opgeleverd, tijdens ritten in de auto was dit ook altijd goed voor een extra aantal airmiles maar in een vliegtuig gaat het ook allemaal wat sneller. Na 3 rondjes van de zaak ( A. blijkt ook geduldig te kunnen zijn...) was ik in staat mijn eigen huis te vinden. En in tegenstelling tot Google Earth lopen nu je eigen kinderen zichtbaar in de tuin en zijn de mooie cabrio en de Sure Thing van bovenaf te bewonderen. En toen kwam het moment waar iedere kleine en grote jongen op hoopt..: het besturen van een vliegtuig. "You're in control..."
Neemt u van mij aan: het is niet te vergelijken met Microsoft Flight Simulator. Het is heel bijzonder te voelen dat een hele lichte beweging aan de knuppel een vliegtuig laat draaien waarheen je wilt in 3 dimensies. Op een dergelijk moment is het iets wat je direct op je shortlist van Acties Nog te Doen in dit Leven zet. Zo tussen Ferrari rijden en een maitresse in Parijs. Of het aanschaffen van een Koopmans 42.
In iets hogere mate als bij bijvoorbeeld zeilen moet je bij vliegen op duizend zaken tegelijk letten. En ik kwam hooguit tot 3 dingen tegelijk dus ik kwam nogal wat tekort. Maar het is een ongelooflijke sensatie. En hoewel ik wel eens last heb van hoogtevrees is dit in een vliegtuig absoluut niet aan de orde. Wel eigenaardig trouwens. Zo'n kist hangt ook maar van dun polyester aan elkaar.

Na een mooie tocht over het Markermeer, terug naar Hilversum. Het landen en opstijgen zijn zeker zaken die je mij beslist niet moet laten doen. Dan ziet een kist er na afloop nogal anders uit en helpen de safety instructions ook niet meer . Ook het radioverkeer is volledig onbegrijpbaar en lijkt in de verte wat op Engels - vergelijk het maar met een recept van een arts voor de apotheek - volledig onleesbaar maar het gaat altijd goed- Maar het gevoel een stuurknuppel in handen te hebben gehad.. de adrenaline gierde door het lijf.

Chef A, (binnenkort gaat het Chef er af, by the way) dank voor deze ervaring.

Inmiddels heb ik de flightsimulators weer geinstalleerd op de PC. Je moet tenslotte ergens beginnen...

Antifouling

2007-04-14T14:56:00.000-07:00

Het goede moment om serieus te bepalen of je echt die 44 of 50 voeter wilt hebben is het moment dat je onder je schip ligt met een roller in je hand waarmee je de aangroeiwerende verf, ook bekend als antifouling, aan het aanbrengen bent. Antifouling is een zware smurrie met de consistentie van vers beton waarin allemaal nare stoffen zitten die ervoor zorgen dat geen organisme het in zijn/haar hoofd haalt om aan de romp van de Trots te nestelen. Op een dergelijk moment kijk je anders aan tegen de vierkante meters Nat Oppervlak van je jacht. Onze meedenkende Overheid heeft als enig Europees land in haar wijsheid besloten dat in Nederland geen koperhoudende antifouling mocht worden gebruikt. Dus de afgelopen jaren hadden we de keus onze schepen fysiek in de omringende landen in te smeren met antifouling waar je al dood ging als je er naar keek, of de typisch Nederlandse veilige antifouling op basis van knoflook en verse paardebloemen aan te brengen. Dit was het jaar dat de Nederlandse Zeiler de zeekraal, de zoetwatermossel, de binnenwateroester op een bedje van zeewier kon serveren aan boord. Eenvoudigweg omdat dit geweldig groeide aan de romp van de boot. Je greep onder de waterlijn en een maaltje verse fruits de mer lag binnen handbereik. Wijntje erbij, een culinair genot.. Zoals het met veel besluiten in Nederland gaat, is vervolgens door de commissie van Wijze Mannen nagedacht en kon het koperhoudende spul weer vrij ingezet worden. Koper is behoorlijk giftig. En vandaag besloten we het echte nare spul, voorzien van veel toelatingnummers aan te brengen. Tenslotte is het 25 graden celsius; een normaal mens gaat dan zeilen maar wij gaan fluitend tekeer.
Na 2 uur rollen blijkt dat 33 voet onderwaterschip is ingesmeerd. Rekenaars onder u zullen begrijpen... er is nog een andere kant die ook 33 voet lang is. Prettig, zo'n symmetrisch schip. En de armen zijn al vermoeid genoeg. En het oplosmiddel heeft er voor gezorgd dat we de wereld heel erg rooskleurig bezien. In Mexico snuiven kinderen lijm, wij, in onze kapitalistische staat doen het met Antifouling. Je zult weten dat je een boot hebt. Echt onwijs.. weetje wel...

En op een dergelijk moment is de drang naar die fraaie Breehorn 37 met die diepe kiel iets minder groot. Nog meer te schilderen. Nog meer blikken Sikkens van vier tientjes per stuk. Nog meer foamrollers die het een kwartier volhouden, daarna vallen ze uit elkaar. Nog meer latex handschoenen. Nog meer jeuk want voor deze rommel ben ik blijkbaar ook al allergisch - (wie niet?)

Het is Volbracht. De Thing zit weer strak in de aquagroene snelle laag. Net als mijn handen overigens, mijn latex handschoenen bleken niet bestand tegen deze sterke oplosmiddelen. Overalletje uit, stukje eten en dan 's avonds douchen. Want de antifouling komt uit alle porien. En douchen blijkt niet te helpen. De geur van de gifstoffen blijft om me heen hangen. Antaeus van Chanel weet de geur niet te verdrijven. En dit komt alleen door inademing van het spul? Toch maar een extra single malt nemen vanavond. Voor de zekerheid.

Ik heb ALTIJD gezegd...

2007-03-25T13:53:00.000-07:00

De fraaie Fuenfer draaide de parkeerplaats op. De parkeerplaats bood altijd dezelfde ruimte op dezelfde plek. Een glimlach trok over het gelaat van de man. Dat had hij toch maar mooi voor elkaar gekregen. Een parkeerplaats zonder dat daar een bordje voor nodig was. Hiervoor waren jaren strijd nodig geweest. De inzet navenant. Maar angst doet regeren. En zie het resultaat.
Op de parkeerplaats bleef de man nog even zitten. Het was altijd druk onderweg op maandagmorgen. En toch moet je op tijd proberen te komen, hoewel hij - de eindverantwoordelijke? Men mag op hem wachten. Tenslotte dwingt dat respect af. Nog een Marlborootje voor het circus begint. Het vlammetje licht even fel op. De scherpe rook mist haar uitwerking niet. De trillende vingers tikken de as in het overvolle asbakje van de mooie auto. Tja, het is wel een circus geworden. Om hem heen staan de dure leasebakken opgesteld. Dat was vroeger wel anders. Dan moest je je auto en je status gewoon verdienen. Bellen, duwen, werken en doorzetten. Daarmee haal je de beste deals binnen. Iets wat hij eigenlijk alleen zelf goed kan in de organisaie. Als je nu bij The Firm binnenkomt, dan staat -ongelooflijk- de luxe middenklasser voor je klaar. Nog geen pepernoot verdiend en al een auto van een jaarsalaris!
In het spiegeltje van de zonneklep ziet de man zijn felblauwe ogen in het zonnebankbruine doch getekende gelaat. De ogen staan dof. De vermoeidheid is af te lezen. Zijn kapsel zit nog goed ondanks de rijpere leeftijd. Maar het lichaam is aangetast door de tijd en dat komt in de ogen terug. Dat valt niet te verbergen.

De man zucht. Maandagmorgen. Pipelineoverleg. Elke week weer. En altijd hetzelfde. Alles doen de jongens fout. En ze willen niet luisteren naar de ervaring van een ouwe rot. Tenslotte kan er maar een verkopen en diens ogen kijken de man in de spiegel aan. En het gekruip..! Onbewust gaat er een huivering door de man. Ja baas, nee baas, natuurlijk baas, altijd baas... even lichten de blauwe ogen op. Hij heeft ze nodig. Voor het proces. En het kruiperige is toch wel lekker. De kick van de Macht. Maar het closen van de deal - dat kunnen zijn jongens niet. Dat moet hij altijd zelf doen. Zijn jongens. Er zijn er niet veel meer over...

Nog een jaartje. Dan is het voorbij. Even sterk zijn, nog. Op het moment dat de man opstapt moet het fundament het pas begeven. Dat is de timing en het mag niet eerder! Zijn vertrek moet de start zijn van de ondergang! En de stappen zijn gezet. De man kijkt even op de gouden Breitling. Kan nog wel, een sigaretje. Laat ze maar wachten. De woefdrams. Eigenlijk heb je helemaal niets aan ze.

In een jaar een kwart van de mensen opgestapt. Goed werk. De rest van het fundament toont al behoorlijke kenmerken van betonrot. Dat is ook wel nodig, anders valt het bouwsel niet om. En dat moet. De sterke schouders zijn allen goed terecht gekomen en duwen flegmatisch tegen het beschadigde gebouw. Van alle kanten. De Ondergang dreigt. Maar het MAG NU NOG NIET VALLEN! Peinzend kijkt de man naar de ingang. Klopte de timing wel.. het lijkt nog goed te gaan. 1 deal gewonnen tegen 4 verloren. Heftig, maar niet onoverkomelijk. Toch maat iets meer druk op de organisatie zetten. Even de agenda´s van de verkopers laten checken door de PA. Beetje pushen, goed voor de verkoop. Big Brother is Watching You. Niet verwacht dat al die Afvalligen overigens zo goed zijn terecht gekomen. Waren toch beter dan de man had gedacht. Achteraf toch wel goed geweest deze mannen en vrouwen te laten gaan. Het Plan moet nu lukken.
Kijk, daar gaan ook klanten door de glazen deur naar binnen. Beetje wegzakken nu. Klanten moet je ontlopen. Als directeur wil je niet lastig worden gevallen door het Operationele Niveau. De Klantendag is daar goed voor. Niet nu. Maar daar zijn truuks voor, uitgevonden door de Ouwe Vos zelf. Glimlachend pakt de man zijn Nokia Communicator uit de binnenzak van zijn perfect gesneden pak. Als je die aan je oor zet en binnenloopt zal niemand je storen. Als de Man belt is het Belangrijk. Het gaat allemaal om de perceptie.

Even voelt de man een steek door zijn lijf op het moment dat hij uit de auto stapt. De gewrichten spelen weer op. Nog een jaartje.. als ex-duursporter weet hij wat afzien is. De Trumi rolt achter de man aan.
Nog een jaartje.

Een jaar en 25 dagen geleden heb ik mij in een nieuw avontuur gestort bij een van de topspelers in onze IT wereld. Ik heb er geen seconde spijt van gehad.

www.heeftuookzoonhekelaansonjabakker.nl

2007-01-27T13:17:00.000-08:00

Precies een week geleden waren wij te gast bij W&J in M. In een eerdere weblog heb ik u al een keer uit de doeken gedaan dat wij gek zijn op koken en dat dit feitelijk een mooie verbloeming is van het feit dat wij de vloeibare bijgerechten bij het koken, bestaand uit het gefermenteerde sap van druiven, weggestopt in een fles met een kurk er op, een van de hoogtepunten van een dergelijke avond vinden. Nog steeds met het schaamrood op de kaken denk ik terug aan de grote hoeveelheden wijn er een kooksessie of wat geleden door onze glazen heeft gewalst. Echter deze keer waren wij er met één gezin minder, dit door familieomstandigheden.

Onze kooksessies hebben een motto. Of een thema. Of iets anders wat helemaal niet bij koken hoort. Een moment verslapte mijn aandacht op dit besluitvormingsproces en buiten mijn invloedssfeer om is gekozen voor een kookthema gebaseerd op Lo-Carb en Lo-fat. Ik ga u haarfijn uit de doeken doen wat dit betekent. Lo Carb staat voor iets als weinig koolhydraten. En Lo- fat betekent weinig vet. Maarrrre...alle dingen die een copieuze maaltijd tot een succes weten te maten bestaan uit Hi-Carb en Hi-Fat. Hier is dus sprake van een enorme discrepantie. Oftewel: de in roomboter gebakken aardappeltjes, afgebust met ganzevet, het mooie vetrandje van de entrecote, de escargots in roomboter, de creme brulee, gevolgd door het kaasdessert met vintage port... niets, nada, niente van dit alles gedurende deze culinaire orgie. En om het drama volledig te maken: op de gezellige eettafel lag het boek van Sonja Bakker- u weeet wel wie dat is, anders gaat u maar even googelen. Ik begon mij ernstig zorgen te maken over deze avond. Illusies van wortels gekookt in gedestilleerd water op een bedje van gierst en cous-cous gleden aan mijn blik voorbij. Dit kon niet waar zijn...

W. ken ik, dat is inmiddels gechecked, meer dan 25 jaar. Lang genoeg om er op te weten dat ik hem kon vertrouwen. Deze avond zou door hem gered worden. Dat stond voor mij als een paal boven water. Het begon al met het bakken van echte aardappelkroketjes in de friteuze in de schuur voor de kids. Het water liep me al door de mond. Gefrituurde aardappelen met draadjesvlees en appelmoes en mayo. En ik heb geluk, mijn nazaat is snel uitgegeten. En we gooien nooit iets weg. Mijn voorgerecht was ouderwets Anti-Sonja Bakker, zijnde de resten van het kindermenu. Blij met de eerste overwinning kon de volgende fles Pinot Noir worden geopend. Alcohol emulgeert de vetten tenslotte.

Uiteindelijk hebben we heerlijk gegeten. Vegetarische vis gebakken in vegetarische roomboter (lo-fat!) op een bedje van vegetarische knolselderij opgemaakt met draadjesvlees van een vegetarische koe. Kijk, dat lijkt er tenminste op. En de voorgerechten, behalve de soep, waren ook keurig met vegetarische geitenkaas en rookvlees afgemaakt. Nergens terug te vinden in het boek van Sonja. Blij met deze overwinning werd de volgende fles geopend. Boekverbranding schijnt nog zelden voor te komen.

Onder de streep hebben we ontelbare flessen wijn door laten komen, de cognacfles geleegd en de fles Cointreau als digestivo eveneens soldaat gemaakt. Ik was vrijgesteld van chauffeurdiensten en heb mij dus onbedaarlijk kunnen misdragen.

De volgende dag hebben we maar een flinke wandeling in de koude winterlucht gemaakt.

Blogspot is vernieuwd. Ik ben er blij mee...

2007-01-21T11:21:00.000-08:00

Een heel gedoe om een blogje te schrijven. Wisselende schermen, veel copy en paste en vooral vaak inloggen. Hier dient paal en perk aan te worden gesteld!

Toch zal ik proberen de draad weer op te pakken.

Zie de maan schijnt door de bomen

2006-12-30T10:36:00.000-08:00

Over een paar dagen word ik 44 jaar. Statistisch gezien ben ik op de helft van mijn leven. Ik heb hier overigens, voor de goede orde, vrede mee. In deze helft heb ik aardig wat leuke dingen mogen doen. En als ik kan voorkomen dat ik mijn laatste levensdagen met bingo en sjoelen moet doorbrengen of verplicht naar de Gouden Kooi moet kijken met lotgenoten, zal ik er alles aan doen om de statistieken te tarten. Vooralsnog houd ik me hiermee weinig bezig. Wetende dat de opbouw nu overgaat in de afbraak van mijn stoffelijk zijn accepteer ik zonder veel problemen dat de marathon binnen de 2 uur 9 minuten nooit op mijn naam zal komen te staan. Ook het uitrijden van de Tour de France binnen de gestelde tijd (25 dagen?) zal niet in een adem met mijn naam worden genoemd. En dit zijn nog maar de opwarmertjes. Wat dacht u van 22 biertjes in 2 uur weghakken? 10 Frikandellen duwen achter elkaar? 10 BigMacs binnen een half uur wegwerken? Almere- Groningen in 58 minuten, zonder van de weg te worden gehaald? Met 30 kilo onzin op je rug 30 kilometer lopen met een gemiddelde van 5 kilometer per uur?

Toch gaat het groeien der jaren niet ongemerkt aan mij voorbij. En daar word ik de laatste dagen iets te veel mee geconfronteerd. Mijn grote vriend Arie (neem dat grote nu maar even letterlijk..) stond naast mij en sprak de legendarische woorden "..jouw haar wordt ook wat dunner, bovenop...". Zonder enige vorm van waarschuwing en gespeend van iedere vorm van tact. Juist van hem had ik hierin wat consideratie verwacht maar nee... Van Mariena krijg ik deze opmerkingen al wat regelmatiger naar mijn hoofd. En ook mijn vaste kapster waar ik al minimaal 10 jaar op de stoel lig meende mijn korte haardracht te moeten wijzigen naar een gedekt model. Ervaringen die ik allemaal een plaats kan geven. Maar deze ongezouten weergave van iets waar ik al jaren mijn hart voor vasthoud... tijd voor actie dus.

Want laten we eerlijk zijn.. zo'n brede scheiding waar ik de slierten haar met vet overheen moet draperen, of de Gerard Joling aanpak (No more bolero's please..) waar andere lichaamsbeharing wordt getransplanteerd (en ik heb goddomme geen borsthaar dus mag u raden waar het dan vandaan moet komen) , dat moet het toch niet gaan worden. Een glimmende bol in het zonlicht van de geopende Saab ("Mijnheer, wilt u een pet opzetten? Uw hoofd verblindt uw medeweggebruikers...Nee? Dan moet u het dak sluiten!") of de Reddingsdienst die met helicopters ons van boord wil halen op zee "wij dachten dat u noodsignalen gaf met uw spiegelende hoofd..". Badend in het zweet werd ik wakker. Uiterste staat van paraatheid.

Met hetzelfde gevoel de eerste keer condooms te halen bij de drogist stapte ik over de drempel bij de Etos. Geen bekenden. Naar de vitaminenrekken. Vroeger had je Davitamon, nu heb je een winkelstelling vol pilletjes en poedertjes. Een mens heeft een boel troep nodig. En ja hoor. Een potje capsules waarop werd verzekerd dat bamboe het haar versterkt en dus in de capsules was ingesloten. Voor een gezonde vacht en een natte neus. Bamboe. Daar maakten we vroeger hengels van. Stoppen ze nu in voedingssupplementen. Contant afrekenen. Voor je het weet weten ze je via de PIN-transactie te vinden. Word ik naast viagra spam ook gespammed met haargroeimiddelen.

Bevend in de auto terug naar huis. Met trillende vingers de eerste capsule "met bronwater..?ach, rode wijn is ook vast goed.." ingenomen. Ik houd u op de hoogte.

Als dat maar goed gaat....

2006-12-26T13:47:00.000-08:00

Blogger is nu vernieuwd... U weet ongetwijfeld wat de gevolgen van update's, patches, SAR's Bugfixes soms voor consequenties met zich meetorsen. Non-documented features...
Ik ga nu publishen... fingers crossed...

Had ik het maar verzonnen...

2006-10-18T11:42:00.000-07:00

Ongetwijfeld denkt u ook wel eens... had ik het maar verzonnen in Internetland en daarbuiten. Een navigatiesysteem wat op een pocketcomputer past. Die noem je dan TomTom. Een zoekmachine die je Google noemt waarna het werkwoord Googlen is ontstaan. (Google is genoemd naar googol, het getal 1 met 100 nullen erachter). Startpagina.nl , een portaal voor allerlei websites die dan gaan betalen om genoemd te worden. Maar ook stompzinnige televisie-spelletjes waar de kijker mag SMS' en om een winnaar van een ijsdanswedstrijd over de eindstreep te helpen. En nu komt het.. u gaat betalen voor ieder ONTVANGEN bericht. Ik hoop voor u dat het beperkt blijft tot 3 berichten ad. 60 eurocent per minuut. Dat betekent dat 1 stemronde u ongeveer 3 zakken patat-met-mayo in vroegere tijden kost! En ditzelfde doet u ook voor een programma waar ze maatschappijkneuzen in een huis duwen met 300 camera's er in en die mag u er weer uitstemmen. En Nederland SMS't zich de RSI in de vingers. Ik kan u met mijn hand op mijn hart verzekeren.. ik heb hier nooit aan meegedaan. Ik heb veel fouten gemaakt in mijn leven, maar deze beker is aan mij voorbij gegaan.
Nog maar een voorbeeld, echter dit voorbeeld knaagt het meest aan mijn frustratie. Marktplaats, Ebay, Speurders en dergelijke. Werkelijk briljant!!! Ik relativeer dan mijn eigen bron van het huishoudinkomen: ik verkoop ERP-oplossingen aan bedrijven. En aangezien hier ook kennis van zaken bij komt kijken ondersteunen veel partijen mij in dit verkoopproces. Geoliede machines, bestaande uit mensen in snelle Italiaanse pakken, Duitse bolides, trendy telefoons en verkooptalent en kennis van de Business. Allemaal om een CD'tje met software te verkopen. (de eerlijkheid gebied te zeggen... dan heb je ook wel wat)
Maar dan Marktplaats. Op het fotootje ziet u mijn Palm m515 met alle bijbehorende speeltjes. Even klikken en de hele wereld weet wat ik te koop heb en reageert met de snelheid van mijn ADSL. Jammer is dat de Palm iets minder goed loopt in de sales-cycle echter de Bob-de-Bouwer tools en de fietskar vlogen weg. Een gouden formule. Had ik het maar verzonnen. Nee, ik had een andere naam gekozen als Marktplaats of Ebay.
Gaat u er maar eens goed voor zitten en u verzint spontaan meer voorbeelden. Gratis bellen via Skype. EasyJet, boeken via het Internet. De Ipod en bijbehorend iTunes (slimmmm!!!!) . Deze maand ca. 50 CD's gedownload via Azureus en .torrent bestanden. Voelt u zich al net zo als ik? Had ik het maar verzonnen?
Het mooiste bewaar ik voor het laatst. Google Earth. Zij die het niet kennen.. het is het mooiste wat ik tot nu toe op het web heb gevonden. Ik heb plekken teruggevonden waar ik jaren niet meer ben geweest en nu naar toe klik. Het is echt een weergave van het feit dat de aarde kleiner is geworden en we wereldburgers zin geworden. Met een muisklik van Amsterdam naar Londen. En direct de dichtsbijzijnde restaurants bij het hotel in kaart. Commercieel uitermate slim en voor de gebruiker ongelooflijk onderhoudend. Had ik het maar verzonnen...

Immer gerade aus...

2006-10-01T13:33:00.000-07:00

Als je in de Sure Thing naar binnen loopt en je hebt een dikke jas aan, of je zeult met tassen heb je een grote kans dat je iets voelt meebewegen aan je rechterkant, gevolgd door een rauwe kreet van de schipper. Het gaat hier om een klein zwart kastje met 7 knoppen. In dit kastje zit een boel electronica, een kompas en dient om, indien de roerganger geen zin heeft om te roergangen het schip toch in de goede richting te sturen. En als je bij binnenkomst het kastje er af loopt is de kans groot dat naast een weigerachtige roerganger ook de Stuur Otomaat, fonetisch afgekort tot Stoot, ook de pijp aan Maarten geeft. En dat is niet prettig. Het kastje is de autopilot, een ingewikkelde machinerie die het schip perfect op koers weet te houden zonder dat de mens zich er mee bemoeit. Als de bemanning binnen zit en ik moet toch echt plassen, dan druk ik op het knopje 'auto' en de electronica doet de rest. Stuurt ook keurig door als er een dam of dijk in de weg ligt, dat maakt het kastje allemaal niets uit. Befehl ist Befehl. En toch zit er iets macabers aan het kastje. Ten eerste: het stuurt verschrikkelijk goed. Op de plotter, waarmee ik kan zien wat de afgelegde route is geweest, kan iedereen zien wanneer Stoot heeft gestuurd of yours truly. De laatste kijkt altijd vrolijk om zich heen, krabt aan zijn neus en laat het schip loeven en verlijeren dat het een lieve lust is. Het kastje leert zelfs van zijn fouten en stuurt gedurende de tocht steeds nauwkeuriger. Maar het tweede punt, daar gaat het om. Een droom van mij is altijd geweest om een langere zeiltocht in mijn eentje te volbrengen. Vraag me niet waarom. Als gezelligheidsdier past dit niet zo bij mij. Toch heb ik het vorige jacht en dit jacht wel eens alleen een bepaalde afstand gevaren en dit is spannend. Een dergelijke tocht gebruik je namelijk Stoot om te sturen en jij doet de rest. Zeiltjes hijsen, hapje eten, navigeren enzovoort. En op een moment dat je vrolijk neuriend om je heen kijkt realiseer je je dat je een vervelende val zou kunnen maken. Bijvoorbeeld: je dondert van het trapje naar beneden en breekt een been. En op een dergelijk moment vergeet je zelf het kastje tijdens je val van de muur te trekken. Gebeurt altijd behalve deze keer. Dus het ding stuurt door dat het een lieve lust is en jij kunt er niets aan veranderen. En je kunt er ook niet heen om de leiding over te nemen. Of.. nog een erger scenario: tijdens het plassen vanaf het achterdek donder je overboord en je bent niet gezekerd. Komt nooit voor? Herinner je je het trieste geval van de ABN AMRO Two tijdens de Volvo Open Race? Een beroepszeiler valt overboord. Niet gezekerd. Maar stel, je valt overboord en je ziet je trots keurig in rechte koers doorvaren. Zonder jou. Per uur 6 mijl van jou vandaan. Het kastje kent geen genade. Made in England staat er op. Die gaat dus niet spontaan kapot. Made in France of beter, Made in Italy, had je een goede kans gegeven.
En toch is alleen zeilen iets bijzonders. Jij en je schip. Ik betrap mij er op dat ik op dergelijke momenten ongestoord na kan denken en wat voor mij uit neurie . Niemand die zich daar aan ergert op een dergelijk moment of vragen stelt. Of met de boot praat. De Thing heeft een goed luisterend oor. En de specifieke geluiden, krakende wanden en kasjes en tegenwoordig een meedraaiende schroefas vormen een rustgevend antwoord. Maar ook het zoemen van de stuurautomaat geeft, ondanks het bovenstaande een gevoel van rust. Stoot, die beter stuurt dan ikzelf...

Angel Share

2006-09-26T11:11:00.000-07:00

Twee weken geleden moest het er dan toch van komen. Whisky drinken in Schotland. Na weken gespaard te hebben voor een retour Edinburgh -Amsterdam en reserveringen via het Internet te hebben gedaan voor het Bed & Breakfast in de EasyJet naar Schotland. Wij zijn in dit geval vier vrienden die niet meer weten wat we elkaar moeten geven op onze verjaardagen dus zoeken we iets wat we allemaal leuk vinden en voeren de actie met z'n vieren uit. Je kunt het ook vertalen dat we elkaar een weekend Schotland hebben gegeven. Staat natuurlijk wel decadenter. Dat gold ook voor de gloednieuwe dikke Benz die voor ons klaar stond na ons low-budget transport vanuit het land van de Jeneverbes. Een Benz-automaat, goddank want in de UK rijden de mensen aan de verkeerde kant. En schakelen met links kent z'n beperkingen. Ja dat is vervelend en op deze manier kunnen we één-Europa wel vergeten. Toch is een dergelijk weekeinde niet geschikt om de plaatselijke bevolking te laten zien dat rechts rijden veel logischer is. Tenslotte waren we van verre gekomen om Schotlands trots te proeven: de single malt whisky.
Op de foto staat het recept van een goede whisky. Wel zul je nog wat graan en gist moeten toevoegen en een beetje geduld moeten hebben maar dan heb je ook wat. Gelukkig was zo'n 12 jaar geleden al nagedacht over onze komst want de 12-jaar oude malts stonden al klaar in de diverse stokerijen. We gedroegen ons keurig, tenslotte lopen daar kerels rond in rokken die de zogenaamde highland games hebben uitgevonden. Voor de meeschrijvers onder u: dit is hamerwerpen, gooien met wijnvaten en trekken van vrachtwagens met de tanden. Dus Benz-werpen met ons in de gordels is voor deze jongens een warming up exercise. Het ergste is dat onder die rok volgens goed Schotse traditie verder geen kledingsstuk aanwezig is. We waren als de dood dat de Schotten in kwestie ons hiervan het bewijs zouden laten zien. Ziet u het ook helemaal voor u?

Wat mij geheel is bijgebleven is het aandeel wat de Engelen aan de whisky toevoegen. Engelen zorgen voor de smaak van de whisky. Dit is geen grap. Dit is ordinaire handel. Want Schotse engelen doen niets voor niets. Zij krijgen hiervoor 20% van de whisky terug. Die verdwijnt uit het vat en gedurende de rijping van de whisky neemt het alcoholpercentage af van 70% tot ca 55%. Als ik even doorreken is dit gewoon woeker! The Angel Share wordt het gewoon genoemd. Ja, ja! Rekent u even met mij mee: de engelen pikken 20% in en verdunnen vervolgens het restant met water tot 55%. Zo over de duim pikken ze dus 30-40% van de oogst in! En ook nog het lekkerste deel want we zullen nooit weten hoe de oorspronkelijke smaak van de whisky was.

Wij hebben een heerlijk weekeinde achter de rug. Dat mag gezegd worden. Schotten zijn uitstekende verkopers. Alle vier zijn we terug gekomen met flessen unieke whiskies die, naar later bleek, goedkoper via de e-whisky leverancier dot com uit voorraad leverbaar thuisbezorgd had kunnen worden. Maar een belangrijk ingredient kan deze webwinkel niet bieden. De rust en de schitterende omgeving in de Schotse Highland en Lowland omgeving. En daar een glaasje single malt drinken betekent dat de Engelen je weer iets terug geven. Iets onbetaalbaars.

Size Matters

2006-08-29T11:55:00.000-07:00

Dit is het laatste gezeur wat ik zal ventileren over mijn beschouwingen van de vakantie. Ik word al een aardige ouwe zeur, vind ik zelf. Echter.... dit laatste onderwerp, voor ik het weer over de Zinnige Zaken zal hebben, is toch wel iets wat vele watersporters bekend in de oren moet klinken.

Reeds vele jaren bezoeken wij de diverse IJsselmeerhavens en Friesland. In mijn jeugd gebeurde dit tijdens vakanties op de boot van mijn ouders, de 8 meter zeeschouw de Nieuwe Sorgh. Een tocht van Stavoren naar Enkhuizen was een tocht der Tochten. Via de SSB-radio werd Scheveningen Radio (juffrouw Scheef) in stilte aangehoord. Boven Windkracht 5 geen vertrek. Tenslotte is een tocht van 15 mijl over het Woeste IJsselmeer waarbij op een gegeven moment geen vaste wal meer zichtbaar is geen Kattepies. In het verleden zijn hier immers zeeschepen vergaan. Kijk maar naar het monument van Urk. "Zij die zijn achtergebleven..." Buiten de pieren van de Vissershaven van Stavoren hees mijn vader de zeilen en we draaiden naar het zuiden. De Nieuwe Sorgh kon met haar diepgang van 80 centimeter over het Vrouwezand. En dat was maar goed ook want betonning lag er (nog) niet. En we wisten, 3 uur later bij gunstige wind konden we in de Vissershaven van Enkhuizen liggen. Maar het kon ook langer duren want als de wind ongunstig draaide moest er gelaveerd worden. Vooralsnog geen eenvoudige klus. Met een overwinnningsgevoel als hadden we een oversteek naar de Azoren gemaakt, voeren we uiteindelijk het laatste stuk door het Krabbersgat naar de Vissershaven. En daar legden we aan aan een collega zeiljacht waarmee de haven vol lag. Al je laat was , kon het zijn dat je over 13 schepen moest klauteren voor je aan wal was. Soms was dat gezellig want het was goed mogelijk dat je als Schip 6 een collega-durfal trof die ook de Tocht had gemaakt en dat schiep een band. De kinderen aan boord lieten zich in hun piraatjes en optimistjes zakken en roeiden de haven rond. En , dat klinkt ongelooflijk, met onze 8 meter schouw behoorden we tot de Grote Jachten in de Vissershaven. Vroeger was het namelijk heel normaal dat je je vaarcarriere startte in een 18 voeter Kolibri of Waarschip (Bijna 6 meter lengte). Met een buitenboordmotor. Kapitalisten hadden een 7 meter jacht met een klein dieseltje aan boord. De havenmeester kwam langs op de fiets en berekende 1 gulden de meter en dat werd als diefstal aangemerkt. En op de wal was een douche die kwartjes slikte. Dan kreeg je 2 minuten lauw water. Als je geluk had. En je kon verwachten dat het binnenste schip vroeg wilde vertrekken zodat de overige buren met veel touwen en krachtvertoon de vertrekker tussen de rijen door wurmde. Die dan vriendelijk werd uitgezwaaid.

Anno 2006 is er een boel veranderd. Stavoren en Enkhuizen liggen nog steeds op dezelfde plek. Vertrekken we tussen de pieren door, dan bekijken we pas wat het weer is. Ons zeewaardige jacht is gecertificeerd voor Oceanen. En dat is het IJsselmeer niet meer Vervolgens tikken we op de GPS navigator in waar we naar toe gaan en moeten moeite doen de betonning van het Vrouwezand vrij te varen. Per 100 meter is een ton geplaatst. Vastlopen is praktisch onmogelijk geworden hoewel het een aantal helden nog steeds lukt met hun 2.25 meter diepgang van hun Bavaria (ik weet het, dit is flauw). Vervolgens zetten we de autopilot aan en gaan rustig op het voordek de zeilen trimmen.
2 uur later zijn we aan de overkant. Rolfokje draaien we weg en de zware diesel wordt gestart. Want we hebben haast. Het is de race om de ligplaats, echter belangrijker: om een Walstroomaansluiting te bemachtigen! No Power, No Glory!!! Ik vaar de haven binnen en dan realiseer ik me eensklaps... ik ben bijna 11 meter lang maar ik moet zoeken naar een soortgenoot die dezelfde lengte heeft. Die zijn er niet veel meer. En de havenmeester, nu varend in een sloepje met een electromotor, roept ons aan dat we een schip van gelijke lengte moeten zoeken. Ja leuk, die zijn er niet meer. Je telt mee vanaf 36 voet. En wij zijn 33 voet. Meewarig kijken de Nieuwe Schippers naar onze Thing. Tsss... geen boegschroef. Dan kun je hier niet aanleggen. Daar kom je niet tussen. Blijkbaar bekijk ik zaken anders want het lukt meestal wel. Zonder geschreeuw en pikhaken. En zonder boegschroef... Wanhopig kijk ik rond... waar zijn de IF's, de Kwarttonners en de Drascombe's gebleven? 's Avonds met een kaarsje in de kuip? Nu zit iedereen met de schotel binnen naar de LCD-tv te kijken. Niemand wil DAncing with Stars missen... De TL-balken verlichten de kombuizen met de magnetronovens waarvoor je echt een aggregaat of walstroom voor moet inpluggen. Kinderen van Iris' leeftijd varen rond in Zodiacs met 8 PK viertakt buitenboordmotoren. Roeiriemen kennen ze niet. Roeien kunnen ze niet. Ik weet het, ook ik heb een koffiemolentje voor de Little Thing, maar ik mijmer nog wel eens terug toen ik nog moest roeien.

Mijn droom is altijd een Breehorn 37 geweest. Een schitterend gelijnd klassiek 37 voets zeegaand jacht waarop je kunt varen onder alle omstandigheden. Toch leek 12 meter een onbereikbare lengte voor een jacht in mijn beleving. Je kunt het nergens kwijt. En om een dergelijke schoonheid te beheersen, daar moet je veel ervaring voor hebben. Eerst leren schipperen en dan pas een echt Schip. Helden hebben op 8 meter Contessa's de wereld rondgezeild. In de haven liggen nu Puffins (mooi) en Bavaria's (niet mooi) van 15, 16 meter uitgerust voor een wereldreis die echter nog nooit zout water hebben geproefd. In de handleiding van de boot staat namelijk niet wat je moet doen als het weer verslechtert, pakweg halverwege Azoren.

In de Waterkampioen van deze maand staat een advertentie. Een 33 voet nieuw zeiljacht voor 80.000 euro. Met alles er op en er aan. Zoals een koelkast, een douche, 8 slaapplaatsen noem maar op. Extra hypotheekje en voor 300 eurootjes per maand is dit schip van jou. Over de zeewaardigheid en de veiligheid zwijgt de advertentie. Ik houd mijn hart vast als de hypotheekrente gaat dalen...

Liggeld in Enkhuizen: 1.80 Euro de meter. Zonder stroom. Een douche: 1 euro. Voor 6 minuten heet water....

Zo, nu eerst een Bavaria..?

2006-08-21T12:40:00.000-07:00

Onze vakantie aan boord van de Thing is helaas weer over en uit. Het is en blijft een kunst je vakantie zodanig te plannen, dat je gemiddeld 4 uur per dag over vers regenwater kunt beschikken. Om het groene dek schoon te houden. Of lekkageplekken te traceren die nog niet bekend waren. Of om extra water onder de kiel te krijgen. Neemt u van mij aan: het is ons weer uitstekend gelukt genoemde doelstellingen te realiseren. Ook hebben wij de kans schoon gezien de kachel (zie eerdere weblog) op werking te testen om vocht en koude buiten de deur te houden. En om het vakantiebudget te rantsoeneren hebben we de accu's ook tijdens de vakantie vervangen. Niks aanbiedingen, gewoon de beste accumulatorsystemen laten bezorgen in Workum. Tenslotte moet de vriezer blijven vriezen, anders heb je geen ijsblokjes in de Cuba Libre. De Rosé 's en Chablis zijn nog in volle glorie aanwezig want dit was de vakantie van de berenburg en zware likeuren om het organisme warm te houden. Zonder alle flauwekul: het was een prettige vakantie en ik kan niet meer terughalen wie voor staat in de jaarlijkse scrabble-contest dus we beschouwen maar dat schipper en schipster gelijk staan.

Dit waren de huishoudelijke mededelingen. De titel van deze log moet anders doen vermoeden, dus pas ik het thema aan. Ik wil de lezer graag deelgenoot maken van een fenomeen wat ik de laatste jaren in alarmerende groei constateer. Het Bavaria gehalte in de Nederlandse Havens. Een stuk informatie. Bavaria is onder meer een twijfelachtig biermerk waarmee je je niet direct onderscheidt in de bierkennende omgeving, ondanks het feit dat de kwaliteit van het bier best wel redelijk is. Bestel een Bavaria in een gerenommeerd café en men kijkt wat medelijdend in jouw richting. Bavaria was ook een auto-tuning bedrijf wat BMW's een twijfelachtige upgrade wist te geven en vaak terug was te vinden op oude 316i exemplaren uit 1980. Was het ook net niet. En nu is Bavaria een merk zeilboot wat ik schaar onder de zelfde categorie als hier beschreven. Het is het net niet. Ik merk al dat ik een Bavaria een merk noem en niet spreek over ontwerp. Dat geeft te denken. Voor de niet-zeilers onder ons wat nuttige informatie. Zeiljachten werden oorspronkelijk door jachtarchitecten ontworpen en door een werf gebouwd. De eigenaar had veel invloed op het ontwerp en hielp bij voorkeur mee door tijdens de bouw zenuwachtig op de werf in de weg te lopen en op- en aanmerkingen te maken op de ervaren scheepstimmerman. Op deze wijze kreeg het resultaat een ziel en was ieder jacht uniek. Ik blijf consequent mijn zeiljacht een zij noemen. Vraagt veel aandacht en moet met liefde worden behandeld.
Een Bavaria wordt daartegen gebouwd als een auto. Een Opel wel te verstaan. Het is dan ook een Duits jacht. Efficiente bouw, standaardmodellen, optielijst en een prettige prijsstelling. Modulaire bouw. Onderhoudsvriendelijk. TUV keuring. CE-categorie A en B. Stahoogte is belangrijker dan een fraaie lijn. Op 33 voet 2 douches... do I need to say more..? En het is geen slecht jacht of zo, maar het mist een belangrijk ingredient. Emotie. Ik durf niet in de kroeg te noemen dat ik een Bavaria heb, stel dat ik zo'n (God verhoede het) varende caravan zou hebben. Kent u dat? Porsche -sleutels liggen altijd duidelijk op de bar maar Opelsleutels- ik weet niet eens hoe ze er uit zien. En de lengte van de Bavaria is nu bepalend voor de status. Je hebt de Corsa's (tot 30 voet) , de Astra's (tot 33 voet) en de Vectra's (tot 37 voet) En zorg dat je Bav langer is dan 42 voet, dan heb je namelijk 2 (twee) stuurwielen. En dan tel je mee. Een Bav is absoluut geen slecht jacht, hoewel recente recensies iets minder mild zijn dan ik. Maar een Bav mist alles wat zeiljachten zo mooi maken. Lijn, vorm en klasse. Nu ga ik mij onsterfelijk maken: ook de eigenaren van een Bav lijken op hun boot als een baas soms op een hond gaat lijken. Het feit dat ze op een dergelijk gedrocht willen varen is hun zaak. Al zijn sommigen helaas niet goed in staat de volledige controle over hun Bav te bezitten. Een boot bezitten en een boot beheersen zijn twee volledig gescheiden zaken. Dat levert soms hilarische momenten op tijdens ingewikkelde manouvres. Maar dat ik tijdens mijn vakantie in de mooiste havens van het IJsselmeer tegen rijen van die Bav-bakken aan moet kijken raakt mij wel degelijk. Daar moet toch tegen worden opgetreden. Daar betaal ik geen 15 euro liggeld voor! En stel dat je dronken genoeg bent, dan zie je alles dubbel. Ik moet er niet aan denken. De Bav is volgens mij ook een van de weinige jachten waar achterop een sticker van de Bavaria-dealer Van den Bosch Yachting is terug te vinden. Precies, net zoals op uw auto zit, op de kentekenplaat. Je schaamt je de ballen uit de broek als je toch een dergelijke sticker achterop hebt zitten? De volgende stap is dat er een onderhoudsboekje bij zit waarin de kleine en grote onderhoudsbeurten zijn genoteerd met de mijlenstand voor de Nationale Bavaria Pas.
Ik voel dat ik onbehoorlijk aan het worden ben. En blasé overkom. En dat terwijl ik nog lang niet mijn ergernis voldoende heb aangegeven . Het wordt tijd voor een drankje. Ja, doe mij maar een lekkere Hertog Jan.

PS... een Bavaria heeft overigens geen last van lekkende patrijspoorten. Dan mis je toch wel een belangrijk fenomeen zoals natte kussens en volgelopen wereldontvangers...

PS 2.. op het fotootje is het blauwe jacht een X-Yacht, Mag op geen enkele wijze worden vergeleken met de Bav die er naast ligt.

Dit is de Spin Sebastiaan

2006-07-17T12:41:00.000-07:00

Gaat u er eens goed voor zitten. Wie past niet in het rijtje thuis? Een mug, een wesp en een spin? Heel goed . De Spin. En weet u waarom..? Een Spin is een achtpotige en de rest zijn insecten. So What, Who Cares, hoor ik u denken. Nu komt het. Derhalve is een spin een Beschermde Diersoort. Ja, u leest dit goed. En ik mag - ik herhaal- ik mag geen spinnen doden en dat mag u ook niet, u begaat dan een overtreding. Indien u mij niet gelooft adviseer ik u eens te googlen op Verdelging Spinnen. Weest verbaasd wat u aantreft.
Hoe kom ik hierbij? Welnu, de warme winter heeft er voor gezorgd dat de Sure Thing een Walhalla voor Spinnen is geworden. En dan praat ik niet over slechts een beperkt aantal Zeegaande Spinnen, maar over minimaal 300 zillion exemplaren, dus maal 8 zijn dat 2400 zillion poten!!! En als Gehoorzame Nederlander spuit ik niet met DDT of Zyclon B mijn schip vol om verstekelingen het hoofd te bieden. Neen, ook ik pak de ragebol en vang daarmee spinnen om ze terug te zetten in het gras. Want dat moeten u en ik doen. En bij voorkeur stuk voor stuk. Inmiddels zit mijn jacht zo vol met spinnen dat zonder onze aanwezigheid het schip in staat moet zijn naar de Azoren te zeilen. Het stuurwiel, hier op de foto draaide vlijtig rondjes door de inzet van een peloton spinnen. Bij het aan boord komen moet ik mij een weg banen door de vele spinnewebben waarin de volgevreten verstekelingen met het wetboek in de hand mij minzaam toelachen. "Wij zijn beschermd... pas op of Greenpeace gaat je aan de ketting leggen..". De jonge spin-aanwas loopt in golven door het fraaie gangboord.
Voor de Schipper was dit weekeinde de maat vol. Burgerlijk ongehoorzaam is het Credo. Ik wil de Macht terug. "They want First Blood. ..(vrij naar Rambo)". De hogedrukspuit werd aangesloten op de drinkwaterleiding. Als je de overtreding ingaat, dan ook maar de full monty. Drinkwater om spinnen te verdelgen. 120 bar waterdruk en de nesten onder de potdeksels zullen nooit meer uitkomen. De Spinnen-in-de-Rechten zijn als volgende aan de beurt. Dat zijn potentieel gevaarlijke spinnen. En weldoorvoed. De spuit er op. Wie niet wil verhuizen moet maar voelen. Toch goed de steiger in de gaten houden; voor je het weet heb je Martin Gauss of de milieupolitie achter je aan. Het frist er aardig van op en ik krijg de smaak te pakken. Weet u hoe ver een spin kan vliegen? Zet er maar eens de spuit op! Als God 8 poten heeft heb ik mijn toekomst in het hiernamaals geen goed gedaan. De Spinnen-genocyde is er een van formaat geweest. Daar was Saddam Hoessein een kleine jongen bij. En om het verhaal met een goed dessert te beeindigen: de spuit met insectenverdelger er op. Het zwaarste wat te krijgen is. En niet voor spin-verdelging ingezet mag worden (echt waar!) De fles met zo'n kruis en een kinderveilige sluiting. Ik vroeg naar een fles met een doodshoofdje er op maar die had de drogist niet. Of afvalwater uit een kerncentrale. "Nee mijnheer, u mag geen spinnen verdelgen!"Alle touwwerk en de zeilhuiken de volle lading. Nunc aut Nunquam. En nog maar een keer.
Na dit vertoon van macht is het goed slapen aan boord. De spinnen zullen weten wie hier de baas is. Er is maar een schipper en dat ben ik.

De volgende ochtend stap ik via de kajuitingang in de kuip. Het eerste wat ik uit mijn ogen wrijf is het web wat voor de ingang de afgelopen nacht is geweven...

To BBQ or not to BBQ - That's the question

2006-07-10T10:36:00.000-07:00

Barbecuen is een ingewikkelde manier om gemarineerd vlees eetbaar te maken in de buitenlucht. Eigenlijk heb ik een ongelooflijke hekel aan barbecuen. Niet dat het resultaat mij niet aanstaat; integendeel. Een goed geroosterd stuk vlees met een mooi glas rood erbij , daar gaan de pretoogjes wel van glimmen en kan de broekriem wat losser worden gezet. En niet getreurd, als het bakken wat te lang heeft geduurd, dan kunnen we de Van Bommels weer gereed maken voor een volgende 2000 kilometer wandelen door het stuk vlees onder de zool te spijkeren. Nee het gedoe er om heen. Aansteken, wapperen, wachten op grijze kooltjes, schoonmaken van het rooster, noem maar op... Ooit is de traditie ontstaan dat op mijn verjaardag, zijnde 1 januari, het Barbecue-seizoen wordt geopend. Nee, dat is niet raar. Als je het vuur maar hoog genoeg opstookt smelten de sneeuwvlokken gewoon voordat ze op het vlees vallen. En ook aan de vleestraditie kan niet worden gesleuteld. Mijn achtergrond verraadt het al: het moet saté zijn, met saté-saus en groentes voor de vitamines. Tenslotte wil je het jaar goed beginnen. Dat begint al met het rijgen van ca. 200 saté-stokjes met eigen gemarineerd saté-vlees op oudejaarsavond. Gaat elk jaar sneller. Een tip van de sluier: een belangrijk ingredient van de marinade is knoflook. De rest blijft geheim. Maar nog belangrijker is het werk van de Kokki. En dat is een van de gasten die meende te komen om mijn wijnvoorraad te doen slinken echter letterlijk van een koude kermis thuis komt. En dat voor de komst nog niet wist! Haha! 200 stokjes draaien boven een houtskoolvuurtje terwijl de sneeuwvlokken om je heen neerdalen. Gelukkig groeien de kinderen inmiddels op zodat de rolverdeling kan worden aangepast- mooi woord hier: -rolverdeling- oftewel stokjes rollen. Ook hier overdrijf ik niet. Dit frisse ritueel wordt al minimaal 10 jaar toegepast. Ik heb al begrepen dat, mochten wij ooit besluiten met oud-en-nieuw ons in het buitenland te begeven we de sleutel gewoon onder de mat kunnen verstoppen en de gemarineerde sateetjes in de koelkast klaar kunnen leggen. De rest vindt zijn eigen weg wel.

Afgelopen weekend waren echter de festiviteiten weer volop aanwezig. Dochter Iris vierde haar verjaardag en nichtje Nina werd 1 jaar. Daar moet op gebarbecued worden! En zo repeteerde het vaste ritueel tijdens verjaardagen zich opnieuw. 1 keer thuis en 1 keer in het Sonsbeekpark waar de veldkeuken gewoon werd opgebouwd. We zijn voor geen kleintje vervaard tenslotte. 2 dagen sateetjes achter elkaar en niet te vergeten chicken wings. Het leven is een groot feest. September is zoonlief jarig. Ik kan niet wachten. Morgen gaan we weer Atkins-en.

Loyly in de SureThing

2006-07-07T14:00:00.000-07:00

De oplettende kijker zal bakboord achter een eigenaardig roestvaststalen paddestoeltje vinden op de Sure Thing. Voor alle duidelijkheid: dit is geen satellietschotel voor het onvermijdelijke RTL4 programma aanbod. Neen, dit is de afsluitbare schoorsteen van het verwarmingssysteem van de Thing, een nieuwe aanwinst die sinds februari dit jaar deel uit maakt van de technische inventaris. In het kader van de tropische temperaturen van afgelopen week leek mij dit een passend onderwerp voor deze blog. Immers, het bewijs is opnieuw geleverd: indien er een kachel aanwezig is, zal de buitentemperatuur aangenaam hoog zijn. Is het u niet opgevallen dat afgelopen winter ronduit een zachte winter was? Februari in een t-shirt in de achtertuin? Welnu, houd rustig rekening met een totale klimaatverandering. Vreemd is overigens dat de regen bleef vallen ondanks de aanschaf van gore-tex zeilkleding. De vorige zomer was een frisse zomer. En de oorzaak is niet moeilijk aan te wijzen. Wij hadden nog geen kachel. Haha! maar nu wel. En wat voor een! Via het Marktplaats geweld hebben we een Wallas 3200 heteluchtkachel weten te bemachtigen. Loopt op petroleum en grote ventilatoren blazen de hete lucht in de kajuit en de achterkajuit waar de Schipper en Schipster de echtelijke sponde hebben geconfigureerd. Kenners weten dat de Schipster graag een aangename temperatuur als omgeving wil hebben dus de kachel is ruim gedimensioneerd. Maar nu komt het aardige. Ik heb geen idee of de kachel in staat is de kajuit tot op sauna temperaturen op te warmen. De zon wist het afgelopen week tot 34 graden te brengen in de voorpiek en de kajuit, nu is de beurt aan de Wallas dacht ik zo. Sinds de kachel ready-to-go is hebben we geen ijsberen mogen begroeten. Dus de ultieme test moeet wachten tot de winter.
De installatie van de kachel heeft mijn gang naar de Hemel hierna overigens tot een twijfelachtige reis terug weten te brengen. De aanschaf van koppelstukken en overige appendages waren net zo duur als de hele kachel, dus de leverancier heb ik heel wat nare eigenschappen toegewenst, maar het wringen in bochten om alles op zijn plaats te krijgen heeft nogal wat kernachtige uitspraken ontlokt die niet goed zijn voor mijn eeuwige ziel. En voor mijn rug. Je moet wat over hebben voor wat warmte in de kajuit. En het kost ook behoorlijk wat ruimte. Een kledingkast is nu een stookhok. En de geisoleerde heteluchtleidingen nemen een halve bakskist in gebruik. U mag raden wie straks zijn spullen op de kant mag laten staan, omdat er geen ruimte meer is.

Maar het ergste van alles was het boren van het gat waardoor de paddestoel-schoorsteen moest worden gemonteerd. Ik moest met een cirkelboor een gat van 75mm doorsnee boren door.... het teak dek wat door timmerman Huub zo mooi is gelegd. En door het polyester natuurlijk. Sidderend hebben we wel 10 keer nagemeten of de locatie klopte. Met trillende handen werd het centreergat geboord. Het klopte allemaal. Na 5 minuten boren met een gloeiend hete boor viel het stuk teak met polyester (totale dikte: 16 mm) naar binnen. Het is volbracht. Opa Nico kan trots op mij zijn en op zijn cirkelboor.

(Loyly is overigens opgieten van vloeistof op de kachel in een sauna waarbij de een of andere gek met handdoeken gaat zwaaien om de warmte te verdelen...)

DOblin

2006-06-22T10:57:00.000-07:00

Afgelopen dagen (zeg maar anderhalve week) heb ik door mogen brengen in de goede plaats Dublin. Mijn werkgever verzorgt voor nieuwe medewerkers een bootcamp waarin de legio oplossingen die worden aangeboden aan onze klanten, worden uiteengezet. En zij die dachten dat het een vakantieweekje zou worden kwamen bedrogen uit. Het was echt buffelen geblazen. Tot diep in de nacht werd door de verschillende internationale teams aan de vele opdrachten gewerkt. De voertaal was engels maar de verschillende dialecten (zoals gezegd een internationale club) maakten communicatie er niet eenvoudiger op. Vooral Ieren spreken slecht Engels. Wij zeggen bijvoorbeeld DUblin, zij zeggen Doblin. Kijk, dat snappen we nog wel maar Dutch is DOtch, Sludge is Slodge en zo zijn er vele voorbeelden die iets minder voor de hand liggen. Het was een waardige week, dat wel. Ik heb een paar conclusies moeten trekken uit deze interessante ervaring. Ergo, de meest frustrerende is toch wel dat papa het stappen niet meer aankan. Stoere collega's gingen na gedane arbeid nog even de Temple Bar in tot een uurtje of vier AM om wat pints weg te hakken en verschenen de volgende ochtend fris en fruitig aan de werktafels. En het 3 uurtjes slapen per nacht is blijkbaar genoeg om dit zo'n 9 dagen vol te houden. Na de eerste avond 4 uur geslapen te hebben voelde ik mij 2 dagen later nog brak. Ik weet het, dat is anders geweest en oefening baart kunst edoch...
En dan vraag ik me ook in gemoede af hoe Ieren rondkomen van hun budget. Uit eten is een onbetaalbare activiteit en erger is dat Ieren niet kunnen koken. Een prutje aardappelpuree, een cordon bleutje zonder kaas en een lepeltje doperwtjes: 40, ik herhaal VEERTIG keiharde euro's. Na een week begon ik mij ook zorgen te maken over de limiet van mijn Amex-van-de-zaak; ik zag veel mensen op straat slapen waarvan blijkbaar de Amex reeds ver over de limiet is gegaan. En dat zag er wat minder comfortabel uit allemaal.
Daar staat wel tegenover dat alle horeca instellingen rookvrij zijn. Het cornonbleutje heeft dan ook geen rooksmaak. Verstokte rokers worden naar buiten verwezen en dat is minder prettig bij regen. Wij hadden geluk: het heeft maar 3 dagen geregend. En Ierland is erg mooi. En de mensen zijn heel aardig en dan valt de rekening toch wel weer mee.

Op het fotootje een afbeelding van de Wall of Fame. En zij die de sfeer van Ierland willen proeven moeten Sinead o' Connor opzetten of Clannad samen met Bono van U2. Neem er een pint Bullmer (hoe spreek je het uit...? Juist Bollmer!) en droom weg van groene heuvels.

Wit Zeilen

2006-05-21T11:41:00.000-07:00

Een lange traditie inmiddels is een jaarlijks evenement wat we met een grote groep vrienden uit het verleden, heden en toekomst samen doen. De oorsprong is ontstaan vanuit een groep studievrienden uit Enschede waarmee we jaarlijks een zogenaamd Bruin Schip huurden en een weekeinde in Bacchus' en Aeolus' armen ons tegoed deden aan veel drank en sterke praat. Echter de evolutie en niet alleen de introductie van de Euro heeft het bruine zeilen inmiddels onbetaalbaar gemaakt. En als een dergelijk zeilweekend nou te vergelijken was met een cruise op de Love Boat, enfin laat u maar. Het is nog steeds zelf draaien aan de lieren en afwassen met een vaatwasser van het merk Lola. En groene gezichten als de wind en golven een beetje doorzetten. En daar zijn we inmiddels een beetje overheen gegroeid. De vijfdehandsjes zijn immers ook doorgegroeid naar een leasebak ter waarde van drie modale jaarsalarissen. Ook capucijners met spek zijn vervangen door toast met paling en gekoelde Chablis. En het oliegoed van 15 jaar geleden zit wat strak om de buik. Voor onszelf houden we de smoes voor dat de kinderen de oorzaak zijn van de verschuiving naar meer burgelijke activiteiten maar diep in ons hart weten we wel beter. Draaien aan de lieren, en met z'n 20-en op dezelfde pomptoilet zijn niet de favoriete werkzaamheden in het zuurverdiende vrije weekeinde. Zelfs het woord caravan is van de zwarte lijst gehaald. Alarmerende berichten worden bevestigd dat in de vriendenkring reeds een aantal van deze sleurhutten zijn gesignaleerd. Afneembare trekhaken ten spijt. Dus het zogenaamde bruine weekeinde is langzaam verwassen naar een wit weekeinde. En dat vindt plaats op een kampeerboerderij met professionele keuken en comfortabele bedden, douches en meerdere toiletten. En veel speelruimte voor de kinderen die de invulling van het weekeinde bepalen.
Gelukkig zijn een aantal zaken onveranderd gebleven de afgelopen jaren. De pannekoeken op zondag met de geheime ingredienten van Wilfried en Theo. Bij gebrek aan Berenburg is de keuze dit jaar op een ander geheime toevoeging gevallen. De sterke verhalen op de vrijdag en de zaterdagavond doen het ook nog steeds. De zang op aangeschoten momenten. En de enorme vaat die zich blijft opstapelen, keer op keer. En dit jaar is er toch iets mis gegaan.
Aeolus (de god van de wind) heeft besloten dit jaar een einde te maken aan de verwatering van het Bruine Weekeinde. En heeft het hele weekeinde in boosheid veel te hard geblazen. De uiers stonden scheef onder de koe. De stront woei van de dijken. Het woei zo hard dat de gehuurde Valken niet konden worden afgehaald bij het verhuurbedrijf. En dat is jammer, want zeilen was nog steeds een van de vaste activiteiten in het weekeinde. Zo is het weekeinde in een heerlijke rust maar zonder de verwaaide kapsels doorgekeuteld. Misschien moeten we toch maar een extra weekeindje in de nazomer plannen. Of iets met onze caravans gaan doen?

Little Thing

2006-04-30T13:06:00.000-07:00

Uiteindelijk is de teerling geworpen: Sure Thing heeft vanaf vandaag een dinghy. Gisteren hebben we, niet zonder de nodige logistieke hindernissen, de hand weten te leggen op een heel knus overnaads plestik zeilbootje vanzelfsprekend alleen tot nut voor de kinderen. Het kleine scheepje is van het type Walker Bay 10 en is van Amerikaanse makelij. Dit laatste is terug te vinden in allerlei disclaimers die zijn vermeld op stickers in het bootje. Zeilen is, mits ongeoefend , levensgevaarlijk! En je mag het bootje niet opeten want het materiaal is slecht verteerbaar. En zeilen tijdens een tyfoon of orkaan valt af te raden. Nadere inspectie van de waarschuwende stickers leverde niet op dat een rondje zeilen in de haven de directe dood tot gevolg zou hebben. Dus bevend tuigden we het scheepje, laadden de kiddo's in en den Schipper met de Trawanten voer trots een rondje in de havenkom van de Blocq van Kuffeler, angstig nagestaard door Moeder de Vrouw. Het leek wel Urk op maandagmorgen, als de vloot uitvoer.
En verdomd, het zeilt allemaal ook nog aardig. Loopt voor geen meter aan de wind, maar de ruime rakken, waarop een klomp met een zeil het ook altijd goed doet, met een keurige snor voor de boeg genoten we van de eerste zonnestralen van dit jaar en het geklots van het water. Vanaf nu kunnen we in tropische baaien achter het anker gaan liggen en per dinghy de proviand vanaf de kant halen. Zoonlief associeert het geheel als een Piratenboot en concludeert dat doodskopvlaggen en stokankers aanwezig dienen te zijn bij een volgende tocht, dochterlief beschouwt het als erg leuk, maar vissen is ook leuk. En 8 graden vindt ze aan de frisse kant.

Tegen alle regels zeilend de haven in. En we vinden een plekje naast het moederschip. Plastic fantastic. Een keer per jaar de hogedrukreiniger er op en klaar voor het volgende jaar. Dat is bij de Sure Thing iets anders. Voor de fans: het groen is van het dek.

Tools and Gadgets

2006-04-27T12:39:00.000-07:00

Sommige zaken probeer je uit je leven te bannen, echter de resultaten zijn er niet altijd naar. Ik geef het gewoon toe.. vroeger was ik een computernerd. Ik was hogelijk geintrigeerd door electronisch rekentuig en vooral het programmeren van dit spul. Klopt; ik droeg een bril, was 20 kilo lichter en had een legerpukkel op mijn rug met daarin een programmeerbare rekenmachine. Want daar begon alles mee. Ik brand maar eens los. Wat voor rekentuig heeft de revue gepasseerd. Kijken of ik het nog allemaal weet. De calculators: Een TI 51-III, Een TI 57, een Casio PB100 minicomputer, een Casio FX 502P, een HP 33E, een HP 32 S-II (nog steeds in gebruik) Een HP12 Financiele calculator, nog steeds op zoek naar een TI59, een MSX Computer met synthesizermoduul, een Atari 1040 ST met 20 Mb (!) Harddisk, een Macintosh Quadra, een Mac PowerPC, 2 Toshiba Notebooks, een HP Notebook, 3 PC's waarbij de laatste (deze dus) een MediaCenter is. U kunt het nog volgen? Stel het geval dat dat niet lukt: kom eens langs om the stuff te bekijken. Ik praat hier geen onzin: al deze high-tech equipment is keurig opgeslagen in huize ZeeWier. Veelal in de originele doos. Want we gooien nooit iets weg. Wie wil er niet een notebook (200 Mhz 486 processor) met Windows 3-11 met floppy op voorraad hebben?
Als de lach verdwenen is- we zijn er nog niet. Het programmeren van bovengenoemde machines had ik op een gegeven moment wel onder de knie. Tenslotte heb ik een aantal HTS'en gefrequenteerd en daar was programmeren een serieuze aangelegenheid. Daar werd ik niet uitgelachen en keek met hoog op tegen mijn 64 kilobyte MSX computer met BASIC interpreter. Hierop wist ik schaakprogramma's te programmeren. Later in turbo-pascal op de ST. Wat een mens niet bezig kan houden. Nu download je zo'n programma van de nieuwsgroepen... toch?

Ondertussen moest mijn leven een gecontroleerd karakter gaan krijgen. Met mijn ambities ontkwam ik hier niet aan. PC's zijn inmiddels gemeengoed geworden dus het moest anders kunnen. Dus kwamen de Organizers, later PDA's genoemd het huis binnen. Ga maar achterover zitten: Een Sharp ding (kapot), een Palm III, Psion Revo, Psion 5 MX, een Palm m515 , een Nokia Communicator 9210i (mijn Baksteen) en een HP Ipaq 5550. En al die zooi moet ook nog meegesjouwd worden. En opgeladen. En gevuld worden hetgeen discipline vereist...

Aha! U denkt dat mijn leven volledig georganiseerd is en mijn computerinfrastructurele omgeving snorrend en feilloos draait?

Mijn dagelijkse agenda is een papieren Succes Agenda met potlood. Doet het altijd. Passen visitekaartjes in en met een perforator passen ook recuutjes en kassabonnetjes er in. Ooit geprobeerd een velletje postzegels in een Ipaq te proppen? En de Revo rammelt na een valpartij. En de 5MX eet 2 batterijen per dag. Geen kwaad woord overigens over de Palm m515.

Toch ga ik mijn leven een wending geven. Dat doe ik per vandaag. En niet zonder moeite. Iemand belangstelling voor een Atari 1040 ST met Harddisk, Star NX 10 matrixprinter en 14" Z/W monitor? En stapels muzieksoftware?

PD1ZEE

2006-04-19T11:30:00.000-07:00

Trouwe fans hebben geklaagd over de verschijningsfrequentie van nieuwe weblogs. Ja, dat is nou eenmaak de keerzijde van een druk bestaan als medewerker van een grote Amerikaanse marktleider op ICT gebied. De afgelopen 6 weken is een totaal nieuwe wereld voor mij open gegaan. Niks eigen werkplek, niks eigen territorium - flexibele werkplekken en koele self-service applicaties om onmisbare zaken zoals laptop, voedingskabels, telefoons en dergelijke aan te vragen. Vroeger had ik collega's en alleskunners Eric en Martijn, die in staat waren te fixen en te ritselen. Het enige wat nu ritselt is mijn openstaande kraag want een das wordt niet gedragen in deze efficiente omgeving. Ik was ooit eens op bezoek bij een fabrikant van Amerikaanse Jeans die bij de ingang een bord had staan met de volgende tekst: Brains need Oxygen... don't wear a tie.." Ik vond hem meesterlijk. Mijn vorige werkgever keek hier iets anders tegen aan. Nadeel is wel dat ik bij mijn aflevering geen borsthaar heb meegekregen. Hier en daar piept een rudimentair haartje omhoog, maar het hangt niet uit mijn openstaande kraag. Met een das camoufleer je dat natuurlijk maar nu ga ik met de billen bloot, eigenlijk met de borst bloot. Ik las overigens ergens dat borsthaar niet trendy is. Als dat zo is ben ik een gelukkig man.

De zorgvuldige kijker herkent in de foto de zendmast in Flevoland van de AM-radio van de Nozema. Deze zender geeft zoveel straling af dat de koeien in de buurt lijken te zingen, maar dat zijn de oormerken die het radiosignaal oppikken. Deze zender staan als voorbeeld voor mijn eigen zenderpark wat in de achtertuin zal worden opgezet. Jawel, Papa Zee heeft zijn zendvergunning ,na het met gunstig resultaat afronden van een examen. Vanaf nu ga ik door het leven met de roepletters Papa Delta 1 Zulu Echo Echo. PD1ZEE. En nu moet er natuurlijk een dikke zender met dito antenne in de achtertuin. Niet zo'n lullig bakkie met breakie breakie erop. Neen, het Grote Zenden gaat nu beginnen. Hallo Bandoeng! Dit is Veroooonica...
Jammer is dat mijn wederhelft mijn enthousiasme niet deelt. In de praktijk zal dit betekenen dat de antenne zal bestaan uit een achterstag van de Sure Thing en de zender zich in de navigatiehoek zal bevinden. En geen 40 meter hoge mast in de achtertuin, getuid met draden richting de buuv. Om eerlijk te zijn, ik ben best wel een beetje trots op het feit dat ik nu toch een legale zendamateur mag worden.

Tussen de bedrijven door is afgelopen weken ook de aanleg van de heteluchtverwarming afgerond in de Sure Thing. Een hele klus maar nu is het een kwestie van gloeien, starten en bidden dat het helse geweld opstart. En 10 minuten later komen de eerste flarden hete lucht uit de luchtleidingen. Dit schrijvende realiseer ik me dat ik ben vergeten gisteren de schoorsteen waterdicht te draaien. Dus als het niet gaat regenen is er niets aan de hand. Mooie smoes om even bij de dame langs te gaan.

En tenslotte...

Olie peilen, koelvloeistof peilen. Waterpomp afdichten. Inlaten openen. Gloeipluggen controleren. Diesel filter aftappen, dieselolie oppompen, gloeien, 2 seconden starten, gloeien en de diesel van de Sure Thing is weer volledig operationeel in bedrijf. Even een onregelmatige voorjaarsstart maar na 2 minuten als een naaimachine. Bij deze is het voorjaar weer begonnen.

De Weg Kwijt... wat nu?

2006-03-15T11:25:00.000-08:00

Deze foto is het laatste wat ik over mijn Audi kwijt wil. Veel is er inmiddels over haar geschreven en met moeite probeer ik haar uit mijn herinneringen te wissen. Ik ontdekte dat ik geen actiefoto's van haar heb genomen. Deze foto heb ik - zonder toestemming overigens - van een bevriende website geplukt. De foto is overigens authentiek. En het bewijs dat zonder schroom de motor tot onaanvaardbare performantie is gedwongen. Sexuele intimidatie is hier niets bij. Een versnelling verder zou de snelheidsbegrenzer haar werk hebben gedaan. Ik vraag me ook af of ik met deze foto geen burgerarrestatie kan uitvoeren. Immers, het bewijs is onomstotelijk bewezen. Mijn Audi is gedwongen over haar grens te gaan.Toch maar eens een emailtje naar mijn juriste sturen.

Zij die mij beter kennen weten dat ik in staat ben in mijn eigen straat nog te verdwalen. Veel grappen zijn hierover reeds gemaakt tijdens de vele festiviteiten die ik, uiteraard tegen mijn zin, heb meegemaakt. Tijdens mijn Militaire Periode stond ik ook bekend als de Vaandrig die de Weg Kwijt is en Niet Kan Kaartlezen. Bij verplaatsingen met voertuigen is dat niet zo heel erg. Maar als het een marsroute per voet betreft en de groep mag door mijn gebrek aan postduifzintuigen een klikje of 5 omlopen moet ik toch echt wel terugvallen op de hierarchische structuur om de vrede te bewaren. Raar is dat op het water mijn ingebouwde sextant aanmerkelijk beter werkt. Feilloos weet ik de mooiste aanlegplekjes te vinden en bijna zonder kaart kruis ik het IJsselmeer over.

Anno 2000 maakt de techniek dit hiaat draaglijk. De BedrijfsVolvo werd uitgerust met een onduidelijk sprekende mijnheer in het dashboard die ook na volledig foute afslagen rustig bleef en mij na "Keer om indien mogelijk..." weer op het rechte pad wist te krijgen. Bij dergelijke gadgets denk je niet na over updates en upgrades. Nieuwe plaatsen en wijken staan natuurlijk niet op de bijgeleverde software, precies, die moet er los bij worden gekocht. Als verkoper van software verkoop je onderhoud (maintenance) zonder blikken of blozen. Als je zelf de Navtech data CD ad. 130 Euro erbij moet kopen is Leiden in last.
Na de Volvo kwam een automobiel voorbij zonder electronische Lispeltuut (zie Pluk van de Petteflet van Annie M.G. Schmidt) . Dus kwam er een Pocket PC in met Bluetooth GPS aansluiting en veel patches die noodzakelijk bleken voor een correcte werking. Een hele bos draden over het design-dashboard werd er gratis bijgeleverd. Nadeel is dat het spul perfect werkt op weg naar de boot en andere plekken die je in volledige dronkenschap geblinddoekt kunt vinden, maar op weg naar een belangrijke afspraak blijkt TomTom toch wat moeite te hebben met de NMEA protocollen van de GPS en vice versa. Kortom, ik had soms geen idee waar ik was, maar wist wel heel goed dat ik al dan niet te laat bij mijn afspraak zou zijn, waar dat ook mocht zijn. Alsjeblieft, blijf werken, heb ik vaak gebeden. Het is tenslotte Microsoft technologie. Er komt een dag dat ik een blauw scherm krijg...
Mijn eerste werkdag bij mijn nieuwe werkgever op een onbekende locatie was de dag. Probeert u eens in te denken wat mijn gevoel was toen het blauwe GPS-lampje uit ging en niet meer aan wilde. En TomTom veranderde direct in DomDom want die wist het ook niet meer. Deodorant hielp niet meer. Hoewel het vroor ontstonden natte plekken onder mijn oksel. Met trillende handen greep ik naar mijn telefoon. Ik moest nieuwe collega Hans bellen met de vraag waar ik moest zijn. Hans bleef heel aardig en correct maar ergens in de verte hoorde ik een geamuseerd lachje. Een lachje waar ik geen weerwoord op heb. Hans routeerde mij keurig naar de locatie. Maar ik was te laat.

Een dag later heb ik een TomTom One gekocht. En een wegenkaart.

Freude am Fahren - l'histoire se repete...

2006-03-08T10:34:00.000-08:00

Een paar dingen blijven je als man altijd bij in ons turbulente leven. Het eerste vriendinnetje waarmee De Daad werd uitgevoerd, maar nog belangrijker is ontegenzeggelijk de Eerste Auto. Het vijfdehandsje waar je kilo's autowas op smeerde, die elke week trouw een wasbeurt kreeg, die van binnen werd uitgezogen en rook naar Kek, waarmee de versleten stoelen waren schoongemaakt. Waar je het oliepeil wel van controleerde in tegenstelling tot het peil van de onbetaalbare leasebak waarin je tegenwoordig jezelf nonchalant verplaatst. Wees eerlijk, enig idee waar de peilstok zit? Wat is dat, een peilstok? Daar heb ik een metertje voor. Zit in het Business Manager Executive Exclusive pakketje wat je hebt uitonderhandeld bij de dealer en waarmee je fiscale bijtelling naar boven weet af te ronden.
Mijn eerste Bolide was een Eend. Precies, met een hoofdletter. De officiele typeaanduiding was 2CV6 Club. Toen ik de Eend in eigendom had diende ik het Vaderland door in de wapenrok mijzelf richting Oirschot te verplaatsen voor mijn aandeel in het Gevecht jegens de Vijand. Op dat moment begreep ik ook waarvoor ik het thermo-ondergoed en de voering van de gevechtsjas moest gebruiken die in mijn militaire uitrusting zat. De Eend lekte als een mandje en de verwarming was gemaakt voor gebruik in de woestijn. De hoge schoenen waren nodig in het niet ondenkbare geval dat de bodem onder het Franse Gevaar weg zou zakken. Onbegrijpelijk dat het trouwe beestje mij van de rang van vaandrig tot luitenant trouw heeft gediend. Opa Nico heeft nog een nieuwe motor ingebouwd, een remmenrevisie uitgevoerd en een nieuwe bodem eronder gepopt. De APK heeft echter de nekslag gegeven. De eend is in Enschede naar haar laatste rustplaats gesleept. 34 PK op een gewicht van 600 kilo.
Daarna begonnen auto's in ons huishouden te komen die een betere nachtrust voor onze ouders verzorgden. Mariena zat in de buitendienst en van het eerste geld werd een VW Passat Variant Diesel aangeschaft met slechts 180000 kilometers op de teller en een 5e versnelling als optie. Nee, lieve kijkbuiskindertjes, geen stuurbekrachtiging - gewoon het fitnesspakket er op. En ook geen ABS, ESR, ASR, SRS, Toerrbo en zo. Detail: dat heeft de Ferrari F1 ook allemaal niet. Gewoon, 54 PK op 1200 kilo. Inderdaad, niet vooruit te branden. En dieselolie kostte nog 50 cents. Voor moderne begrippen: 23 eurocenten. En op een liter reed je 20 kilometers, weer of geen weer.
De autoevolutie in huize ZeeWier heeft veel fasen gekend. Veel franse bolides hebben voor de deur gestaan in de merken Renault en Citroen (goddank onderhouden door de dealers... altijd een gok of ie het deed), maar de betrouwbaarheid van de eerste 2 Volkswagens Passat kwam tijdens alle borrelpraat terug. Ook is een Krab-getunede Golf GTI een tijdje het transportmiddel geweest. Leuk, met roze wijzerplaten. Verbruikte meer olie dan benzine en de vierpuntgordels waren wat onhandig. De Baan-periode zorgde voor geregeld aparte en snelle, vaak Bayerische hightech machines. Tussendoor een jongensdroom weggepoetst met een paar benzineslurpers uit Stuttgart, een Saab met een werkende turbo en een geweldige Peugeot 406 Coupe met een forse hoeveelheid paarden onder de voorkap en een frans computersysteem dat het schuifdak opende zodra de regensensor water opde voorruit voelde. En toen ging ik de financiele wereld in. Daar liggen de kaarten wat anders. efficiency en kostenbeheersing was het credo.
Ik zou mijn vorige werkgever tekort doen door te stellen dat ik in magere autootjes naar de klant moest. Hiervan was zeker geen sprake maar het was wel even wennen het Pininfarina ontwerp in te ruilen voor een Golf die de ramen opende op de meest rare ongeplande momenten. Dat was een gratis optie waarover ik geen bijtelling hoefde te betalen, volgens Harrie die het wagenpark beheert. Ik heb wat afgebeden dat zijn 330d dezelfde kuren kreeg tijdens een tropische regenbui waarna zijn Zegna uitsluitend nog als poetsdoek ingezet zou kunnen worden. In een V40 heb ik nog 4 keer rond de aarde gereden en toen kwam de Audi. In een keer was ik de Passats vergeten. Het smaakvolle interieur, de rode klokken, de Bose installatie, de duizenden knopjes die in het donker deden denken aan het dashboard van een Boeing 747. De brede winterbanden zorgen voor een enorme grip tijdens de buien en de lendesteun hield mijn afgetrainde lijf in de bochten vast die ik uit respect voor het ontwerp niet verder dan 4G liet gaan. Voorsprong door Techniek. Als alle airbags af zouden gaan moest het gevaarte wel uit zichzelf opstijgen en de plaats des onheils verlaten richting de hemel. En natuurlijk was het ding veel te klein en heeft de Porsche haast meer kofferruimte. Maar de A4 was een genot. In een vorig log heb ik aangegeven dat de Audi ook verdrietig was door ons naderende afscheid.
Het is nog erger. Harrie is samen met Mart gaan trappah met mijn A4. In Duitsland, de lafaard, een vent doet dat gewoon op de Ring a10, is hij gaan gummah en 200+ gaan blerrah met de ongetwijfeld geschrokken Audi. En mijn Audi is nu de bedrijfssnol. Iedereen die een boodschapje moet doen springt in haar en laat voor 20 Euro rubber achter op de parkeerplaats. Wel de lol maar niet de bijtelling. Mijn keel knijpt dicht.
En dan.. nieuwe baan... nieuwe auto. Welaan, een Volkswagen Passat Variant TDI. Met alle genoemde opties. En een stopcontact met 220V achterin. Voor een fohn of een stofzuiger, handig tijdens de files. Ik ben weer terug bij af.

Daar aan de kust... de Zeeuwse kust...

2006-02-28T07:28:00.000-08:00

Altijd heb ik een gevoel van medelijden gehad met de brave huisvaders, veelal gezeten in een Duitse automobiel waarvan het merk begint met een O (ik realiseer met dat er ook 4-letterige Duitse merken beginnen met een A) waarbij de achterkant is getooid met een sticker. Precies, boven het 1.6i logo. Avonturenpark Hellendoorn. Of Bobbejaanland. Of Camping Noordeloos. Of erger. Walibiland. De vaders achter het stuur tonen een soort gelatenheid richting de buitenwereld. Zoiets van... mijn leven is nu definitief voorbij. Ik moet naar Walibiland. Met mijn kroost. Waar waren de tijden dat we spaarden voor een open Porsche met het plan in Parijs de bloemetjes buiten te zetten. Misschien praat ik hier voor mezelf. Ook in huize ZeeWier heeft de Porsche tenslotte plaats moeten maken voor de stationcar. Met 5 zitplaatsen. En heeeeel veel ruimte. Want met 2 kinderen moet je er vooral voor zorgen dat je niets maar dan ook niets vergeet als je een weekje weggaat. De tijd dat 4 tandenborstels volstonden is helaas voorbij.
En wilden ook weg. Het volledige WorldWideWeb is afgegraasd op zoek naar 4 vliegtuigstoelen richting de zon. Ik kom er eerlijk voor uit. Het is mij niet gelukt. RSI van het zoeken. Smekend aan de balie bij reisburo's mocht ook nu niet baten. Het was namelijk carnavalsvakantie en iedere normale Nederlander wil dan -terecht- zover mogelijk weg van Nederland...
Ten arre moede op zoek naar een huisje in Zeeland. Daar aan de Zeeuwse Kust... zong Blof al eens. Daar moest het maar gebeuren. Roompot Marina. Neeltje Jans, Zeelandbrug en Sauna in huis. Kost geen drol. Dat geeft al te denken.Maarrre... daar staat wel iets tegenover. Er moest wel een Roompotsticker potdomme op de voorruit worden geplakt. Ja, de ruit van mijn door mijn werkgever beschikbaar gestelde 4-letterige Duitse auto beginnend met een A. In de Saab passen immers alleen maar 4 tandenborstels en 4 onderbroeken.
Zeeland is mooi. En koud en nat. En er wonen aardige mensen. En het visrestaurant was niet best. En de Audi was boos. Boos om de sticker en boos om het feit dat dit de laatste week was dat ik haar mocht koesteren. De hele weg heeft ze hortend en stotend haar protesten laten horen. Het werd beter toen ik liet vallen in het gesprek dat Eurodisney ook had gekund. In de sauna met Goofy. De gedachte alleen al.
De foto bij dit chaotische verhaal. Dit is een vuurtoren. Kilometers hebben we gereden om deze vuurtoren te vinden, Staat midden in een woonwijk. Kijkt over de duinen heen. Vuurtorens intrigeren mij. Stel dat je dagen, zo niet weken op zee zit. Op een gegeven moment vertrouw je alle electronische speeltjes niet meer. Probeer je dan het gevoel voor te stellen het moment dat je de stralen van een vuurtoren in de verte ziet. Je telt, controleert met de kaart, meet de hoogte, ja echt waar, met een sextant, telt opnieuw en zet een kruisje in je kaart. Daar ben je. Inderdaad, de GPS bevestigt het kruisje maar dan toch.
Liefhebbers opgelet: Fl(2+1)15s58m30M West Schouwen

Bas geroyeerd?

2006-02-24T04:28:00.000-08:00

Alarmerende berichten bereiken mij op mijn vakantieadres. Vriend Bas meldt met een door boosheid verstikte stem per GSM dat zijn Comments op deze site niet meer geaccepteerd worden door Blogger. Is de webmaster tot ontdekking gekomen dat Bas een Apple-gebruiker is? Of - Bas' lezing: Hoor ik niet meer bij de members? Ergo: ben ik afgeserveerd uit je vriendenkring?-
Hier dient onverwijld en per omgaande actie te worden genomen. Nog niet beseffend wat ik moet doen - tenslotte heb ik vakantie - ben ik begonnen met Bill Gates te bellen. Het hoge woord kwam er uit - Bas werkt met een Imac. Direct werd de verbinding verbroken. Vloeken in de kerk. Ik moet toch wat gaan werken aan mijn slimme opmerkingen. Volgende maand moet ik ook SQL-server uit mijn vocabulaire zien te schrappen. Dit laat onverlet dat ik nu stop met tikken en met bevende vingers ga proberen in de donkere spelonken van Blogger Bas weer de vrijheid te geven zijn gewaardeerde aanvullingen te posten....Als tegemoetkoming in het ongemak hierbij een foto van Vriend Bas a/b van Sure Thing op een mooie zaterdagmorgen ter hoogte van het Paard van Marken.

Overpeinzingen van een Old Bag

2006-02-16T00:01:00.000-08:00

En dan ben je 43 jaar jong of oud (doorstrepen wat niet van toepassing is). Statistisch rekenkundig halverwege mijn leven. Opa Laas is 86 geworden en Oma Jannie heeft de 94 lentes gehaald. Wellicht staat mij nog het een en ander te wachten. Wat vele leeftijdgenoten in mijn omgeving ook doen is terugkijken en een balans opmaken. Een markante uitspraak van Mariena is -ik ken je langer wel dan niet...- waarbij we het kennen maar even kenschetsen als voorkomen in het intieme netwerk. Ik denk dat het een levenstaak is om iemand te leren kennen. Op het sterfbed van je geliefde zijn er altijd nog wel brandende vragen die onbeantwoord zullen blijven. Maar goed, zover is het nog niet als ik de statistieken moet geloven.
In mijn omgeving zie ik inmiddels signalen ontstaan van een midlife-situatie. Crisis vind ik een negatief woord. De aanschaf van een Porsche, de behoefte aan een eigen zaak, emigreren naar een inspirerend land en omgeving, de zeiltocht op eigen kiel; een jonge Vriendin en de Flat in Parijs. TV-programma's zoals Het roer om bevestigen mijn waarneming. Ik pik graag van alles wat mee, hoewel ik een jonge vriendin in Parijs een wat vermoeiende aangelegenheid vind. Parkeren in Parijs is een crime tenslotte.

Wat ik ook heb gedaan is terugzoeken van oude vrienden en vriendinnen vanuit het verleden. Vriendinnen waar ik als puber hopeloos verliefd op was maar dit niet durfde aan te geven. Vriendinnen die aanmerkelijk rijper waren in de ontwikkeling als ikzelf. Dat ging zo op die leeftijd. Velen heb ik teruggevonden dank zij het internet en tijdens een reunie van mijn middelbare school weer in de armen kunnen sluiten, zij het slechts kort. Mijn supergirls van vroeger zijn geevalueerd tot supermoeders met een eigen carriere en eigen gezinsleven. En de binding van vroeger is er uiteraard niet meer. Iets anders is hier voor in de plaats gekomen, ik kan alleen niet omschrijven wat.

Ook heb ik onder andere tijdens de reunie gezien dat dierbaren uit verleden en heden een ontwikkeling hebben doorgemaakt en aan het doormaken zijn waar het niet altijd rozegeur en maneschijn is. De bloedmooie, akelig rijke (in mijn ogen) vlinders van vroeger zijn rijp voor een container botox en psychiaters kunnen het werk ternauwernood aan. We zijn allemaal op zoek naar ons ideaal en onszelf. Dit is de keerzijde van de medaille. Was ik vroeger een vrij anonieme persoonlijkheid op school (ik zat op een behoorlijk rijkeluiszoontjesgehalteschool), tijdens de reunie voelde ik mij stevig in mijn schoenen staand. Dit gold ook voor mijn goede, doch verlegen vriend die ik de rest van de dag niet meer heb gezien. Hij had het te druk met oude relaties van vroeger.

Opvallend vond ik dat ik vaak de vraag heb gekregen of ik nog zo druk met muziek bezig was. Vroeger speelde ik veel dwarsfluit op school tijdens bruiloften en partijen. Er is dus toch iets van mij blijven hangen. En ik denk wel eens, als ik het allemaal kan overdoen, hoe zou ik het dan gaan doen? Voor de latente fans: de fluit ligt gepoetst in de kist en behoeft dringend restauratie. Dat geldt ook voor mijn techniek en toon. De fluitist van vroeger word ik echter nooit meer. Er is geen man overboord. Teslotte heeft BZN vandaag ook besloten te stoppen. En de wereld draait ook gewoon door.

Slippery when wet

2006-02-08T11:09:00.000-08:00

Om mijzelf een reminder te bezorgen en vooral een aanvullend gevoel van schaamte hierbij een confronterend plaatje van het teakdek van de Sure Thing. Inderdaad, Groen. En hier is geen photoshop aan te pas gekomen. Dit dek is 3 jaar geleden door handswerkman Huub uit Baarn met bloed zweet en vooral vloeken gelegd in Eenbrugge. De Thing heeft 3 maanden lekker verwarmd in een loods gelegen. Huub had zich een beetje vergist in de hoeveelheid werk. Hij dacht in een maandje wel klaar te zijn. Het dek was prachtig teak-bruin tot de eerste regenbui. Die viel een dag na de oplevering al. Toen was het dek grijs en dat is het gebleven. Collega Paul adviseerde teakcleaner van het Kruidvat. En die fles ligt er al een jaar. Het zal maar gebeuren dat na het aanbrengen van de teakcleaner de gaten in het dek vallen. Een flesje van 2 euro op een dek van iets meer. En schoonmaken met zoet water heeft ook geen zin, dan wordt het alleen maar erger. Zeewater bevat zout en salpeter en dat brandt al het groen er direct af. Maar ja, het dichtsbijzijnde zeewater ligt ca. 40 mijl verderop via het Noordzeekanaal naar IJmuiden. Geen fancy oord om een frisse winterdag door te brengen. Waarom ligt de Thing eigenlijk niet aan de Mediterranee, in de buurt van Nice of zo. Of op La Gomera (Canarische Eilanden) . Waarom liggen we eigenlijk niet gewoon achter een anker in het Caribisch gebied? Moeilijke vragen op een woensdagavond...

The Old Man and The Sea (Hemingway)

2006-02-07T11:30:00.000-08:00

Het leuke van het mens-zijn ligt volgens mij in het gegeven dat we totaal verschillende visies op zaken kunnen hebben. Visies die totaal haaks op elkaar staan. En toch kunnen we elkaar best wel aardig vinden. Op een bevriende weblog http://rasseschreden.blogspot.com het droevig relaas van ondankbare Koi's die het verrekken de warme diepte van de vijver te zoeken, met het aanmerkelijke risico dat zij het ontbijt, lunch en diner voor de Buurtreiger zijn. En ik spreek hier over en 4 sterren Michelin maaltijd, zeker gezien de prijs van de verse vis uit de vijver van Mart. Ja, ik vind het sneu. Toenvond ik in mijn uitgebreide fotoverzameling bijgaande foto van een bonte vissersboot, gemeerd in de haven van Puerto Mogan (Gran Canaria) . De overeenkomst met een reiger is treffend. Felle kleuren en feilloos werkende utensils, wellicht verouderde technologie, voor het binnenhalen van het eindprodukt. Verschil is wel dat mijn bord afgevuld wordt met een kleine dorade, laten we zeggen ter waarde van 3 euro, waarvan de visser 50 cent in eigen zak mag steken. En de reiger doet het met een koi ter waarde van een modaal maandsalaris. Een van ons tweeen doet het fout.
De foto maakt deel uit van een serie over vissersboten van de Canarische eilanden. De kleuren zijn overwegend fel rood en fel blauw en de uitrusting kenmerkt zich door een vrij rommelige weggestouwde hoeveelheid netten, stokken, jonen en dergelijke. Lijkt wel wat op de Sure Thing tijdens vakanties. Veelal worden deze boten bemand door tanige gebronste Spanjaarden die zich hoegenaamd niets van de fotograferende toeristen aantrekken. In de kleine roef valt mijn oog direct op een roestvrijstalen fornuis met oven. Staat op de foto maar is misschien moeilijk te zien. Dat ding staat er overduidelijk niet om om potten te bakken. Verse vis, slechts een minuut geleden overleden, gebakken in lokale olijfolie met een aardappeltje en mojo verde, het water loopt mij door de mond. En in een keer snap ik die reiger ook. Er gaat niets boven een vers visje. Stond niet ergens geschreven dat een volk gevoed kon worden met brood en visjes? Nergens stond geschreven dat het om een broodje haring ging. Hoe zou Koi smaken?

Over het fenomeen de Canary Islands zal ik nog eens iets schrijven. Als mijn Koi-vrienden tenminste niet mij aan een blok beton in het IJsselmeer laten zakken.

Koriander en Nam Pla

2006-02-05T05:32:00.000-08:00

Trouwe lezers van deze weblog weten dat in onze vriendenkring regelmatig gekookt wordt. Inderdaad bestaat in onze agenda een tweede kookclub waar in eerste instantie de focus lag op culinair verantwoord kokkerellen. Inmiddels is de nadruk verschoven naar de inname van de juiste liquide smeermiddelen die de maaltijd haar licht verteerbare karakter geven. Het ultieme record ligt in Muiderberg Mei 2005 waar door 6 volwassenen 14 flessen wijn soldaat zijn gemaakt. U leest het goed. Verzachtende omstandigheden zijn 2 flessen dessertwijn die slechts 50 cl inhoud hebben. Inderdaad, wij moesten nog terug en deze avond hebben wij 's nachts met open kap (frisse lucht) over de snelweg terug gereden naar Almere waarbij de radio geen dienst hoefde te doen. Yours truly was de Bob en had een waterbuik (en een klein beetje wijn) en de co-piloot wist met fraai en luid gezang de avond compleet te maken. Inmiddels 9 maanden later hebben wij de reserves uit de wijnvoorraad aangesproken maar de telling vanmorgen leerde dat er lering is getrokken uit het laatste bachanaal: 10 flessen. Keurig.

Het thema (daar gaan we weer) is deze keer door ons bepaald. Oorspronkelijk wilden we de Japanse keuken als thema hanteren, het is echter de Thaise keuken geworden. Kijk, mij tref je niet als je mij de hele avond sushi voorzet, maar de meningen waren hierover verdeeld. Net als de japanse keuken gaat het in de thaise keuken om de kwaliteit van de ingredienten. En de zoektocht in Almere naar de mooie spullen kostte mij een kleine drie uur. En dan blijkt dat de keuken niet groot genoeg is om te snijden en te wokken en te stoven als je 5 gangen van 3 kokki's in een mooi tempo wil uitserveren. Het volgende huis moet dus een aanrecht hebben van een meter of 5 en 6 gaspitten. En niet te vergeten 2 vaatwassers; immers, alle registers gaan open.

Toch is het allemaal weer gelukt. Ook deze club kent elkaar al meer dan 25 jaar. En ook in deze club geldt dat ieder een eigen weg heeft gekozen, maatschappelijk gezien. Toch een stukje reclame op de site: Jitske heeft haar eigen Shiatsu praktijk in Muiderberg opgezet. En deze avond heeft ze rond de cognactijd een aantal massages gegeven aan Theo en mijzelf. Ik vond het een bijzondere ervaring. Aha! je wilt weten wat shiatsu is? www.shiatsu-dijkstra.nl.

IJsberen met mutsen

2006-01-31T12:00:00.000-08:00

Even in de haven bootje wezen kijken. Thuis was het 3 graden, hoe verder ik richting IJsselmeer reed, hoe kouder het was. Even later begreep ik waarom. Op het water lag een dun laagje ijs en de wind scheerde over het ijs en koelde af tot het vriespunt. Windchill factor zeget het Grote Boek. Stervenskoud, zeg ik gewoon zelf. Niemand op de haven, je moet wel gek zijn om hier rond te lopen. Mijn gehavende hoofd vond de koude wel weer lekker, onder een dikke laag vaseline creme. Gaat al weer een heel stuk beter. Ik had mijn hele lichaam in moeten smeren met de creme denk ik op zo'n koud moment. De steigers maken een zingend en krakend geluid als ik richting Sure Thing loop. Daar ligt mijn trots aan heel veel lijnen in een dunne laag ijs. Een snelle inspectie levert op dat alles er goed uit ziet. Als ik aan boord stap hoor ik teveel gekraak en besluit terug te gaan naar de steiger. Het mooie dek is groen en erg vies. De Zodiac ligt onder het dekkleed, klaar om gejat te worden. Maar niemand wil een Zodiac 200 hebben. Veel te klein. De electronische windvaan en windsnelheidsmeter moeten dit jaar wel aangesloten worden. De GPS antenne moet afgetaped worden, een nieuwe grootschoot komt er ook en de lieren gaan dit jaar uit elkaar. En de navigatieverlichting sluit ik dit jaar ook aan.Door de vorst gaan de spinnen in de mast vast wel dood. Alle nadelen hebben dus ook goede kanten.
Ik geef Thing een klopje op de hekstoel. Mijn ring tikt op het RVS en ze geeft een stevige 'ting' terug. Ze ligt er trots bij, ondanks het feit dat het cosmetische deel even verwaarloosd is. Ze weet dat ze een van de mooiste jachten in de haven is. De Breehorn 37 die ook aan de steiger ligt, voor zij die mij kennen weten dat dit mijn ultieme jacht is, is stevig en warm verpakt in een maatkostuum-dekkleed ter waarde van een klein kajuitzeiljacht. Mijn SureThing heeft dat niet nodig. Het is pas koud als ijsberen mutsen dragen, houd ik mijn kinderen voor als ze klagen over de kou. Ik heb een nieuwe: Het is pas koud als de Sure Thing een maatdekkleed nodig heeft.
Ik trek mijn sjaal over mijn oren en haast mij naar de warme auto..

Collaborative Close

2006-01-28T11:25:00.000-08:00

Reeds enige tijd geniet ik van een leven als huisman, oppasvader, meewerkouder-in-de-peuterspeelzaal en nog een aantal klusjes waarvoor je ruim de tijd moet nemen, gewoon omdat deze activiteiten veel tijd, maar vooral planning vergen. Die vrije tijd komt natuurlijk ergens vandaan. En het is niet eens vrijwillig in mijn schoot geworpen. Er zijn momenten dan denk ik wel met weemoed terug aan lange perioden dat ik tussen de andere leasebakken de A27 afschoof richting The Office . Uitslapen is sinds de verandering van werkkring nog niet aan de orde geweest. Het huishouden staat immers nooit stil. Toch is inmiddels een doorbraak geweest in het proces van wisseling van werkgevers. En daar heb ik behoorlijk tegen op gezien. Een afscheid van een werkgever waar je ook een hele goede tijd hebt gehad is nooit leuk. Maar op een gegeven moment is de koek op. Komt het einde in zicht. Volgt het Coda van een muziekstuk. Is het afscheid nog een administratieve handeling. Een triest gevoel. Zoals gezegd, ik heb vier jaar binnen de muren rondgelopen, veel nieuwe mensen leren kennen, een wereld van financieel begaafde mensen ontmoet, heel veel gelachen, vrienden gemaakt, goede mensen zien verdwijnen, verschillende vormen van management ervaren en naar ik hoop een hele stevige footprint achtergelaten. 3 managers gehad, 3 auto's gehad, 3 keer verhuisd, 3 GSM's versleten, 3 laptops gehad en 3 verschillende functiebenamingen op mijn kaartjes gehad. 3 lijkt een magisch getal.
Op de foto mijn vertrouwde uitzicht op het buro van vriend SJ die het zonder mijn grappen verder moet doen. Het derde teamlid, vriend Mart, moet zijn grappen met de playgirls als desktop bij andere sales uitoefenen. De overige teams en bemensingen zijn in de afgelopen periode van het speelveld verdwenen.

Gelukkig is de nieuwe uitdaging er een van Formaat. In een latere editie zal ik toelichten wat ik bij het bedrijf van ome Larry zal gaan doen. Ik kijk er naar uit en heb er zin in. Nieuwe rondes, nieuwe kansen. De nieuwe werkomgeving voelt goed. De mensen die ik nu reeds ontmoet heb zijn van het slag waar ik me bij thuis voel. Let's rock 'n Roll!

CODA was eigenlijk een heel mooi maar complex schaakspel. Jammer genoeg hanteerden wit en zwart verschillende spelregels. Uiteindelijk is een patstelling ontstaan. Per 1 maart 2006 zal CODA het met 15 jaren werkervaring en een dito hoeveelheid misplaatste grappen minder moeten doen.

Een gezicht van oude lappen

2006-01-24T11:35:00.000-08:00

Mijn vader hanteerde deze kreet als iemand op zijn neus keek, dom keek, beschaamd opkeek of erger. Vandaag kan ik daar een voorbeeld aan toevoegen. En dan gaat het om mijn eigen hoofd. Of het een allergie is, een reactie op de kids of een gebrek aan rosÃ© op het teak dek van de Sure Thing- ik weet het niet. Wel weet ik dat mijn gezicht gezwollen is, overdekt met kleine bultjes, gloeit en trekt al ik een raar gezicht trek. En dat laatste komt nog wel eens voor. Zelfs de dokter wist niet wat het was en kwam met hele nare ziektes op de proppen die veroorzaakt worden door WC-brillen, zeiden we vroeger of stress. Ter geruststelling kreeg ik een antihistamine mee en als klap op de vuurpijl een potje zinkzalf. Zinkzalf is grijswit en dof en trekt niet in de huid. Met andere woorden.. het blijft gewoon zitten en droogt wit op op de huid. Als een Popov zat ik aan tijdens de avonddis. De prikkende blik van Iris ten spijt. Het hielp overigens wel maar na het badderen van de spruiten heb ik besloten de clownuitrusting te verwijderen. Dat viel niet mee. Ik hoop wel dat het snel verdwijnt. En mijn familie ook. Diep in mijn hart weet ik dat ik bezig ben te ontgiften van mijn huidige werkgever waar ik binnenkort niet meer werk. Jarenlange druk, achterkamertjespolitiek en een slecht leefklimaat eisen hun tol. En dat moet er uit. Pas dan kan ik echt afscheid nemen. En een nieuwe stap zetten. En de huid is een visitekaartje van het lichaam. Nou, dan moet er heel wat gebeuren. Met dat in gedachten en de wetenschap dat ik op de goede weg ben smeer ik nog maar wat zalf op het geteisterde gelaat

Mis en place

2006-01-23T07:01:00.000-08:00

Een van de erfenissen uit de goede oude studietijd is de kookclub-zonder-naam. Gefundeerd op het AllerHande kookboek komen we niet al te regelmatig, echter de streeftijd is eens per kwartaal, samen met z'n achten om gezamelijk te koken, te eten, wijn te drinken en bij te praten over de zaken die ons leven belangrijk maken. Deze kookclub, maar ook haar leden hebben een volledige evolutie meegemaakt. Zowel qua personen, kookstijl, carriere, gezinssamenstelling, behuizing, de Heilige Koe, en wijnkeuze bijvoorbeeld. Het AH kookboek is, weliswaar beduimeld, vervangen door de Wining& Dining en Bocuse, de AH-wijnen zijn vervangen door grand cru's en 'mooie wijn met een complexe afdronk..' de huizen zijn gegroeid van drie hoog achter naar creaties met een hoog architectonisch gehalte in villawijken. Van acht redelijk van de tongriem gesneden studenten zijn we uitgegroeid tot een club van 16 verschillende typen mensen met eigen mening. Dit geldt voor de jongste van het stel (Wouter, 2 jaar loopt en kletst 5 kwartier in een uur) . Maar ook voor de oudste (Jeroen, 43 jaar, zit en kletst nog meer dan Wouter). En alle goede zaken zoals deze vriendenclub kennen ook een keerzijde in het leven, zoals ernstige ziekten die gelukkig vooral door eigen kracht onder controle zijn, vroeggeboortes met complicaties, eetproblemen, burn-outs, pensioenbreuken, woordenwisselingen, complexe agenda's en niet te vergeten de zuurkoolsoep van 8 jaar geleden... (ik lust pertinent geen zuurkool). Toch zijn er altijd een aantal ingredienten in dit kookgeweld die reeds jaren achtereenvolgens terugkomen. Het koken in de respectievelijke keukens met een glas wijn in de hand. De thema's. Iemand van ons heeft dit ooit verzonnen en de rest conformeert zich hier volledig aan, zij het op eigen wijze. Wij zijn ook de uitvinders van de fusion-keuken. En toch weten wij altijd mooie gerechten op tafel te zetten. Passend bij elkaar. Wonderbaarlijk. Een ander ingredient is dat altijd wel iemand iets vergeet van huis mee te nemen, bij voorkeur een cruciale ingredient. Zoals mascarpone voor de tiramisu. In elk geval iets wat we niet altijd in huis hebbe. Ook memorabel is het feit dat sabayon (zabaglione) in een grijs verleden een keer volledig mislukt is. En deze mededeling komt -ongelogen- elke eetclub terug. Tot groot verdriet van de kok die dit moeilijke gerecht een jaar of 10 geleden in een magnetron wilde klaarmaken. Dit weekend heeft Jaco afgerekend met de sabayon... hij heeft vakkundig een sabayon bereid, au bain marie, mooi schuimend en geurend. Een Michelinster waardig.

Dit weekeinde is mijn pasta negro met ansjovis en broodkruim door de mand gevallen. Na met de Global ruim een kilo verse ansjovis te hebben schoongemaakt (dit doe je je ergste vijand nog niet aan) heb ik het verkeerde besluit genomen de ruggegraatjes niet te verwijderen. Na het aanzetten in de olijfolie met knof, basilicum en peterselie (mmmmm!!!) plofte de ansjovis ineen en vielen ze van de graat tijdens het mengen met de pasta. De smaak en geur van het eindprodukt was fenomenaal, de graatjes waren kloootn. Na het hoofdgerecht heb ik in schaamte de wijnkraan onbeschaamd open gedraaid en met een single malt de avond afgesloten.

Een regenachtige glimlach

2006-01-18T11:09:00.000-08:00

Gisteren was ik even op doorreis in de Goede Plaats Driebergen. Ik had een afspraak in een restaurantje en was een kwartiertje te vroeg duss.. ik heb eindelijk eens een bezoek gebracht aan de audio-zaak in Driebergen. Kom er al vele jaren langs maar ja... ben nooit alleen. En de sceptische opmerkingen van mijn levensgenoten nodigen niet uit voor een ontspannen bezoek aan dergelijke zaken. Vriend Bas, woonachtig in Driebergen heeft al eens gewaarschuwd dat voor deze zaak hoge creditcardlimieten moeten worden bekokstoofd bij de bank.
Het is voor een echte audiofiel de moeite waard dit zaakje een bezoek te brengen. De eigenaar is een duidelijke liefhebber die ruim de tijd wil nemen als je echt geinteresseerd bent. En na een korte periode geeft hij flink tegengas tegen aankooppaleizen als MediaMarkt en dergelijke. Ik knikte. Een man naar mijn hart. Stiekem ben ik een beetje aan het kijken naar een CD-loopwerk (Mariena mag het niet weten, dan moet ik zoveel uitleggen) en de man wist precies wat ik zocht. Nee die had hij niet op voorraad- iedereen wil Dolby Surround. Had ik dat niet? Interessant. Wat had ik wel? Een PLATENSPELER van Linn? Held. Ik mocht zijn dochter huwen bij wijze van spreken. Zijn dag was goed en mijn dag was goed. Deelgenoten op een eenzame reis. Samen hoogtevrees en toch een zwarte piste naar beneden. Koffie? Graag een volgende keer. Ik was al een kwartier te laat voor mijn afspraak...

Lulboek

2006-01-13T00:29:00.000-08:00

Eigenlijk doen we net alsof een weblog iets heel speciaals is en iets van deze tijd. Niets is minder waar. De oorsprong van het weblog wijt ik toe aan het oorspronkelijke logboek wat op schepen wordt gebruikt. En dan kunnen we heel ver terug gaan. Was Columbus aangewezen op het gebruik van zonnehoogtes en zijn zandlopers en het slaan van glazen; de evolutie en technologische ontwikkeling heeft gezorgd dat het echte logboek inmiddes is uitgegroeid tot een memorycard met exacte posities per tijdseenheid. Toch houden serieuze schippers op papier de positie, weersomstandigheden, golfhoogtes, wachtschema, proviandering en meer zinnige zaken in hun logboek bij. Mocht de schipper tijdens het plassen over de verschansing het schip verlaten op onvrijwillige wijze, dan kunnen de reddingswerkers vaststellen waar het een en ander heeft plaatsgevonden en wanneer de haaien zich tegoed hebben kunnen doen aan hun voorgerecht.
Voor dit weblog hield ik trouw een logboek bij op onze Sure Thing. Alleen deed ik dit op dezelfde wijze als mijn vader op zijn Nieuwe Sorgh zijn logboek nog altijd bijhoudt. Een Lulboek dus. Niks geen posities en weersgegevens, de goede kijker ziet op deze onduidelijke foto dat de Thing is voorzien van een GPS met een enorm geheugen en plotfunctie gekoppeld aan een laptop en een weerstation met een historiefunctie. In onze lulboeken staan zaken die we die dagen hebben uitgevoerd. Van revisie van de keerkoppeling tot het drinkgelag met vrienden in de haven. Een vast onderwerp is de scheepskost van de dag. Oftewel: we gaan toch niet te vaak heel erg gezond eten... toch? En hoeveel het liggeld in de haven is geweest. En vooral: in 1980 was het liggeld in Hoorn 4 gulden 75. En nu is het 15 euro waarbij er wel beschikking is over stroom (max 8 A voor 1 euro per KWh). Want zover gaan de logboeken van de Nieuwe Sorgh wel terug. Wij hebben de lulboeken van de Tonneau en de Blue Dane ook netjes bijgehouden. Dus voldoende proza voor een jaar of 10. Wel bijzonder is dat tijdens het nalezen van de lulboeken de situaties weer scherp op het netvlies staan. Haast beter dan foto's.
Op de foto is het schrift met het blauwe kaft het logboek van 2005. Een schrift ja, geen laptop. Columbus had ook geen laptop.

Gij zult de stilte niet verstoren

2006-01-11T11:42:00.000-08:00

Als je wat meer tijd hebt kun je je ook bezig houden met ondergestofte zaken die in het huis zijn blijven liggen. In Huize ZeeWier zijn dat er nogal wat. Echter naast de verplichte huishoudelijke klussen zijn ook zaken blijven liggen die door de komst van Kiddoâ€™s en andere Indrukwekkende Gebeurtenissen zijn onder gesneeuwd. Een van die zaken is mijn passie voor audio-apparatuur. Vandaag verwen ik mijzelf met een uurtje spelen met de knoppen. Rut is boven de kamer van zijn zus overhoop aan het halen â€“ let it go.
Audiofielen zijn vreemde vogels. Op zoek naar het ultieme geluid waarbij termen vallen als openheid, transparantie, plaatsing van instrumenten en zo voort. Zonder een spier op hun gezicht te vertrekken. Sommigen gaan zo ver dat ze investeren in de apparatuur tot een waarde waarvoor ze het muziekinstrument met gemak hadden kunnen aanschaffen. Ik ben hier serieus. Ik heb audioapparatuur gezien, maar vooral gehoord, ter waarde van mijn ultieme droomzeiljacht. Plus de kosten van een paar tanks dieselolie. Daarop luister je ook niet naar Borsato uiteraard. Die wil je niet in je woonkamer hebben, toch? Nee dan luister je naar de echte meesters zoals Miles Davis. Bij voorkeur van vanaf vinyl. Ik stop hier met het uitspreken van mijn voorkeur voor vinyl. De laatste lezer(es) van dit weblog wil ik niet wegsturen.

Van mijn kameraad Hans, inderdaad een echte audiofiel â€“ houdt niet van zeilen dus investeert hij in audio-apparatuur, heb ik een keer een heel mooi geschenk ontvangen. Het is een klein aluminium apparaatje met 2 cinch plugjes en een schakelaar. Die sluit je aan op je apparatuur, 35 secondes gepiep en gefluit en de installatie is schoongeblazen, vrij van verdwaalde magnetische velden. Een dramatisch verschil. Het apparaatje, genaamd de Exorcist gaat terug in haar doosje en Miles Davis (the masterpiece) gaat in de CD-speler, de sprookjes CD verdwijnt in haar doosje. Alles wat stoort gaat uit, stoelen opzij. Cappucino in de hand en luisteren naar het schitterende Blue in Green van de Meester. Op ware sterkte. En daarna naar Donald Fagen The Nightfly en tenslotte enkele opnames van Joe Jackson , inderdaad, vanaf vinyl.

Mijn zoon vraagt of het wat zachter kan...

$AAB

2006-01-11T10:53:00.000-08:00

Vanmiddag kwam het verlossende telefoontje van de $aab -dokter: de patient is genezen, kom haar maar halen en neem uw gevulde ouwe sok maar mee. Met gierende banden reden we naar het herstellingsoord voor Zieke Saabs in Naarden. En in de druilerige regen stond ze daar mooi te wezen. En te glimmen, de dokter had haar volledig laten poetsen en schoonzuigen. De reparatie was dermate duur dat 1 bankpas onvoldoende was. Maar na even slikken c.q pinnen was de dame weer van ons. Met een gereviseerd hart. Feitelijk een hele grote beurt met distributieriem en alles wat daar bij hoort. Met trillende vingers draaide ik de sleutel om en de viercilinder kwam zoemend tot leven. Wat een prachtig geluid. Mooier dan het was. Gelijkmatig, rustig, laag toerental. Het kon niet op. Hoe hebben we het al die tijd kunnen uithouden met de vreemde geluiden. De boordcomputer geeft aan dat het verbruik aanzienlijk is afgenomen. Ze was echt ziek dus.
Ik heb genoten van de tocht terug naar Almere. De Chef Werkplaats heeft gezegd dat ze zo nu en dan even op haar donder moet hebben. Tenslotte heeft ze meer dan 160 paarden trappelend onder de motorkap. Op de snelweg. Even intrappen. De kick-down schakelt de bak een stapje terug. Het zoemen wordt gebrom en de Saab spuit weg. Waarom regent het en kan de kap niet open? De boordcomputer geeft aan dat het huidige verbruik goed is voor veel airmiles bij de shellpomp. Dus weer terug naar cabrio-speed. Als ik thuis ben ben ik even de reparatiekosten vergeten....

Breakie breakie ...

2006-01-07T12:04:00.000-08:00

Binnen onze zeilvereniging de Blocq van Kuffeler (www.blocq.nl) wordt een cursus door Meester Geert gegeven aan belangstellenden die op willen gaan voor de zendvergunning N. En na jaren illegaal zendertjes te hebben gebouwd tot ergernis van mijn ouders en buren gaan we nu dan maar eens serieus aan de bak. In een uiterst grijs verleden heb ik mij schuldig gemaakt aan het volgen van het eerste jaar HTS Computertechniek waarbij de theorie en de praktijk op een minder aangename manier tot mij werd gebracht. Met overigens een laag rendement gezien de studieresultaten. Meester Geert regeert en doceert met ijzeren hand en in een hoog tempo. En dat bij temperaturen rond de 2 graden celsius, oplopend tot een graad of 10 om 12.00 uur. Afstemkringen, filters, Wet van Ohm, versterkingsfactoren, impedanties en niet te vergeten de vierde wet van Kirchhoff: daar waar het rookt op de printplaat loopt de meeste stroom. Alles komt weer naar boven.

Het mooiste tijdens de cursus is de eigenbouw van een eenvoudige 0V0 rechtuitontvanger. Meester Geert heeft hiervoor een bouwpakket samengesteld bestaande uit een handjevol passieve componenten tegen dumpprijzen (heel belangrijk voor eigenaren van kapitale zeiljachten in onze haven...) en prachtige houten werkbordjes, draaiknoppen en PVC pijpjes waarop de spoelen worden gewikkeld. Daar was ik vroeger nogal wat minder nauwkeurig in. In een uurtje had ik de ontvanger provisorisch in elkaar gezet, een lange buitenantenne en een goede aardverbinding deden de rest. "Hallo Bandoeng... hier Radio Kootwijk..." ging weer voor mij leven. Ik kreeg het er warm van. Hiervoor wilde ik vroeger de techniek in. Radio Kootwijk en de Communicator (Radio Veronica) kwamen weer in mijn geheugen naar boven. Een absoluut woord van waardering en dank aan het adres van Meester Geert (PA7ZEE) en zijn secondanten Lex (PE1CVJ) en Hans (PA1JF).

Svenska Aeroplan Aktie Bolaget (SAAB)

2006-01-07T11:59:00.000-08:00

De Saab Cabriolet staat bij de Saab-dokter. Black Sludge, vergelijkbaar met een menselijk hartinfarct maar dan voor sludge in de motorolie zorgt er voor dat de smering in de motor afneemt en hier en daar helemaal niet meer gebeurt. De gevolgen zijn dan niet te overzien. Lagers en tandwielen draaien in korte tijd volledig kapot. We waren helaas te laat met een olie/bloedtransfusie. Dus de schade in het 2.3 liter blok is groot. Zo groot dat de Saab-motor volledig uit elkaar gehaald moet worden. En weer in elkaar gezet uiteraard. Dat eerste zou ik zelf kunnen doen maar de tweede fase moet door de Saab-chirurg zelf worden uitgevoerd. Anders houd je veel onderdelen over. En ondanks ons nieuwe zorgstelsel is deze behandeling volledig Rekening Man. Hoewel, we gaan toch maar even kijken of de dealer waar mijn trots is aangeschaft ons tegemoet wil komen, hoewel hij dat formeel gezien niet hoeft te doen. De garantie was immers al afgelopen. De groene beauty stond een beetje verloren tussen jongere en oudere broertjes, allen voorzien van een linnen dak. Als ze terug komt zal ik haar volledig verwennen met een extra wasbeurt, het dak met frisse groene zeep en een nabehandeling met extra harde was.

FryslÃ¢n Boppe

2006-01-05T10:52:00.000-08:00

Onze vrienden Arie en Thea hebben hun stek in het westen verwisseld voor een schitterende plek in Friesland. En na maanden klussen zijn wij deze week een paar dagen in Drylst geweest om te kijken naar het resultaat. Behalve de locatie is het onderkomen fantastisch geworden. Het leuke van deze foto vind ik rechts het vaarwater van Sneek naar Heeg wat we normaalgesproken per boot doen en links de weg die we per auto hebben gedaan. In de winter heeft Friesland iets speciaals. Sneeuw en ijs zegt de opvallende en bijdehante lezer. Nee, het is iets anders. Een bepaalde rust wat we in het westen helaas moeten missen. Het is dat de reisafstand naar het midden van het land aan de forse kant is. Anders wisten we het wel.

Gelukkig Oudjaar

2006-01-02T05:19:00.000-08:00

De jaarwisseling hebben we dit jaar gevierd in Nieuwegein bij Diane en Hans. Diane had zich meer dan gemiddeld (ze ontkent dit in alle toonaarden) uitgesloofd in de keuken om een waardig diner voor zowel het jongere spul (9 kids) als voor ons (8 redelijk volwassen ouders) te bereiden. Tot en met de mise en place was alles tot in de puntjes geregeld. Herman den Blijker zou huilend het pand hebben verlaten, aangezien er weinig viel af te zijken. En waarmee werd het 3 sterren menu afgesloten? Een kaasdessert zegt de oplettende kijker. Ja antwoord ik slechts... OOK een kaasdessert. Maar zo makkelijk kom je er bij Diaantje echt niet van af.

Aapjes kijken bij de Stichting Aap

2005-12-26T14:39:00.000-08:00

Moet je ook eens doen.Even naar de apen bij mooi weer. De Stichting Aap vangt geteisterde apen op en laat ze resocialiseren. Sommige apen hebben vreselijke dingen meegemaakt.
www.stichtingaap.nl

Kerstmis met ZeeWier

2005-12-26T14:22:00.000-08:00

Een lekkere rustige Kerst. Geen afspraken. Tot elf uur rondlopen in je ochtendjas. Een baard van 2 dagen. Croissants uit de oven. Geen kadootjes onder de boom. Filmpje kijken. Wandelen bij de Stichting Aap. Dag 1: Japanse culinaire hoogstandjes, compleet met nori (= ZeeWier).
Sushi, Sashimi, Shii-take bouillon en japanse ossehaas met japanse mie en asperges en niet te vergeten de terriyakisaus en mierikswortelsaus met creme fraÃ®che. IJsje na. De mis en place is ook hier de grootste uitdaging. De truuk met de warme oven doet wonderen. Nee dan dag 2: kindvriendelijk gourmetten. Dus geen moeilijke dingen. Hele kamer vet. Slechts een uurtje voorbereiden en iedereen blij. Wat te denken van 1 pudding en 4 lepels na?

Weg ouwe meuk

2005-12-26T14:07:00.000-08:00

Vriend SJ krijgt niet vaak gelijk van mij, maar deze keer ontkwam ik er niet aan zijn advies op te volgen. Weg met die ouwe meuk. Mijn zorgvuldig zelf geassemblerde PC met de Celeron processor en veel illegale software heeft de geest gegeven. Laat ik preciezer zijn: de data disk met 80 Gbytes aan foto's (3500 stuks) MP3's (zo'n 2000) en wat captured movies en aanverwant spul is gecrashed. En juist op het moment dat ik een backup wilde draaien. Paniek in de tent en recovery-tools boden geen soelaas. Maxtor heeft een programma waarmee de status van de schijf kan worden gechecked. Het resultaat is ontluisterend. C'est dÃ©molie oftewel noar de kloot'n. Oude backups gaan terug tot november. Dus het leed is feitelijk beperkt. Na controle van de bankrekening naar de Speeltuin voor Echte Mannen: de MediaMarkt. Net zoiets als de MacDonalds: mag je 1 keer per maand doen. Nu staat er een MultiMediaMachine te rammelen met XP MediaCenter, een half terabytes aan opslag (512000 foto's !!!) en een hele bult geheugen. Tijdens de Apollo lancering moest het met veel minder. Op mijn buro liggen de hoesjes met de back-up DVD's in de aanslag. Komt het ooit goed? Vast wel. En Bas, Martin en andere Apple-laars: Neen, het is geen G5 geworden....

2005-12-25T14:57:00.000-08:00

Sint is nog niet weg of de kerstman doet zijn entree. Het is ook maar een kleine stap. Toch is het verwarrend als je maar 3 jaar bent. Rood is tenslotte rood.

I'll teach this old bitch a lesson

2005-12-18T13:39:00.000-08:00

Vrijdagavond zijn we met z'n zessen naar een concert van Jamie Cullum geweest. Voor de niet specialisten: een opgeschoten gosertje van twenty something die een perfecte jazzy timing in zingen en pianospelen heeft; in staat is een perfecte show te maken en -eerlijk is eerlijk- zich omringt met topmuzikanten. Zijn bassist was fenomenaal en zijn slagwerker (drums is in dit kader wat oneerbiedig) heeft ons een lesje slagwerk gegeven. Jamie's Old Bitch is zijn vleugel die een zware avond heeft doorgemaakt. Jamie heeft laten zien dat een pianokruk ook gebruikt kan worden om de toetsen zoetgevooisd aan te slaan (...) maar Jamie durfde het ook aan , staand tussen zijn publiek wat op de knieeen is gegaan a capella te zingen. Wonderbaarlijk. Net zo rebels als Nigel Kennedy en net zo fokking goed. Alleen Nigel speelt viool - iets moeilijker met een pianokruk dus. De Heineken Music Hall tapt overigens geen Hertog Jan. Bijzonder.

Jamie Oliver is overigens een kok. En die was er niet

Suikeroom Gerben

2005-12-11T23:39:00.000-08:00

Gisteren zijn we bij (tante) Nine en (oom) Gerben en (nicht) Nina geweest in Arnhem. Nina groeit als kool en kan luid schateren vanuit de box en vanaf schoot.
Die vent op deze fot met de snottebel heeft de hele nacht lopen spoken...

Heldere blauwe lucht

2005-12-11T11:52:00.000-08:00

Nog 10 dagen, dan is eindelijk de kortste dag van het jaar... Dan gaan we weer richting de zomer. Dan gaan de zeilen er weer op en mag de kap weer open. Dit laatste blaadje zal vandaag waarschijnlijk ook wel vallen. Ik vond het contrast erg mooi, het blauw en de bruingroene tint van de boom.

Rut kan fietsen!

2005-12-11T11:46:00.000-08:00

Een memorabele zaterdag in December. Rut legt zijn eerste meters af op een driewieler. Vorig jaar lukte dit nog niet. Weer meer ruimte in de schuur: er kan weer een loopfietsje de deur uit. Soigneur Iris houdt de zaak goed in de gaten op haar rustige en tactvolle wijze jegens broerlief.
Prachtig weer afgelopen zaterdag. Koud, fris en gezond weer.

Sinterklaas en zijn zus

2005-12-05T13:54:00.000-08:00

Pakjesavond dit jaar was 3 december. De logistieke afhandeling heeft dit bepaald. Sint heeft het veel te druk op 5 december. En 6 december moeten deze 2 vroeg naar school.

Zuster Iris, ziet gij al wat komen?

2005-12-05T13:49:00.000-08:00

Ook een hedendaagse Sinterklaas is wel eens op zoek naar zijn personeel of zijn paard natuurlijk. Het paard schijnt Americo te heten en het veulen Pegasus.

Onbewerkte Zwaan

2005-11-29T07:59:00.000-08:00

Dit is de opname van de zwaan zonder Picasa behandeling. In de tijd van alle fotobewerkingprogramma's leek het me ook wel eens leuk een foto direct van de camera te plaatsen

Herfst

2005-11-29T07:56:00.000-08:00

Mooie lichtval tussen de bladeren door. Prachtig weer voor een wandeling vandaag

Up Yours

2005-11-29T07:54:00.000-08:00

Tijdens een rondje om het Fort in de lunchpauze toonde deze zwaan haar fraaie achterkant.

Niet iedereen weet dit, maar ik ben dol op gadgets en speeltjes. En als economisch en bezuinigend mensch heb ik besloten een Canon EOS D60 DSLR aan te schaffen. Een Canon omdat ik nog objectieven had liggen van mijn EOS 5 en een D60 omdat ik de 1D onbetaalbaar vond en het moderne (betaalbare) spul plastic fantastic aanvoelde. De D60 met lens en Power Grip weegt een paar kilo dus ik kan het beest ook als fitness appaaraat inzetten. Nu nog leren fotograferen.

2005-11-25T10:35:00.000-08:00

Een mooi stukje dek

Sure Thing onder zeil

2005-11-25T03:15:00.000-08:00

Helaas niet de meest duidelijke foto, maar het geeft een goede indruk van onze trots, de 33 voet Taling Sure Thing. Voor de meeschrijvers: Taling 33 AK, Bouwjaar 1990 langkieler, kottergetuigd, Betrouwbaar, zeewaardig en -kijk dat vind ik weer belangrijk- mooi gelijnd. Indien iemand een betere foto heeft - graag!

Meer info over dit type jacht is te vinden op www.taling.nl en op mijn experimentele site www.surething.nl

Moeder en Zoon

2005-11-25T02:57:00.000-08:00

Mama en Ruttie

Mijn oogappeltje Iris

2005-11-25T02:53:00.000-08:00

Iris en ik. Mijn oogappel.

Zee & Zoon

2005-11-25T02:40:00.000-08:00

Mijn zoon en ik... of is het ik en mijn zoon???

Terug naar de zomer

2005-11-22T12:36:00.000-08:00

Een van de mooiste cabriolets die is gemaakt. Dicht net zo mooi als open. Saab-puristen mijden dit model. Immers, de 900 NG (New Generation) is van General Motors. Precies ja, Opel. Dus Freude am Fahren. Ik troost mij met de gedachte dat de motor, een 2,3 liter 16-klepper zonder turbo nog van Saab is. De nieuwe 9-3 Cabriolets zijn eigenlijk Vectra Cabrio's. De rillingen lopen mij over de rug.

2005-11-22T12:33:00.000-08:00

Ik mis de zomer. De kap is nu wit van de vorst. Zo op deze wijze heeft een cabriolet wel iets weg van een sloep. Dit is het achterdek. Bij een Saab zakt het dak geheel weg in de kofferbak. Rolls-Royce vond dit ook en heeft het achterdek zoals dit in haar cabriolet (sorry Convertible) bekleed met teakhout. Precies, wat ook op het dek van onze boot ligt.

2005-11-22T05:42:00.000-08:00

Uitzicht op Zee.. IJsselmeer vanaf de boot, 1 mijl buiten de pieren van de Blocq van Kuffeler haven. Een avondje met z'n tweeÃ«n een stukje zeilen. Wij twee en de Autohelm natuurlijk. Geen wind, wel rust. Gaan we vaker doen

ZeeWier Foto's

2005-11-22T01:00:00.000-08:00

Wat bezielt iemand om een weblog te maken? Is het een gevoel voor exhibitionisme? Nee, dan zou ik een betaalde site maken. Mijn afwijking in ruil voor jouw creditcard. Iedereen een blik in mijn keuken gunnen? Daar zit de wereld niet op te wachten lijkt mij. Ik zie het als een medium waarin ik zaken kan laten zien die mij, wellicht tijdelijk, bezighouden. En dan licht ik nog maar een tip van de sluier.

En het is een manier om foto's te delen met mijn omgeving. En ik bepaal wat ik publiceer dus het gevoel van macht telt ook een beetje mee. En ik vind het fenomeen leuk; net zo leuk misschien als anderen games spelen op hun PC. Om eerlijk te zijn: dat zou ik ook wel willen maar ik heb niet zo'n sophisticated machine met speciale grafische kaart en zo. Dat is het effect van early-adopter spelen.. in werkelijkheid loop je altijd achter.

Tenslotte een weblog is een eenvoudige vorm van internet-publicaties. Wel eens geprobeerd een website te bouwen met Dreamweaver en Flash? Ik wel. En bij die poging heb ik het gelaten

Commentaar is uiteraard welkom. Aanvullingen en verzoeknummers neem ik in overweging

Jeroen
Almere